σκίτσο του ANKYR για την αριστερά
Ένα σχόλιο για την αριστερά: Το ότι είναι διασπασμένη το ξέρουμε, όπως ξέρουμε και τη γνωστή ρήση του Λένιν ότι "είμαστε διασπασμένοι επειδή είμαστε αδύναμοι".
Για να υπάρξει ένωση της αριστεράς, χρειάζεται "δυνατή κόλλα", αλλιώς η συνένωση θα είναι πρόσκαιρη και δε θα αντέξει. Γι' αυτό και εγώ δεν είμαι και "φανατικός" της ενότητας, όπως κάποιοι που οραματίζονται μια "ενιαία αριστερά", στην οποία θα συμμετέχουν από επαναστάτες μέχρι "ευρωπαιστές" που τάσσονται υπέρ της ΕΕ και θέλουν να εφαρμόσουν...κευνσιανισμό όταν οι καπιταλιστές έχουν φτάσει στο σημείο να εφαρμόζουν εμπράκτως μισθούς 1$/μέρα.. Αυτή η αριστερά δε μπορεί ποτέ να γίνει ενιαία, και γι' αυτό εγώ ναι μεν οραματίζομαι μια ένωση όχι γενικώς και αορίστως της αριστεράς, αλλά της αριστεράς που πραγματικά θέλει την ανατροπή του καπιταλισμού. Τέτοιοι υπάρχουν σε πολλούς χώρους, έστω και διάσπαρτοι.
Πέρα από τις κεντρικές ιδεολογικοπολιτικές διαφωνίες όμως, υπάρχουν και άλλα εμπόδια, όπως η ίδια η πραγματικότητα δείχνει:
Δύο από αυτά τα προβλήματα (δεν είναι τα μόνα), που εμποδίζουν την περαιτέρω ανάπτυξη της αριστεράς σε τεράστιο βαθμό, είναι η υποκατάσταση της πολιτικής από τις φήμες και το κουτσομπολιό, και η "πρακτορολογία".
Γιατί άλλωστε να κάνεις πολιτική όταν πχ μπορείς απλά να διακινείς φήμες (εννοείται χωρίς αποδείξεις);
Αλλά και γιατί να ασχοληθείς με όσους δεν είναι για τον Α ή Β λόγο μαζί σου, όταν μπορείς απλά να τους βαφτίσεις αυτομάτως "βαθύ κράτος", "πράκτορες του εχθρού" και διάφορα άλλα τέτοια; Ούτε καν μαλάκες, ούτε καν αμόρφωτους, ούτε καν λάθος. Τους βαφτίζεις..."πράκτορες", και έτσι ξεμπέρδεψες. Εννοείται επίσης χωρίς αποδείξεις.
Και δεν είναι τυχαίο που στην αριστερά έχουμε γεμίσει φύλαρχους, ο καθένας με τους "δικούς του" οπαδούς, που "με όποιον δάσκαλο καθίσουν, τέτοια γράμματα θα μάθουν":
Αφού οι ηγεσίες το ρίχνουν σε (αληθινές ή μη) συνομωσίες ή πρακτορολογίες, λογικό είναι αυτοί που τις ακολουθούν να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, και να μην παράγουν πολιτική κριτική, αλλά ο καθένας να υπερασπίζεται τον "δικό του" πολιτικό χώρο, ο οποίος εννοείται ότι είναι "αλάνθαστος" (εμ βέβαια, όταν δεν σου έχει καλλιεργηθεί κριτική ικανότητα, τότε προφανώς ο πολιτικός χώρος όπου ανήκεις πάντα αλάνθαστος θα σου φαίνεται, άσχετα με το αν κάνει λάθη, παραλείψεις, ή λειτουργεί προβοκατόρικα, ή ξέρω και και εγώ τι άλλο κάνει ή δεν κάνει (συνειδητά ή ασυνείδητα). Και επίσης εννοείται ότι όλοι οι άλλοι πολιτικοί χώροι είναι "πράκτορες του εχθρού" - μακρυά τους λοιπόν, διότι προφανώς ότι λένε το λένε αυτομάτως "εκ του πονηρού", αποκλείεται να το λένε για άλλο λόγο).
***
Εγώ την αντιπαράθεση Βαθύ Κόκκινου με Καζάκη την είδα, όσο και αν ίσως ακούγεται απίστευτο, πριν ελάχιστες μέρες. Και αυτό διότι όταν είχε πρωτοξεσπάσει πριν καμιά βδομάδα, είχα άλλες υποχρεώσεις και δεν προλάβαινα καν να μπω ίντερνετ ούτε καν για να διαβάσω τα mail μου. Αρχικά, είπα να μη δώσω σημασία, διότι δεν έχω ούτε το χρόνο ούτε τη διάθεση για τέτοια πράγματα. Αλλά είδα χθες ένα άρθρο στο blog για τον Καζάκη, που προφανώς θα οδηγήσει σε νέο κύκλο αντιπαράθεσης, οπότε είπα να γράψω κάτι. Τουλάχιστον το συγκεκριμένο άρθρο έκανε μια πολιτική κριτική, με την οποία μάλιστα συμφωνώ σε πολλά σημεία. Όχι σε όλα, αλλά δε θα μπω καν στη διαδικασία να το αναλύσω αυτή τη στιγμή - το βασικό είναι καταρχήν να γίνεται αντιπαράθεση, όχι ξεκατίνιασμα. Ας καταφέρουμε τουλάχιστον αυτό, και μετά βλέπουμε.
Για να υπάρξει ένωση της αριστεράς, χρειάζεται "δυνατή κόλλα", αλλιώς η συνένωση θα είναι πρόσκαιρη και δε θα αντέξει. Γι' αυτό και εγώ δεν είμαι και "φανατικός" της ενότητας, όπως κάποιοι που οραματίζονται μια "ενιαία αριστερά", στην οποία θα συμμετέχουν από επαναστάτες μέχρι "ευρωπαιστές" που τάσσονται υπέρ της ΕΕ και θέλουν να εφαρμόσουν...κευνσιανισμό όταν οι καπιταλιστές έχουν φτάσει στο σημείο να εφαρμόζουν εμπράκτως μισθούς 1$/μέρα.. Αυτή η αριστερά δε μπορεί ποτέ να γίνει ενιαία, και γι' αυτό εγώ ναι μεν οραματίζομαι μια ένωση όχι γενικώς και αορίστως της αριστεράς, αλλά της αριστεράς που πραγματικά θέλει την ανατροπή του καπιταλισμού. Τέτοιοι υπάρχουν σε πολλούς χώρους, έστω και διάσπαρτοι.
Πέρα από τις κεντρικές ιδεολογικοπολιτικές διαφωνίες όμως, υπάρχουν και άλλα εμπόδια, όπως η ίδια η πραγματικότητα δείχνει:
Δύο από αυτά τα προβλήματα (δεν είναι τα μόνα), που εμποδίζουν την περαιτέρω ανάπτυξη της αριστεράς σε τεράστιο βαθμό, είναι η υποκατάσταση της πολιτικής από τις φήμες και το κουτσομπολιό, και η "πρακτορολογία".
Γιατί άλλωστε να κάνεις πολιτική όταν πχ μπορείς απλά να διακινείς φήμες (εννοείται χωρίς αποδείξεις);
Αλλά και γιατί να ασχοληθείς με όσους δεν είναι για τον Α ή Β λόγο μαζί σου, όταν μπορείς απλά να τους βαφτίσεις αυτομάτως "βαθύ κράτος", "πράκτορες του εχθρού" και διάφορα άλλα τέτοια; Ούτε καν μαλάκες, ούτε καν αμόρφωτους, ούτε καν λάθος. Τους βαφτίζεις..."πράκτορες", και έτσι ξεμπέρδεψες. Εννοείται επίσης χωρίς αποδείξεις.
Και δεν είναι τυχαίο που στην αριστερά έχουμε γεμίσει φύλαρχους, ο καθένας με τους "δικούς του" οπαδούς, που "με όποιον δάσκαλο καθίσουν, τέτοια γράμματα θα μάθουν":
Αφού οι ηγεσίες το ρίχνουν σε (αληθινές ή μη) συνομωσίες ή πρακτορολογίες, λογικό είναι αυτοί που τις ακολουθούν να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, και να μην παράγουν πολιτική κριτική, αλλά ο καθένας να υπερασπίζεται τον "δικό του" πολιτικό χώρο, ο οποίος εννοείται ότι είναι "αλάνθαστος" (εμ βέβαια, όταν δεν σου έχει καλλιεργηθεί κριτική ικανότητα, τότε προφανώς ο πολιτικός χώρος όπου ανήκεις πάντα αλάνθαστος θα σου φαίνεται, άσχετα με το αν κάνει λάθη, παραλείψεις, ή λειτουργεί προβοκατόρικα, ή ξέρω και και εγώ τι άλλο κάνει ή δεν κάνει (συνειδητά ή ασυνείδητα). Και επίσης εννοείται ότι όλοι οι άλλοι πολιτικοί χώροι είναι "πράκτορες του εχθρού" - μακρυά τους λοιπόν, διότι προφανώς ότι λένε το λένε αυτομάτως "εκ του πονηρού", αποκλείεται να το λένε για άλλο λόγο).
***
Εγώ την αντιπαράθεση Βαθύ Κόκκινου με Καζάκη την είδα, όσο και αν ίσως ακούγεται απίστευτο, πριν ελάχιστες μέρες. Και αυτό διότι όταν είχε πρωτοξεσπάσει πριν καμιά βδομάδα, είχα άλλες υποχρεώσεις και δεν προλάβαινα καν να μπω ίντερνετ ούτε καν για να διαβάσω τα mail μου. Αρχικά, είπα να μη δώσω σημασία, διότι δεν έχω ούτε το χρόνο ούτε τη διάθεση για τέτοια πράγματα. Αλλά είδα χθες ένα άρθρο στο blog για τον Καζάκη, που προφανώς θα οδηγήσει σε νέο κύκλο αντιπαράθεσης, οπότε είπα να γράψω κάτι. Τουλάχιστον το συγκεκριμένο άρθρο έκανε μια πολιτική κριτική, με την οποία μάλιστα συμφωνώ σε πολλά σημεία. Όχι σε όλα, αλλά δε θα μπω καν στη διαδικασία να το αναλύσω αυτή τη στιγμή - το βασικό είναι καταρχήν να γίνεται αντιπαράθεση, όχι ξεκατίνιασμα. Ας καταφέρουμε τουλάχιστον αυτό, και μετά βλέπουμε.
Posts
No comments:
Post a Comment