Και ο κύριος Λοβέρδος μέλος του ΠΑΜΕ είναι;

«Σε μια πρωτοφανή αλλά και κατανοητή απόφαση προχώρησε ο διοικητής του νοσοκομείου Ρόδου. Μετά τις συνεχείς αποχωρήσεις εργαζομένων (λόγω συνταξιοδότησης ή λήξης συμβάσεων) και αφού διαπιστώθηκε ότι δεν μπορούν να καλυφθούν οι ανάγκες, ο διοικητής του Νοσοκομείου Ρόδου αποφάσισε να διακοπούν από την 1η Ιανουαρίου όλα τα τακτικά χειρουργεία και οι τακτικές εισαγωγές.»
zougla.gr
 

Τι γίνεται τώρα κύριε Γερουλάνε μας; Χάσατε τη λαλιά σας τη γλυκιά κύριοι υπουργοί;

Χωρίς νοσοκομείο ο πέμπτος τουριστικός προορισμός του κόσμου;

Και τα κρουαζιερόπλοια πώς θα δένουν στο λιμάνι της Ρόδου όταν αυτό δεν διαθέτει το πιο βασικό για έναν τουριστικό προορισμό;

Κι αν τσιμπήσει καμιά σφήκα κανέναν αλλεργικό τουρίστα; Αν κάποιος απρόσεκτος σπάσει το χέρι του καθώς περπατάει στο δρόμο των Ιπποτών;

Είναι δυνατόν ο κύριος Λοβέρδος να ενεργεί τόσο επιπόλαια καταφέρνοντας  ένα τόσο μεγάλο πλήγμα για τον τουρισμό;

Τι θα γίνει αν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης το πάρουν χαμπάρι και αρχίσουν να ακυρώνονται κρατήσεις μέσα σε περίοδο κρίσης που η χώρα περιμένει να πάρει βαθιές ανάσες από τον τουρισμό;

Επιτρέπεται ένας κορυφαίος υπουργός και υποψήφιος πολιτικός αρχηγός να μην σκέφτεται τις συνέπειες που θα έχει στον τουρισμό μας, τη βαριά μας βιομηχανία, η πολιτική της μείωσης των δαπανών για την υγεία;

Ήδη ο κύριος Μανώλης Καψής θα ετοιμάζει το αραχνοΰφαντο λογύδριο του για την παράσταση «στο τσίρκο των οχτώ» στο οποίο θα κατακεραυνώνει την ολιγωρία του υπουργού υγείας που είχε ως αποτέλεσμα το κλείσιμο του νοσοκομείου της Ρόδου από 1^η του Γενάρη. Κάτι που σίγουρα θα πλήξει τον τουρισμό, θα δημιουργήσει νέες θέσεις ανεργίας, θα επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό οπότε θα βγούμε εκτός στόχων και θα έρθει η τρόικα να ζητήσει νέα μέτρα.

Μετά το άπλωμα του πανό στην Ακρόπολη, την απεργία των ναυτεργατών, την απεργία των ταξί και τις πορείες και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, η εξέλιξη του κλεισίματος του νοσοκομείου στον πιο τουριστικό προορισμό της χώρας, μπορεί να εξηγηθεί μόνο αν υποθέσουμε πως ο κύριος Λοβέρδος έγινε μέλος του ΠΑΜΕ, αφού μόνο τα μέλη του ΠΑΜΕ και όλοι όσοι αγωνίζονται ενάντια στο μνημόνιο πλήττουν τον τουρισμό.

Εκτός αν το κλείσιμο του νοσοκομείου δεν αποτελεί πλήγμα αλλά ενίσχυση του τουρισμού με την έννοια ότι θα προσελκύσει τουρίστες που προτιμούν εναλλακτικές διακοπές σε πρωτόγονες συνθήκες διαβίωσης.

Φανταστείτε τη θέση των μόνιμων κατοίκων του νησιού αλλά και άλλων μικρότερων νησιών όπου η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη.

Αχ! Πάνε τα κρουαζιερόπλοια! Θα εξαφανιστούν από τη Ρόδο όπως και το νοσοκομείο!

Αναδημοσίευση από aristeroblog

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ

Άντε να τον φτιάξουμε 50άρη. Διαβασμένος, ψυλλιασμένος υποτίθεται με την πραγματικότητα, τα είχε υπολογίσει κάπως, πήρε ένα δάνειο από την τράπεζα κι αγόρασε ένα διαμέρισμα. Όχι τίποτε ιδιαίτερο, ένα διαμέρισμα σφηνωμένο ανάμεσα στα υπόλοιπα.

Άντε να του βάλουμε στο κάδρο και δύο παιδάκια. Να του ζήσουν. Η γυναίκα του πριν 6 μήνες έκλεισε το γραφείο γιατί δε σταύρωνε πελάτη. Τουτέστιν άνεργη, ανασφάλιστη, με χρέη στο ΤΕΒΕ.

Αυτός μάζευε γύρω στα 1.500 ευρώ το μήνα καθαρά, αλλά με το που άρχισαν τα κόψε από δω, κόψε από κει, δύσκολα φτάνει τώρα τα 1.000 ή «φεύγεις», όπως είχε πει το αφεντικό. Η δόση του δανείου όμως έμεινε η ίδια και τα δύο παιδάκια μεγαλώνουν.

Πέρασε κι από το Σύνταγμα, μούντζωσε, έβρισε, έφαγε και μερικά χημικά, ώσπου μια μέρα κατέβηκε, η πλατεία ήταν άδεια και ξαναγύρισε σπίτι. Από τότε περιμένει το επόμενο κάλεσμα για τον «λαϊκό ξεσηκωμό».

Με τους φίλους του άρχισε να συζητά όλο και λιγότερο, το καλοκαίρι πέρασε χωρίς αιρ – κοντίσιον, χωρίς διακοπές και μ’ ένα μπάνιο στη θάλασσα. Κι εκείνος ακόμη περίμενε, αλλά αντί για το επόμενο κάλεσμα για τον «λαϊκό ξεσηκωμό», ήρθε ο Παπαδήμος.

Κι ένα πρωί, ήρθε και ο Χρυσοχοΐδης από την τηλεόραση, να του πει ότι ήταν ηλίθιος που έκανε αδιαμαρτύρητα τόσες θυσίες, γιατί πήγαν χαμένες. Κι όχι μόνο πήγαν χαμένες, αλλά αυτός είναι ο μόνος υπεύθυνος, διότι ο Χρυσοχοΐδης δεν έφταιγε σε τίποτα.

Μια άλλη Κυριακή, εμφανίστηκε και ο Λοβέρδος. Του ξαναείπε ότι είναι ηλίθιος, διότι ανέχτηκε τη διακυβέρνηση Παπανδρέου επί δύο χρόνια, που ήταν μια διακυβέρνηση «φλυαρίας καινοτομιών» και απέτυχε να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Κι όχι μόνο του είπε ότι είναι ηλίθιος, αλλά ότι είναι και ο μόνος υπεύθυνος, διότι ο Λοβέρδος δεν έφταιγε σε τίποτα.

Ύστερα διάβασε για τον Ρέππα, ο οποίος του έλεγε ότι είναι ηλίθιος επειδή παρακολουθούσε σοβαρά τις εξελίξεις σχετικά με το θέμα της εφεδρείας, ενώ «χαχαχα ήταν ένα αστείο της κυβέρνησης και τώρα αυτός ο κύκλος του αστείου έκλεισε κι όσοι βγήκαν στην εφεδρεία, βγήκαν». Όμως κι ο Ρέππας δήλωνε ότι δεν έφταιγε σε τίποτα.

Ύστερα διάβασε και κάποιον της Τρόικας που έλεγε ότι η εφεδρεία στο Δημόσιο θα ήταν καταστροφική κι ότι επρόκειτο για πραγματική διάλυση του Δημοσίου. Δηλαδή, μόνο ένας ηλίθιος θα εφάρμοζε την εφεδρεία. Και αφού ούτε η Τρόικα το ήθελε το μέτρο, ούτε η κυβέρνηση, μάλλον την εφεδρεία την εφάρμοσε ο δικός μας ηλίθιος.

Στη συνέχεια διάβασε ότι στη Βουλή ακολουθείται μια ξεχωριστή αριθμητική για τις αποδοχές των υπαλλήλων της, σύμφωνα με την οποία οι συνεχείς μειώσεις μισθών καταλήγουν μέσω μπόνους σε αυξήσεις. Και φυσικά η είδηση έλεγε, ότι δεν έφταιγε η αριθμητική, αλλά αυτός που ήταν ηλίθιος και δεν την καταλάβαινε.

Μετά, έμαθε ότι ο γιος του εκδότη της ναυαρχίδας του κρατικοδίαιτου ιδιωτικού τομέα, Ανδρέας Ψυχάρης, όχι μόνο ήταν στενός συνεργάτης του αρχηγού της «αντιπολίτευσης», αλλά θα κατέβαινε και βουλευτής στην Α΄ Αθηνών με τη Ν.Δ.

Ταυτόχρονα έμαθε ότι ήταν πολύ ηλίθιος που πίστεψε έστω και για λίγο ότι αυτή η κρίση θα σταματούσε τη διαπλοκή κράτους – επιχειρηματιών, ότι η οικογενειοκρατία θα γινόταν παρελθόν, ότι θα σταματούσαν πια να τον διαφεντεύουν οι ίδιοι άνθρωποι, ότι κάτι καινούριο θα γεννιόταν.

Στη συνέχεια διάβασε την είδηση ότι ο Βενιζέλος ανακοίνωσε πως την είσπραξη των ληξιπρόθεσμων χρεών προς το δημόσιο, το υπουργείο Οικονομικών αποφάσισε να τη δώσει σε μεγάλες εισπρακτικές εταιρείες οι οποίες εξειδικεύονται στην είσπραξη ιδιωτικών χρεών και τραπεζικών χρεών.

Και διαβάζοντας την είδηση, κατάλαβε πόσο ηλίθιος ήταν που απαιτούσε τόσο καιρό, όχι να διορθωθεί το Δημόσιο, αλλά να κλείσει το Δημόσιο. Κατάλαβε πόσο ηλίθιος ήταν που χαιρόταν όταν άκουγε για απολύσεις στο Δημόσιο.

Κατάλαβε ότι ουσιαστικά χαιρόταν επειδή κάποιες μεγάλες εταιρείες θα έπαιρναν τις υπηρεσίες του Δημοσίου. Κατάλαβε ότι οι γιοί των επιχειρηματιών δε γίνονται σύμβουλοι πολιτικών αρχηγών επειδή τους έπιασε η ευαισθησία για τη χώρα, αλλά για να καπαρώσουν τις νέες ευκαιρίες.

Κι ύστερα, γύρισε το κεφάλι του προς τ’ Αριστερά. Και είδε το ΚΚΕ να ασχολείται πάλι και ακόμη με το αν ο Βελουχιώτης ήταν δικός τους ή των… άλλων κι αν ο Ζαχαριάδης έπρεπε να δικαιωθεί.

Είδε και τον ΣΥΡΙΖΑ, να αποκαλύπτει διάφορα για το Μνημόνιο και την κυβέρνηση, αλλά να μην κάθεται στα σοβαρά να καταθέσει μία πρόταση εξουσίας. Είτε επειδή δεν ήθελε, είτε επειδή δεν το πίστευε. Και κατάλαβε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε επιλέξει το ρόλο που έχει μια εφημερίδα. Δημοσιοποιεί σκάνδαλα, αλλά πέραν τούτου, ουδέν.

Κι έτσι το αποφάσισε. Να γίνει εντελώς ηλίθιος. Να καθίσει στον καναπέ και να κοιτάζει όλη μέρα τηλεόραση, χωρίς να βλέπει. Μέχρι να έρθουν και να του την πάρουν μαζί με το σπίτι από την τράπεζα. Μέχρι να έρθουν και οι μπράβοι του υπουργείου οικονομικών να του πάρουν τη γυναίκα σαν όμηρο μέχρι να πληρώσει το ΤΕΒΕ.

Το αποφάσισε να αυτοανακηρυχθεί επισήμως ηλίθιος. Όχι, δεν ήταν θύμα, ηλίθιος ήταν. Στροφή στην ηλιθιότητα έκανε. Συνειδητά. Του τη βάρεσε. Έγινε ηλίθιος για να μη γίνει τρελός. Για να αντέξει. Για να μη σαλτάρει. Για να συνεχίσει να δουλεύει, μήπως και καταφέρει να πάρει κάποια μέρα πίσω τη γυναίκα του από τις αποθήκες του υπουργείου Οικονομικών και τα παιδιά του από τη γιαγιά στο χωριό, που της τα έστειλε για να σωθούν. Πόσο ηλίθιος ήταν που τόσα χρόνια δεν είχε καταλάβει ότι ήταν απλά ένας ηλίθιος, όπως κι εγώ!

Αναδημοσίευση από kartesios.com

Ο "προβληματισμός" του Γ. Παπανδρέου

 Δεν έχει μεγάλη σημασία να ασχοληθούμε με τα όσα διαδραματίζονται στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ που καταρρέει στην κυριολεξία, ούτε να αναφερθούμε στις εσωκομματικές ίντριγκες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Εκεί που αξίζει να σταθούμε είναι αυτό που διαβάσαμε σε καθημερινή φυλλάδα. Στο ότι δηλαδή ο Γ. Παπανδρέου παρουσιάζεται «προβληματισμένος» αν θα ξαναδιεκδικήσει την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ ή θα επιλέξει να ακολουθήσει «διεθνή καριέρα σε κάποιο πόστο».

Αν και δεν μας διευκρινίζει το δημοσίευμα αν ο ΓΑΠ έχει «προσφορές» και από ποιους ξένους για να προσφέρει τα «προσόντα» του, αυτό που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι πιθανόν οι υπηρεσίες που πρόσφερε σε ντόπιους και διεθνείς πλουτοκράτες να εκτιμηθούν. Αν και κανονικά έπρεπε να στηθεί ειδικό δικαστήριο –σε άλλες εποχές θα μιλούσαμε για λαϊκό δικαστήριο- ώστε να απολογηθεί και να καταδικαστεί για την καταστροφή και την συμφορά που έφερε στους Ελληνες και στην Ελλάδα αυτός σκέπτεται … διεθνή καριέρα. Ο άνθρωπος που μετέτρεψε την χώρα μας στο αθλιέστερο προτεκτοράτο του κόσμου, που υπηρέτησε όσο κανένας άλλος πρωθυπουργός στη σύγχρονη ιστορία του τόπου τα συμφέροντα του πιο επιθετικού κεφαλαίου, ελληνικού και ξένου, ο τύπος που κατέλυσε όλες τις εργατικές κατακτήσεις του περασμένου αιώνα, ο πολιτικός που σφαγίασε μισθούς και συντάξεις, διαλύοντας παράλληλα κάθε κοινωνικό κράτος που υπήρχε, σήμερα παρουσιάζεται «προβληματισμένος».  Όχι για τα εγκλήματα που έχει κάνει σε βάρος του λαού και του τόπου, αλλά σε ποιο πόστο θα προσφέρει τώρα τις υπηρεσίες του.

Δυστυχώς έτσι είναι. Η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου λειτούργησε και σαν κολυμπήθρα του Σιλωάμ για να βγει απ’ το κάδρο –δεν ασχολείται πια κανείς μαζί του- και να πάρει συγχωροχάρτι για τα τεράστια εγκλήματα που έχει διαπράξει. 

Η πτώση της Δύσης: Η φυγή προς τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο

Αναδημοσίευση από sofokleous10:

[...] Γνωρίζουμε ότι το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικού διασχίζει τις θάλασσες και από καιρό σε καιρό πλευρίζει σε κάποιο λιμάνι για να δείξει τη δύναμή του, όπως τις παλιές καλές μέρες του Ψυχρού Πολέμου, υφαίνοντας ένα όλο και πιο πυκνό δίκτυο αμερικανικών βάσεων εκτός της επικράτειας των Ηνωμένων Πολιτειών. Πράγματι, οι περισσότερες πηγές πληροφοριών σχετικά με το θέμα (συμπεριλαμβανομένου του C. Johnson, της Επιτροπής Εποπτείας του ΝΑΤΟ, του Διεθνούς Δικτύου για την κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων, κλπ.), αποκαλύπτουν ότι οι Αμερικανοί έχουν στη κυριότητα τους 700 με 800 στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον κόσμο. Ένα έγγραφο του 2002 αποκαλύπτει την παρουσία Αμερικανών στρατιωτικών σε 156 χώρες, με αμερικανικές βάσεις σε 63 χώρες, εκ των οποίων πρόσφατα χτισμένες (μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001) σε επτά χώρες, ένα σύνολο 255.065 στρατιωτικού προσωπικού. Σύμφωνα με τον Gelman, με βάση τα επίσημα στοιχεία του Πεντάγωνου του 2005, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν 737 βάσεις στο εξωτερικό. (1)

Για τον καθηγητή Jules Dufour, η επιρροή της αμερικανικής ισχύος είναι τεράστια και συνεχίζει να αυξάνεται. Οι Αμερικανοί θεωρούν την επιφάνεια της γης ως έδαφος για κατάκτηση, κατοχή και εκμετάλλευση. Η διαίρεση του κόσμου σε μάχιμες και διοικητικές μονάδες καταδεικνύει σαφώς το γεγονός αυτό. Σε αυτά τα πλαίσια, η ανθρωπότητα φαίνεται να ελέγχεται ή να είναι δεμένη με αλυσίδες οι κρίκοι των οποίων αποτελούν τις στρατιωτικές βάσεις. Η διαδικασία της ανακατανομής των στρατιωτικών εγκαταστάσεων διεξάγεται υπό την καθοδήγηση της εξουσίας, της ένοπλης βίας, την παρέμβαση μέσω συμφωνιών «συνεργασίας» των οποίων οι φιλοδοξίες κατάκτησης συνεχώς επαναλαμβάνονται στο σχεδιασμό των εμπορικών πρακτικών και των εμπορικών ανταλλαγών. Η οικονομική ανάπτυξη εξασφαλίζεται μέσω της στρατιωτικοποίησης και του έλεγχου των κυβερνήσεων και θυσιάζονται ολόκληρες κοινωνίες και τεράστιοι πόροι για να εξασφαλιστεί ο έλεγχος στις περισσότερες περιοχές του πλανήτη προικισμένες με στρατηγικά πλούτη, ώστε να εδραιωθούν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας. (1)

Θα το έχετε καταλάβει, ο έλεγχος των όλο και πιο σπάνιων πρώτων υλών θα δημιουργήσει οξύτερες εντάσεις. Ωστόσο, η κατάσταση δεν είναι η ίδια με αυτήν που επικρατούσε μετά την πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας πριν από είκοσι χρόνια. Ας θυμηθούμε την εποχή εκείνη, ο Τζορτζ Μπους πατέρας είχε ανακοινώσει μια νέα τάξη. Η αυτοκρατορία δεν είχε κανέναν απέναντι της.

Ο Ιμπέρ Βεντρίν, Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών, μίλαγε για υπερδύναμη.

Σήμερα μαθαίνουμε ότι οι Κινέζοι δεν είναι ευχαριστημένοι για την τύχη του Πακιστάν που βομβαρδίστηκε και έχασε 26 στρατιώτες. Επιπλέον, βλέπουν με πολύ κακό μάτι την επιχειρούμενη περικύκλωση τους από την ανάπτυξη 2.500 πεζοναυτών στην Αυστραλία. Σύμφωνα με τηλεγράφημα του Γαλλικού Πρακτορείου AFP, ο Κινέζος πρόεδρος Χου Ζιντάο κάλεσε την Τρίτη 6 Δεκέμβρη το Πολεμικό Ναυτικό να προετοιμαστεί για στρατιωτικές μάχες, εν μέσω των αυξανόμενων περιφερειακών εντάσεων για διαφορές στη θάλασσα και της εκστρατείας των ΗΠΑ να επιβληθεί στον Ειρηνικού. Απευθυνόμενος προς την ισχυρή Κεντρική Στρατιωτική Επιτροπή ο Χου δήλωσε: «Το κύριο έργο μας είναι η εθνική μας άμυνα και η ανάπτυξη νέων στρατιωτικών κατασκευών». Το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Xinhua ανέφερε ότι ο πρόεδρος δήλωσε ότι το κινεζικό πολεμικό ναυτικό θα πρέπει να «προετοιμαστεί για έναν μακρύ πόλεμο» (2)

«Ο Κινέζος Πρωθυπουργός Γουέν Τζιαμπάο έστειλε μήνυμα τον περασμένο μήνα κατά της παρέμβασης των «εξωτερικών δυνάμεων» στις περιφερειακές εδαφικές διαφορές, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων στην Νότια Θάλασσα της Κίνας.

Ενώ η Χίλαρι Κλίντον έφτασε στο Μιανμάρ (Βιρμανία) στις 30 Νοεμβρίου για μια διήμερη επίσκεψη, η Κίνα ήδη πήρε το προβάδισμα.

Ο Κινέζος Αντιπρόεδρος Xi Jinping δέχτηκε στο Πεκίνο τη Δευτέρα τον επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων της Βιρμανίας Min Aug Hlaing, και του υπενθύμισε ότι η Κίνα επιθυμεί να συμβάλει προς μια «στρατηγική εταιρική σχέση» με το Μιανμάρ, αναφέρει η South China Morning Post. Η εφημερίδα του Χονγκ Κονγκ, διευκρινίζει ότι «η πρόθεση της Βιρμανίας είναι να μη επιτρέψει να χαλάσουν οι σχέσεις της με την Κίνα και ότι προσπαθεί πάντα να εξισορροπήσει τα συμφέροντα της ανάμεσα στο Ανατολικό και Δυτικό στρατόπεδο».

Ο κινεζικός στρατός πραγματοποίησε μεγάλες στρατιωτικές ασκήσεις κοντά στο Πακιστάν μετά την εγκατάσταση των αμερικανικών στρατευμάτων στην περιοχή.

Σε απάντηση της ανόδου της Δυτικής επιθετικότητας εναντίον του Ιράν, ο Υποστράτηγος Zhang Zhaozhong παρατήρησε ότι «η Κίνα δεν θα διστάσει να προστατεύσει το Ιράν ακόμη και αν αυτό θα πυροδοτήσει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο», σχόλια που δημιούργησαν μεγάλη συζήτηση στην ίδια την Κίνα.

Ο Κινέζος πρεσβευτής στον ΟΗΕ προειδοποίησε τον διευθυντή της Διεθνούς Επιτροπής Πυρηνικής Ενεργείας (ΙΑΕΑ) Yukiya Amano, ότι δεν μπορεί να παράγει «αβάσιμες αποδείξεις» (evidence baseless) ώστε να δικαιολογήσει μια επίθεση στο Ιράν, με το πρόσχημα του αμφιλεγόμενου πυρηνικού του προγράμματος».(2)

Από τη ρωσική πλευρά, η ίδια ανησυχία οδηγεί και εκεί σε κινητοποίηση, όπως μεταξύ άλλων η ανάπτυξη της πυραυλικής ασπίδας στην Ευρώπη. Ο Ρώσος Στρατηγός Νικολάι Makarov δήλωσε την περασμένη εβδομάδα: «Δεν αποκλείω τοπικές και περιφερειακές ένοπλες συγκρούσεις με εξέλιξη ενός πόλεμου μεγάλης κλίμακας, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης πυρηνικών όπλων».

Οι παγκόσμιες εντάσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης εξερράγησαν κατά το τελευταίο δεκαπενθήμερο, όταν ο Ρώσος πρεσβευτής Βλαντιμίρ Titorenko και δύο από τους βοηθούς του προερχομένους από τη Συρία έπεσαν θύματα από μια βίαιη επίθεση από τις δυνάμεις ασφαλείας του Κατάρ που υποστηρίζονται από τη CIA και από πράκτορες της βρετανική MI6. Οι τελευταίοι επεχείρησαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε έναν διπλωματικό σάκο που περιείχε πληροφορίες των συριακών υπηρεσιών πληροφοριών σχετικά με την εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Συρίας και στο Ιράν.

Ένας Αμερικανός δημοσιογράφος, ο Greg Hunter, εξηγεί γιατί «ο κόσμος είναι εκτός ελέγχου». Αποκαλύπτει ότι το σύνολο της Δυτικής οικονομίας καταρρέει υπό το βάρος του πάνω από 100.000 δισ. Δολάρια που δεν είναι σε θέση να αποπληρώσει: «Ποτέ στην ιστορία ο κόσμος δεν ήταν τόσο κοντά σε ένα συνολικό οικονομικό χάος και στον πυρηνικό πόλεμο ταυτόχρονα».(3)

Τέλος, ένα ενημερωτικό δελτίο του Υπουργείου Άμυνας που εκδόθηκε σήμερα από τον πρωθυπουργό Πούτιν αναφέρει ότι ο Πρόεδρος Μεντβέντεφ και ο Πρόεδρος Χου έχουν συνάψει μια «κατ 'αρχήν συμφωνία» θεωρώντας ότι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η επιθετικότητα της Δύσης με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι «μια στρατιωτική και άμεση δράση».

Παράλληλα ο Κινέζος ηγέτης διέταξε το Πολεμικό Ναυτικό να «προετοιμαστεί για πόλεμο».(4)

Η Claude Jacqueline Herdhuin συνοψίζει καλά τον συνεχή πειρασμό της αυτοκρατορίας γράφοντας ότι ο πραγματικός πόλεμος είναι οικονομικής φύσης:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να παραμείνουν ο φύλακας σκύλος του κόσμου, ακόμα και εάν αυτός ο σκύλος είναι σήμερα ψωριάρης και τυφλός και δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Μερικές φορές, η σοφία και η ευφυΐα επιβάλουν την υποχώρηση, αλλά η κυβέρνηση των ΗΠΑ, υπό τον έλεγχο των οικονομικών και στρατιωτικών βιομηχανιών, συνεχίζει να διεκδικεί την κυριαρχία του πλανήτη. Φτάνει όμως λίγη μικρή διορατικότητα και κοινή λογική για να παρατηρήσουμε ότι αυτή η καταρρέουσα δύναμη δεν είναι πια σε θέση να συγκλονίσει τον κόσμο».(5)

Ο συνασπισμός της Κίνας και της Ρωσίας

«Μετά την αποκεφάλιση και το γονάτισμα της Λιβύης, προκειμένου να αποδυναμώσουν την περιοχή και να απομονώσουν το Ιράν, είναι σαφές ότι η Δύση βρίσκεται σε πολύ άσχημη θέση.

Οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ πιάστηκαν στο λαιμό. [...] Η αμερικανική οικονομία πάει άσχημα, η Ευρώπη «κρατά ακόμα» κάτω από την ηγεσία της Ανγκελα Μέρκελ και του Νικολά Σαρκοζί, αλλά το ψωραλέο σκυλί δεν παραδέχεται την ήττα του και απειλεί να δαγκώσει.

Η ένοπλη επέμβαση σίγουρα χρησιμοποιείται, αλλά ο πραγματικός πόλεμος παίζεται έξω στον κόσμο της χρηματοπιστωτικής οικονομίας. Η απειλή της Standard & Poors είναι μια απτή απόδειξη. Και οι λαοί είναι οι όμηροι και τα θύματα αυτού του πολέμου.

Μετά τη Λιβύη, το ΝΑΤΟ έβαλε στο μάτι τη Συρία. Αυτό θα του επιτρέψει να απομονώσει περαιτέρω το Ιράν. Όμως, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι ένας πολύ πιο δύσκολος στόχος. Επιτιθέμενη στο Ιράν η Δύση θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις χώρες του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ, SCO), που ιδρύθηκε το 2001 από τους προέδρους πέντε ευρασιατικών χωρών: Ρωσία, Κίνα, Καζακστάν, Κιργιζία, Τατζικιστάν και στις οποίες προστέθηκε το Ιράν το 2005. Ο ΟΣΣ αντιπροσωπεύει σαφώς την βούληση αυτών των χωρών να ενωθούν εναντίον της Δύσης. Μπορεί να ερμηνευθεί ως ένα νέο Ανατολικό Μπλοκ, και δηλώνει σαφώς την επιστροφή σε μια ισορροπία που υπήρχε πριν την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ που επέτρεψε την παγκόσμια «δικτατορία» των Ηνωμένων Πολιτειών.

Για άλλη μια φορά, οι κυρίαρχες χώρες εφαρμόζουν την πολιτική του «ένα μέτρο δυο σταθμά»: το Ισραήλ (που υποστηρίζεται από την Ουάσιγκτον) έχει το δικαίωμα να απειλήσει το Ιράν με τα πυρηνικά όπλα του, αλλά η Τεχεράνη δεν έχει κανένα δικαίωμα με το πρόσχημα ότι θα ήταν μια απειλή για την ασφάλεια του Ισραήλ και του λεγομένου πολιτισμένου κόσμου».(5)

Κατά τον Μπάνι Σαντρ, πρώην Πρόεδρος του Ιράν, η Δύση υποστηρίζει ότι το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα θέτει πρόβλημα, διότι εμπεριείχε μια στρατιωτική διάσταση. Αλλά γνωρίζετε ότι τα WikiLeaks έχουν δημοσιεύσει μυστικές εκθέσεις. Μερικές από αυτές τις εκθέσεις αφορούν αυτόν τον Κύριο Yukika Amano, τον Ιάπωνα επικεφαλής του ΔΟΑΕ: σύμφωνα με αυτές τις εκθέσεις, οι Αμερικανοί υποστήριξαν τον διορισμό του στην διεύθυνση του ΔΟΑΕ, επειδή ο ίδιος δεσμεύτηκε να δράσει προς την κατεύθυνση της Στρατηγικής των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό που δεν θέλουν να δηλώσουν οι Δυτικοί αξιωματούχοι, είναι ότι το βασικό ζήτημα γι 'αυτούς είναι να ελέγχουν ολόκληρη την περιοχή.

Ο κ. Μπους είχε επιφορτιστεί με το έργο, να φέρει τη Δημοκρατία στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή. Αυτήν την Ευρύτερη Μέση Ανατολή - από την Βόρεια Αφρική μέχρι το Πακιστάν -σκοπεύουν στην πραγματικότητα να θέσουν υπό τον έλεγχό τους οι Ηνωμένες Πολιτείες .

Παρενέβησαν στη Λιβύη, κατέστρεψαν μια χώρα για να θεσπιστεί η δημοκρατία, αλλά κανείς δεν βλέπει δημοκρατία. Αυτό που βλέπουμε είναι μεγαλύτερη ανασφάλεια και μεγαλύτερη φτώχεια. Επιδιώκουν, στην πραγματικότητα, να καταστρέψουν για να ανοικοδομήσουν, πληρώντας ακριβά τις δυτικές εταιρείες που θα πάνε εκεί για την ανοικοδόμηση .

«Δεν πιστεύω ότι οι ΗΠΑ έχουν τα μέσα για να επιβάλουν την ηγεμονία τους στην Κίνα, ή ακόμη στις μικρότερες χώρες του Ειρηνικού ή στην Ινδία. Και αυτό επειδή, κατά τη γνώμη μου, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πλέον μια υπερδύναμη, γίνονται όλο και περισσότερο μια χώρα όπως όλες οι άλλες». (6)

«Η Ιαπωνία μαζί με τις άλλες ασιατικές χώρες, είναι πιο σημαντικές σήμερα από όλο το σύνολο της Δύσης. (...)

Αυτό που επιδιώκουν όμως, είναι ο έλεγχος του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Πιστεύουν ότι με τον έλεγχο των δύο κέντρων της Κεντρικής Ασίας και του Περσικού Κόλπου, θα μπορέσουν να μιλήσουν ως ίσοι ή ακόμη και να επιβάλουν μια οριακή υπεροχή στην Ασία. Αυτό που θέλουν είναι να ελέγχουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Η αιτιολόγησή τους: μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Ιράκ, το Ιράν θα γίνει η ηγεμονική δύναμη της περιοχής, λόγω της διάσημης πράσινης ζώνης του σιιτισμού. Η αλλαγή καθεστώτος στη Συρία με την αποκατάσταση ενός σουνιτικού καθεστώτος σημαίνει την απομόνωση του Ιράν από τον Λίβανο»(6)

Κλείνοντας την συνέντευξή του, Ο Bani Σαντρ χρησιμοποιεί τα ίδια επιχειρήματα με τον Πρέσβη Kishore Mahboubani: «Υπάρχουν αρκετοί σημαντικοί λόγοι για την κρίση της Δύσης που πανικοβάλλεται στην προοπτική να χάσει την ηγεμονία της σε όφελος των νέων κέντρων εξουσίας της Ασίας ή της Ευρασίας, όπως η Κίνα, η Ινδία, και καταρχήν το χαμήλωμα του επίπεδου διαβίωσης των λαών. (...)

Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα: η Δύση έχει παραδώσει τον έλεγχο της οικονομίας της στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα χρήματα που επενδύθηκαν στις χρηματοπιστωτικές αγορές και όχι στην πραγματική οικονομία είναι δυσανάλογα και ανέρχονται σε μια αναλογία 7 προς 1».(6)

Ο Kishore Mahbubani περιγράφει επίσης την πτώση της Δύσης με την απώλεια των δικών της αξιών. Κατά τον ίδιο, «ήρθε η ώρα για την αναδιάρθρωση της παγκόσμιας τάξης, η Δύση είναι ανίκανη να διατηρήσει, να σεβαστεί, και ακόμη λιγότερο να ενισχύσει τους θεσμούς που δημιούργησε. Ο αμοραλισμός υπονομεύει ακόμα περισσότερο τις δομές και το πνεύμα της παγκόσμιας διακυβέρνησης και εμφανίζεται ανίκανη να ασκήσει εξουσία, καθιστώντας την σήμερα περισσότερο το πρόβλημα παρά τη λύση.

«Οι πολιτισμοί, έλεγε ο Arnold Toynbee, δεν φονεύονται, αυτοκτονούν».

Η αμερικανική αυτοκρατορία υπέστη την ίδια πτώση όπως η βρετανική προκάτοχός της. (...)

Θα κατανοήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες αυτό το μάθημα; Ή θα επιδιώξουν να διατηρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία μόνο με την στρατιωτική δύναμη, δημιουργώντας έτσι όλο και περισσότερη αναταραχές, συγκρούσεις και βαρβαρότητα;»

Μετά από καιρό, θα διαπιστώσουμε ότι τα κενά συνθήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα που είναι αποκλειστικά αυτά του λευκού άνθρωπου της Δύσης - αν και θα πρέπει να σημειωθεί ότι ακόμη και σε αυτές τις κοινωνίες η ρήξη μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι πλήρης - θα καταπατηθούν προοδευτικά με τη εξαφάνιση της υλικής ευημερίας.

«A Beastly Century», «Ένας κτηνώδης αιώνας», είναι ο όρος που χρησιμοποιεί ο Margaret Drabble, για να περιγράψει τον εικοστό αιώνα. (7)

Αν ξεσπάσει ο πόλεμος, η πρώτη κίνηση του Ιράν θα ήταν να κλείσει τα στενά του Ορμούζ. Το 40% του παγκοσμίου πετρελαίου περνά μέσα από αυτό.

Μεταξύ του πολέμου και των κυρώσεων, οι τιμές του πετρελαίου θα ανεβούν στα

ύψη, ίσως 300 δολάρια και θα ωθήσουν στην άβυσσο την δυτική οικονομία η οποία βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.

Ο πυρηνικός πόλεμος θα πάψει να είναι αποκύημα της φαντασίας, φέρνοντας στην μνήμη μας την ρήση του Αϊνστάιν: «Δεν ξέρω τι θα συμβεί μετά τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά είμαι βέβαιος ότι ο τέταρτος θα γίνει με πέτρες, τόξα και βέλη».

Μας προειδοποίησε.

Σημειώσεις

1. Pr Jules Dufour http://www.mondialisation.ca/index.p...xt=va&aid=5314

2. Joseph Watson et Yi Han: L'armée chinoise, programme de grosses manoeuvres militaires près du Pakistan. Mondialisation.ca, le 2 décembre 2011

3. http://gold-up.blogspot.com/2011/12/...-solution.html

4.http://www.google.com/hostednews/afp...010c93e843b.2a

5.Claude Jacqueline Herdhuin: Les Etats-Unis: le chien de garde du monde

http://www.mondialisation.ca/index.p...t=va&aid=28101 8 12 2011

6. http://www.solidariteetprogres.org/A...e-l-Iran_08363

7. C.E. Chitour http://www.legrandsoir.info/Declin-d...nce-le-dilemme

Pr Chems Eddine Chitour

Ακόμα και στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι κοινωνικές ανισότητες ήταν μικρότερες απ' ότι στην Αμερική του σήμερα

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τελικά κατέρρευσε, αφήνοντας χάος και Μεσαίωνα. Η σημερινή κοινωνία τι θα αφήσει;

Αν πάντως οι εργάτες δεν οργανωθούν, με σκοπό να ανατρέψουν την άρχουσα τάξη, τότε αυτή μας οδηγεί σε εντελώς "μαύρες" εποχές - εδώ θα παρουσιάσουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για μια σύγκριση των ανισοτήτων ανάμεσα στην Ρωμαϊκή κοινωνία και την κοινωνία των ΗΠΑ (ως τη #1 δύναμη του πλανήτη, έως τώρα τουλάχιστον).

Το άρθρο το βρήκαμε εδώ, και το μεταφράσαμε στα ελληνικά, μιας και η μελέτη των ιστορικών Walter Scheidel και Steven Friesen που παρουσιάζει μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι...η σημερινή κατάσταση είναι χειρότερη ακόμα και από την αρχαία Ρώμη!

Συγκεκριμένα, το ανώτερο 1% του πληθυσμού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατείχε το 16% του πλούτου, ενώ σήμερα στην Αμερική το ανώτερο 1% του πληθυσμού κατέχει...το 40% του πλούτου.

***

Η εισοδηματική ανισότητα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων, ο πλούτος στις Ηνωμένες Πολιτείες συγκεντρώνεται σταθερά στα χέρια των ανώτερων τάξεων. Ενώ το ανώτερο 1% του πληθυσμού έλεγχε λίγο πάνω από το 30% του πλούτου, τώρα ελέγχουν το 40%. Είναι μια τάση που για δεκαετίες την κρύβαμε κάτω από το χαλάκι, αλλά τώρα είναι στο επίκεντρο της συζήτησης και στις άκρες των γλωσσών όλου του κόσμου.

Καθώς η "υπερβολική ανισότητα" μπορεί να υποδαυλίσει εξέγερση και αστάθεια, η CIA τακτικά δημοσιεύει στατιστικά στοιχεία σχετικά με την κατανομή του εισοδήματος για τις χώρες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ. Μεταξύ του 1997 και του 2007, η ανισότητα στις ΗΠΑ αυξήθηκε κατά σχεδόν 10%, γεγονός που καθιστά την Αμερική πιο άνιση από τη Ρωσία, η οποία είναι πασίγνωστη για τους ισχυρούς ολιγάρχες της. Οι ΗΠΑ δεν τα πηγαίνουν καλά ούτε από ιστορικής άποψης. Ακόμη και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μια κοινωνία που βασιζόταν στην κατάκτηση και τη σκλαβιά, είχε μια πιο δίκαιη κατανομή του εισοδήματος.

Για να προσδιορίσουν το μέγεθος της ρωμαϊκής οικονομίας και την κατανομή του εισοδήματος, οι ιστορικοί Walter Schiedel και Steven Friesen μελέτησανβιβλία από παπύρους, τις προηγούμενα ακαδημαϊκές εκτιμήσεις, τα αυτοκρατορικά διατάγματα, και τα βιβλικά χωρία [που γράφτηκαν επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας]. Στόχος τους ήταν να υπολογίσουν την κατάσταση της οικονομίας, όταν η αυτοκρατορία βρισκόταν στο ζενίθ του πληθυσμού της, γύρω στο 150 μΧ. Οι Schiedel και Friesen εκτιμούν ότι το 1% της ρωμαϊκής κοινωνίας έλεγχε το 16% του πλούτου, δηλαδή ούτε το μισό από αυτό που ελέγχει το ανώτερο 1% του πληθυσμού της Αμερικής σήμερα.

Για να καταλήξουν σε αυτόν τον αριθμό, χώρισαν την Ρωμαϊκή κοινωνία στα επίσημες και τις ανεπίσημες τάξεις της. Για να υπολογίσουν το εισόδημα για την πλειονότητα των πληβείων, εκτίμησαν την ποσότητα του σιταριού που κατανάλωναν. Από εκεί, θα μπορούσαν να υπολογίσουν τον καθημερινό τους μισθό, με βάση το κόστος του σιταριού (οι περισσότεροι πληβείοι δεν είχαν, ή και καθόλου, χρηματικό εισόδημα). Ακολούθως, υπολόγισαν το εισόδημα των "μεσαίων" τάξεων, πολλαπλασιάζοντας τους μισθούς του της κατώτερης τάξης με ένα συντελεστή που υπολογίστηκε από μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας. Οι λίγοι "μεσαίοι" Ρωμαίοι απολαμβάνουν έναν άνετο, αλλά όχι πλούσιο, τρόπο ζωής.

Πάνω από τους πληβείους ήταν οι Ρωμαϊκές ελίτ. Αυτές οι καλά καθορισμένες τάξεις έλεγχαν ουσιαστικά την πολιτική και το εμπόριο. Οι ανώτεροι πατρίκιοι βρίσκονταν στην κορυδή, αν και ο αριθμός τους είναι πιθανόν πολύ μικρός για να εξεταστούν. Κάτω από αυτούς ήταν οι γερουσιαστές. Ο αριθμός τους είναι γνωστός - ανέρχονταν σε 600 το 150 μΧ, αλλά και την εκτίμηση του πλούτου τους ήταν δύσκολη. Όπως και οι περισσότεροι πολιτικοί σήμερα, ήταν πλούσιοι. Για να γίνει γερουσιαστής, ένας άνθρωπος θα έπρεπε να αξίζει τουλάχιστον 1 εκατομμύριο σηστερτίους (ένα Ρωμαϊκό νόμισμα, συντομογραφία HS). Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι διέθεταν ακόμη μεγαλύτερη περιουσία. Οι Schiedel και Friesen εκτιμούν ότι ο μέσος γερουσιαστής κατείχε πάνω από 5.000.000 HS και είχε ετήσια εισοδήματα άνω των 300.000 HS.

Μετά τους γερουσιαστές ήταν οι ιππείς. Αρχικά αποτελούσαν το ιππικό του ρωμαϊκού στρατού, που εξελίχθηκε σε μια εμπορική τάξη όταν οι γερουσιαστές απαγορεύτηκε να συμμετέχουν σε επιχειρηματικές συμφωνίες το 218 π.Χ. Η περιουσία ενός ιππέα ήταν κατά μέσο όρο περίπου 600.000 HS, και κέρδισε κατά μέσο όρο 40.000 HS ετησίως. Οι συμβουλάτορες ήταν η επόμενη τάξη κάτω από τους ιππείς. Αυτοί κέρδιζαν περίπου 9,000 HS ετησίως και κατείχαν περιουσιακά στοιχεία ύψους 150.000 HS. Διάφοροι άλλοι πλούσιοι άνθρωποι επίσης κατείχαν εισοδήματα και περιουσίες περίπου όσο και οι συμβουλάτορες.

Συνολικά, οι Schiedel και Friesen υπολόγισαν ότι η πολιτική ελίτ και οι άλλοι πλούσιοι αποτελούσαν περίπου το 1,5% από τα 70.000.000 κατοίκους της αυτοκρατορίας στο αποκορύφωμά της. Συνολικά, έλεγχαν περίπου το 20% του πλούτου.

Αυτοί οι αριθμοί δίνουν μια εικόνα δύο διαφορετικών πόλεων, μιας Ρώμης σημαντικού, αν όχι τεράστιου πλούτου, και μιας άλλης Ρώμης των πενιχρών αμοιβών, ίσα-ίσα για να επιβιώσει κανείς σε καθημερινή βάση, αλλά όχι αρκετά για να ευημερήσει. Οι πλούσιοι ήταν επίσης σε μεγάλο βαθμό συγκεντρωμένοι στις πόλεις. Δεν είναι σε αντίθεση με την εικόνα των ΗΠΑ σήμερα. Μάλιστα, με βάση ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο μέτρο της ανισότητας του εισοδήματος, τον συντελεστής Gini, η αυτοκρατορική Ρώμη ήταν ελαφρώς πιο ίση από τις ΗΠΑ

Οι Schiedel και Friesen υπολόγισαν το συντελεστή Gini στο 0,42 έως 0,44 για τη Ρώμη. Συγκριτικά, ο συντελεστής Gini στις ΗΠΑ το 2007 ήταν 0.45 (σ.σ. η κλίμακα για το συντελεστή αυτόν είναι από το 0 ως το 1, και προφανώς όσο μεγαλύτερο είναι το νούμερο, τόσο πιο άνιση είναι μια κοινωνία).

Οι Schiedel και Friesen δεν εκφέρουν άποψη σχετικά με τους αρχαίους Ρωμαίους, ούτε για τη σημερινή Αμερική. Κάνουν απλά μια ακαδημαϊκή μελέτη, που χρησιμοποιείται για να μάθουμε περισσότερα για έναν από τους μεγάλους αρχαίους πολιτισμούς. Αλλά θαμμένο στο τέλος της μελέτης τους, έχουν ένα σημείο που είναι δύσκολο να το αναλύσουμε, αλλά αποτελεί πρόκληση. Επισημαίνουν ότι η πλειοψηφία των σωζόμενων ρωμαϊκών ερείπιων προέκυψαν από τις οικονομικές δραστηριότητες του ανώτερου 10% του πληθυσμού. Όπως λένε και οι ίδιοι: "Ωστόσο, το ότι εμείς μπορούμε να δούμε μόνο τα έργα του ανώτερου 10% δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε την τεράστια, αλλά για εμάς δυσδιάκριτη πλειοψηφία που απέτυχε να μοιραστεί, έστω και με ένα μέτριο τρόπο, την οικονομική ανάπτυξη που συνδέεται με μεγάλης κλίμακας συσσώρευση πλούτου στην αρχαία Μεσόγειο και την ενδοχώρα της".

Με άλλα λόγια, αυτό που βλέπουμε ως τη δόξα της Ρώμης είναι στην πραγματικότητα ότι απέμεινε από τα ερείπια των πλουσίων, που χτίστηκαν στις πλάτες των φτωχών αγροτών και εργατών, τα ίχνη των οποίων έχουν εξαφανιστεί.Είναι σαν το κατώτερο κομμάτι του πληθυσμού της Ρώμης να μην υπήρχε. Κάτι που με κάνει να αναρωτιέμαι, τι θα σκέφτονται οι μελλοντικοί πολιτισμοί για τον δικό μας πολιτισμό;

Ο Σπύρος Μαρκέτος τα λέει "χύμα και τσουβαλάτα"

Αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα ομιλίας του πανεπιστημαικού Σπύρου Μαρκέτου για το "που πάνε τα πράγματα":

[...] Βιώνουµε την τερµατική κρίση του καπιταλισµού, µας βεβαιώνει ένας µεγάλος ιστορικός κοινωνιολόγος, ο Ιµµάνουελ Βαλλερστάιν, τέως πρόεδρος της Παγκόσµιας Κοινωνιολογικής Εταιρείας. Ακόµη και αν κατορθώσει ο καπιταλισµός ν’ ανοίξει, µέσα από ανείπωτες καταστροφές, έναν νέο κύκλο συσσώρευσης, ο ισχυρός πόλος του µάλλον θα είναι η Κίνα, µας προειδοποιεί ο σοφός κοινωνικός γεωγράφος Ντέηβιντ Χάρβεϋ. Έστω και αν δεν ξέρουµε τι θα διαδεχτεί τον καπιταλισµό, αν δηλαδή φτιάχνουµε τώρα έναν κόσµο πολύ χειρότερο ή πολύ καλύτερο, ξέρουµε πάντως ότι ο καπιταλισµός τελειώνει.

Τα τέρατα που νέµονται τούτο τον κόσµο θέλουν να µας γυρίσουν πίσω στην εποχή πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Οι αµερικανοί πρακτικά επανανοµιµοποίησαν τα βασανιστήρια, που στη Γαλλία είχε καταργήσει ήδη το Παλιό Καθεστώς. Τα lettres de cachet ωχρούν µπροστά στην άδεια που έχει επίσηµα πλέον ο Πρόεδρος των Ηνωµένων Πολιτειών, να καθαρίζει όποιον δεν του γουστάρει. Οι διπλωµάτες της υπερπόντιας δηµοκρατίας έχουν µετατραπεί σε κοινούς ρουφιάνους, αναλαµβάνοντας να συλλέγουν DNA ξένων συναδέλφων τους, ώστε να µπορούν να τους εκβιάζουν κατά βούληση. Ο επικεφαλής του Wikileaks, που αποκάλυψε αυτό το τελευταίο αίσχος, διώκεται σαν κοινός εγκληµατίας. Ο κόσµος του θεάµατος δεν χαρίζεται στους αντιπάλους του.

Άλλο τόσο θεαµατικές προόδους καταγράφει ο έτερος πόλος του καπιταλιστικού συστήµατος, στη νοτιοανατολική Ασία. Το ιαπωνικό κράτος, ένα από τα ισχυρότερα του κόσµου, αποδεικνύεται πως είχε αφήσει τους πολίτες του ολότελα ανυπεράσπιστους απέναντι στον κίνδυνο, ή µάλλον τη βεβαιότητα, ενός πυρηνικού ατυχήµατος. Κανείς δεν τιµωρήθηκε για την καταστροφή της Φουκουσίµα, πέρα από τους εργάτες που στάλθηκαν απροστάτευτοι στα ερείπιά της· αντίθετα, το κράτος, µπερδεύοντας την ασφάλεια µε το θέαµα της ασφάλειας, άφησε την ίδια την εταιρεία που χορογράφησε την καταστροφή να ελέγξει την ανοικοδόµηση, προασπίζοντας τα δικά της συµφέροντα µάλλον παρά την υγεία του πληθυσµού. Όταν αυτά συµβαίνουν στα πιο οργανωµένα και τεχνολογικά προηγµένα κράτη, εύκολα φανταζόµαστε τι γίνεται στα υπόλοιπα. Όπως η Κίνα, για την οποία καλύτερα να µη µιλήσουµε καθόλου.

Ο τρίτος πόλος, πάλι, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοστατεί σ’ έναν άλλο τοµέα της οπισθοδρόµησης. Η πρώτη νίκη της Γαλλικής Επανάστασης ήταν όταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος αναγνώρισε, στις 23 Ιουνίου του 1789, το δικαίωµα των Γενικών Τάξεων να εγκρίνουν την επιβολή φόρων και τη σύναψη δανείων. Σήµερα ο ελληνικός λαός, και οι άλλοι λαοί της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αύριο βέβαια και ο γαλλικός λαός, έχουν στερηθεί αυτήν ακριβώς την ελευθερία. Οι τραπεζίτες αλώνουν µε πραξικοπήµατα, µια προς µία, τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και παγιδεύουν τους λαούς σ’ έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και υπερφορολόγησης, που οδηγεί µε µαθηµατική ακρίβεια στην πτώχευση. Και στην εξέγερση, θα έλεγε ο στρατηγός µας. Η Βαλκυρία, ο γελωτοποιός της και οι στρατιές των γκρίζων αυλοκολάκων τους αγωνίζονται κατεξοχήν να µη χάσουν καµιά δεκάρα οι τράπεζες, οι ίδιες που βρίσκονταν στην αφετηρία της τωρινής κρίσης. Ματαιοπονούν. Θέλουν να σώσουν τις τράπεζες· όλες οι τράπεζες είναι σήµερα χρεωκοπηµένες. Θέλουν να σώσουν τις µετοχές· όλα τα χρηµατιστήρια έχουν πλέον φουντάρει. Θέλουν να σώσουν το ευρώ, και µε κάθε τους κίνηση το ξεχαρβαλώνουν. Θέλουν να τσακίσουν τους λαούς τους· οι λαοί εξεγείρονται ο ένας µετά τον άλλο. Αύριο βέβαια και ο γαλλικός, που σήµερα τηρεί µια ασυνήθιστη σιγή. Όπως τηρούσε και ο ελληνικός, ως προχτές.
[...]
Οι πραγµατικοί υπεύθυνοι, δηλαδή οι τραπεζίτες και το πολιτικό τους προσωπικό, µένουν στο απυρόβλητο. Στο µεταξύ, η ευρωπαϊκή περιφέρεια πλήττεται από µια πρωτοφανή κρίση χρέους, ανάλογη µε κείνες που ανέταµε στον Τρίτο Κόσµο ο καθηγητής Ερίκ Τουσσαίν, πρόεδρος της Comité pour l'annulation de la dette dutiers monde . Πρώτο της θύµα, η Ελλάδα. Αφορµή κι εργαλείο για την καταστροφή, το χρέος. Προς τράπεζες οι οποίες, αν πιστέψουµε τα βιβλία τους, κατέχουν σε χρηµατική µορφή πολλές φορές τον συνολικό παγκόσµιο πλούτο, προφανώς έχοντας από τώρα καπαρώσει και τον πλούτο που φαντάζονται ότι θα παράγουν οι ερχόµενες γενιές.
[...]
κάθε παιδί που γεννιέται σήµερα στην Ελλάδα είναι φορτωµένο µε χρέος σχεδόν σαράντα χιλιάδων ευρώ, και θα πρέπει να δουλεύει µέχρι θανάτου για να το ξεπληρώσει.
[...]
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει µηχανισµούς για ν’ απαλλάξει από αυτή την ανυπόφορη δουλεία τους πληθυσµούς της. Αντίθετα, κάνει τα πάντα για να ολοκληρώσει την καταστροφή και την υποδούλωσή τους. Πολιτικοί που έδωσαν όρκο πίστης στη δηµοκρατία σήµερα προωθούν τη Χρεοκρατία, όπως ονοµάζεται το γνωστό εκπληκτικό ντοκυµανταίρ, και τώρα ξαναφτιάχνουν χωρίς καµιά δηµοκρατική νοµιµοποίηση την Ένωση µέσα από την Καταστρόικα, όπως πολύ πετυχηµένα ονοµάζεται το µικρότερο αδερφάκι του. Για την ώρα, µόνο στην Ισλανδία πήραν την απάντηση που τους αρµόζει, και παραπέµφθηκαν σε δίκη. Αλλά σε καµιά χώρα δεν έχουν κοινωνική στήριξη, πέρα από ελάχιστες µερίδες καπιταλιστών και κάποια ποσοστά ηλίθιων που εµπιστεύονται τα τηλεοπτικά παπαγαλάκια.

Έρχεται λοιπόν η ώρα της επανάστασης. Δεν εκπλήσσει τον ιστορικό κάτι τέτοιο. Βάλτε στη σειρά τις χρονολογίες: 1789-1812, 1848, 1905-1922, 1968. Σχεδόν µισός αιώνας πέρασε από το τελευταίο επαναστατικό κύµα στην Ευρώπη. Είναι πολύς.

Μας σπρώχνουν σε εξέγερση

 Μόνιμη τακτική των αστικών φυλλάδων είναι να δίνουν συγχωροχάρτι σε όλο το πολιτικό σκηνικό, ειδικά στα κυβερνητικά κόμματα, για όλα τα δεινά που υφίσταται ο ελληνικός λαός και να αποδίδουν αποκλειστικά την ευθύνη στους ξένους συνέταιρους της μνημονιακής κυβέρνησης. Στην τρόικα, στην Μέρκελ κλπ.
Αυτό κάνει και ο Μ. Κουρής σε πρωτοσέλιδο κείμενο του στην εφημερίδα «Το Παρόν». Από κει και πέρα όμως, εντοπίζει –και σωστά- ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα κοινωνικής έκρηξης.

Παραθέτουμε το κείμενο του:

Μας σπρώχνουν σε εξέγερση

Δεν έχει καμιά άλλη εξήγηση η δαμόκλειο σπάθη που δυο χρόνια τώρα κραδαίνουν πάνω από το κεφάλι του ελληνικού λαού η κυρία Μέρκελ και η παρέα της και με το ΔΝΤ από κοντά. Πέρα από μια και μόνο. Ότι έχουν βαλθεί να μας οδηγήσουν στα άκρα. Ζητώντας μέτρα, μέτρα, μέτρα ακόμη πιο σκληρά, στύψιμο μέχρι τελευταίας σταγόνας, το μόνο που … πετυχαίνουν είναι να ρίχνουν λάδι στη φωτιά που σιγοκαίει. Και κάποια στιγμή θα λαμπαδιάσει. Δεν καταλαβαίνουν ότι υποθάλπουν έτσι λαϊκή εξέγερση; Ηδη οι δημοσκοπήσεις έχουν χτυπήσει καμπάνα. Η οργή ο θυμός, η απόγνωση, η απαισιοδοξία έχουν φτάσει στο κόκκινο. Με το σφίξιμο της θηλιάς να μην έχει τελειωμό, το καζάνι θα σκάσει…

Η λαύρα δεν θα μείνει μόνο εδώ, θα κατακλύσει την μια χώρα μετά την άλλη. Γιατί ούτε ο Ιταλός, ούτε ο Πορτογάλος, ο ισπανός, ο Ιρλανδός, ακόμη και ο Βέλγος και ο Γάλλος είναι .. σε ευτυχέστερη κατάσταση από τον Ελληνα. Η εξαθλίωση δεν έχει σύνορα. Αν αυτό επιδιώκουν κακό του κεφαλιού τους. Γιατί στο τέλος οι χαμένοι θα είναι αυτοί που συμπεριφέρονται για μια άλλη φορά σαν κατακτητές. 

ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΓΥΡΟ: Προφητικό άρθρο του Τζιαντζή από το 1997

του Kώστα Τζιαντζή

15/06/1997, εφημερίδα ΠΡΙΝ

 

Το 1960 η Δυτική Ευρώπη είχε και δεν είχε 500.000 ανέργους και βέβαια δεν γίνεται λόγος για την Ανατολική. Το 1997, στον ίδιο χώρο, οι στατιστικές μιλάνε για αναπτυσ­σόμενη δυναμική της ανεργίας και για 20 εκατομμύρια ήδη ανέργους, χωρίς να λογαριάζονται όλοι αυτοί που δεν τους καταδέχεται καν η σύγ­χρονη αριθμητική.

Στην Ελλάδα του ’97 το 45% πε­ρίπου των εργαζομένων δουλεύει περισσότερο από 8 ώρες την ημέρα, το 40% έχει με διάφορους τρόπους δεύτερη δουλειά και ο μέσος χρόνος εργασίας των μισθωτών φτάνει επί­σημα τις 45 περίπου ώρες την εβδο­μάδα. Οι κατακτήσεις του Σικάγου του περασμένου αιώνα παίρνουν ή­δη στις μέρες μας τη μορφή της «ει­κονικής πραγματικότητας». Αυτές οι διαδικασίες κυριαρχούν ήδη στις πιο «πλούσιες» περιοχές του υπεραναπτυγμένου κόσμου. Από το ’80 έως το ’97 υπερδιπλασιάστηκαν οι άνερ­γοι στις χώρες της λεγόμενης λέσχης των 7. Ένα 25% απ’ αυτούς έπαψαν σχεδόν να αναζητούν δουλειά, εξο­ρίστηκαν βίαια στον τόπο της επ’ αό­ριστον ανεργίας, σ’ αυτή την ακυβέρ­νητη πολιτεία όπου ανθίζει ένας νέ­ου τύπου απόλυτος εργατικός υπερ­πληθυσμός. Επιπλέον και πιο σημα­ντικό: ένα διαρκώς αυξανόμενο πο­σοστό των εργαζομένων στις ίδιες χώρες, ίσο και μεγαλύτερο απ’ τον αριθμό των ανέργων (πάνω από 30 εκατομμύρια) υποβιβάζεται σταθερά στη «Β’ Εθνική» της μερικής απα­σχόλησης, σ’ αυτή τη σύγχρονη ζωή του λυκόφωτος της μισθωτής εργα­σίας.

Το θεμελιακό γεγονός μέσα σ’ ό­λα αυτά είναι ότι το σύνολο της ερ­γατικής τάξης στις χώρες των μυθι­κών 7, παρόλες τις εντεινόμενες ανισομετρίες που το διαπερνούν, συ­μπιέζεται γενικά μέσα σ’ ένα νέο «ε­παναστατικό» πλαίσιο ελαστικής α­πασχόλησης, ουσιαστικής κατάργη­σης κάθε μονιμότητας, κάθε σταθε­ρότητας, με παράλληλη απογείωση της «αποδοτικότητας», της εντατικο­ποίησης, της δεύτερης δουλειάς και της παράτασης της εργάσιμης μέ­ρας. Και απ’ την άλλη μεριά, αυτή η νέα δομή της εκμετάλλευσης «ολο­κληρώνεται» ουσιαστικά με τη χωρίς προηγούμενο καθήλωση και μείωση των πραγματικών μισθών, την άγρια περικοπή των κάθε είδους κοινωνι­κών προστασιών, τον ακραίο σφετε­ρισμό του «αναγκαίου χρόνου» για την αναπαραγωγή της εργατικής δύ­ναμης.

Πάνω απ’ όλα, αυτοί οι ριζικοί μετασχηματισμοί σε βάρος της εργα­τικής τάξης συγκρίνονται τελικά με τα πλαίσια μιας πρωτοφανούς έκρη­ξης της παραγωγικής δύναμης της εργασίας, αν υπολογίσει κανείς ότι έχει εξαπλασιασθεί περίπου η συνο­λική παραγωγικότητα της εργασίας απ’ το ’60 ως τις μέρες μας, ένα ρε­κόρ «για όλες τις εποχές».

Τα παραπάνω αναφέρονται στην εργατική τάξη που διαθέτει κατά τεκμήριο το υψηλότερο επίπεδο σύνθετης εργασίας, τον ανώτερο συνδυασμό πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας, την πιο αναπτυγμένη παραγωγικότητα της εργασίας και που λειτουργεί μέσα στο πιο καινο­τόμο περιβάλλον των νέων τεχνολο­γιών και των σύγχρονων μορφών ορ­γάνωσης της εργασίας.

Φτάνει να πάρει κανείς υπόψη αυτό το γεγονός ή την αντίστοιχη λο­γική των ρυθμίσεων που αποδέχτη­καν π.χ. οι εργαζόμενοι στο μέταλλο και στην αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας ή στην ΙΒΜ, για να διαπι­στώσει ότι αυτός ο νέος ηλεκτρονι­κός κοινωνικός χωρόχρονος της ερ­γασίας και της εκμετάλλευσης θεμε­λιώνεται πρώτα απ’ όλα μέσα στον πυρήνα της εργατικής τάξης της επο­χής μας. Και μόνο πάνω σ’ αυτή τη βάση εξαπλώνεται με ανελέητους ρυθμούς και με διάφορους συνδυα­σμούς και ιδιομορφίες και στα ευρύ­τερα εσωτερικά και διεθνή δίκτυα λεηλασίας των εργαζομένων και των καταπιεσμένων όλου του κόσμου. Τελικά, «ο Αλβανός ή ο Πορτορικανός με το κινητό» και ο αλβανοποιημένος «επιστήμονας», παρά τους νέους δραματικούς διαχωρι­σμούς τους, μακροπρόθεσμα έχουν περισσότερα κοινά από κάθε άλλη φορά.

Τα δεδομένα αυτά είναι από και­ρό γνωστά και πολυσυζητημένα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ειδικά μέσα στους εργαζόμενους που πλη­ρώνουν με την ίδια τους την ύπαρξη αυτή την πικρή γνώση. Αποτελεί α­κόμα κοινή αντίληψη (παρόλες τις δημαγωγίες και τις αυταπάτες που κυκλοφορούν ακόμα στην πολιτική αγορά κυρίως της κεντροαριστεράς) ότι τα δεδομένα αυτά δεν αποτελούν μια συγκυριακή μεταβατική κατά­σταση προς μια νέα ισορροπία ανά­πτυξης και κοινωνικής ευημερίας. Ότι, αντίθετα, συνιστούν μόνιμα και αναπτυσσόμενα χαρακτηριστικά μιας στρατηγικής περιόδου που ενώ έχει κάποια αρχή, δεν μπορεί ή δεν φαίνεται ακόμα να έχει και κάποιο τέλος. Τουλάχιστον μέσα στα πλαί­σια του συστήματος.

Όπως και να το πει, όπως και να το ομολογήσει κανείς, πρόκειται για μια ποιοτική ιστορική τομή σ’ όλους τους κοινωνικούς και πολιτικούς συ­σχετισμούς ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία σε παγκόσμια κλί­μακα. Για μια «επανάσταση» ή αντεπανάσταση στους τρόπους και στις μορφές πραγματοποίησης των καπι­ταλιστικών κερδών και ακόμα βαθύ­τερα στους τρόπους και στις μορφές απόσπασης απλήρωτης δουλειάς απ’ τους άμεσους παραγωγούς.

Πρόκειται για ένα νέο ιστορικό πλαίσιο της πάλης των τάξεων και της ανάπτυξης των αντιθέσεων μέσα στον καπιταλιστικό τρόπο παραγω­γής, για μια ριζική αλλαγή στα πλαί­σια της συνέχειας της κυριαρχίας του καπιταλισμού, καθώς και της αμ­φισβήτησης αυτής της κυριαρχίας. Πρόκειται γενικότερα για ένα νέο στάδιο ανάπτυξης και μακροπρόθε­σμα βαθύτερης κρίσης του καπιταλι­στικού συστήματος.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο ούτε κυρίως να αναλύσει κανείς το ειδικό βάρος και το συνδυασμό των «νό­μων», των τάσεων και των παρεμβάσεων που οδήγησαν ως εδώ. Το βασικό ζήτημα είναι να βγάλει κανείς όσο μπορεί μέσα απ’ αυτή την αναγκαία διαδικασία τα κοινωνικά και πολιτικά συμπεράσματα για την ου­σία και για τη θεμελιακή τους κα­τεύθυνση. Και το κυρίως ζητούμενο είναι να βγάλει κανείς τα πολιτικά συμπεράσματα για την προοπτική ε­ξέλιξης αυτής της κατεύθυνσης στην επόμενη κρίσιμη 15ετία, που θα ση­μαδέψει έτσι κι αλλιώς τη «μοίρα» μιας κοινωνίας που βρίσκεται ανά­μεσα σε μια καταραμένη και μια κο­σμογονική τελικά εποχή.

Η βασική κατεύθυνση του νέου σταδίου

 

Μέσα από τη δίνη των νέων δεδο­μένων διακρίνεται όλο και πιο καθα­ρά, όλο και από πιο πολλούς ότι αυ­τή η χωρίς προηγούμενο ένταση της εκμετάλλευσης της σύγχρονης εργα­τικής τάξης αποτελεί το ουσιαστικό κίνητρο, τη θεμελιακή αφετηρία αλ­λά και τη βασική κατεύθυνση των αλλαγών που πραγματοποιούνται. Οι νέοι συνδυασμοί απόσπασης υπε­ραξίας από τους άμεσους παραγω­γούς είναι σε κάθε περίπτωση ο βα­θύτερος πυρήνας που κινεί, συνδέει και «προγραμματίζει» τελικά όλη αυτή την απογείωση των νέων μέσων και μορφών παραγωγικότητας, την ξέφρενη ανάπτυξη του ανταγωνι­σμού, τις σύγχρονες μεθόδους διε­θνοποίησης και πολιτικής-ιδεολογικής χειραγώγησης των εργαζομένων.

Πρόκειται για ουσιαστική επαλή­θευση της μισοξεχασμένης απ’ την υ­ποταγμένη αριστερά μαρξιστικής α­φετηρίας ότι «η ειδική κάθε φορά οι­κονομική μορφή με την οποία α­ντλείται απλήρωτη δουλειά από τους άμεσους παραγωγούς καθορίζει τη σχέση πολιτικής κυριαρχίας και υπο­δούλωσης όπως αναφύεται άμεσα α­πό την ίδια την παραγωγή η οποία με τη σειρά της αντεπιδρά αποφασιστι­κά πάνω της».

Σ’ όλες τις ταξικές κοινωνίες, και με ιδιαίτερη ποιότητα στον καπιταλι­σμό, η πάλη των αντίπαλων τάξεων γύρω απ’ τους τρόπους αύξησης και κυρίως ιδιοποίησης του πλεονάσματος της παραγωγής, καθώς και η πολιτική συμπύκνωση- γενίκευση αυτής της πάλης αποτελεί τελικά τη θεμελιακή κινητήρια δύναμη όλων των μι­κρών και μεγάλων αλλαγών.

Η απογείωση και η κρίση, η άν­θηση και η παρακμή των μορφών α­πόσπασης υπεραξίας μέσα στον κα­πιταλισμό έχει αντικειμενικά όρια, αντικειμενικές τάσεις εξέλιξης που πάνω τους στηρίζεται και αντεπιδρά η ανάπτυξη της ταξικής πάλης απ’ το αυθόρμητο ως το ανώτερο συνειδητό της επίπεδο.

Αυτή η αλληλεπίδραση, που συ­ντελείται κάθε φορά μέσα σε ευρύ­τερες κληρονομημένες συνθήκες, εί­ναι που καθορίζει και μετασχηματί­ζει τελικά τις μεταβολές των ταξικών συσχετισμών, τα πλαίσια της ανάπτυ­ξης και των κρίσεων του καπιταλι­σμού, την αδιάκοπη εξέλιξη του, τις απλές ή ποιοτικές μεταμορφώσεις του.

Σήμερα πραγματοποιείται ένας ριζικός μετασχηματισμός στην έκτα­ση, την ποιότητα και τις μορφές απόσπασης απλήρωτης δουλειάς από τους άμεσους παραγωγούς, που τεί­νει να προωθεί και να απαιτεί έναν αντίστοιχο ριζικό μετασχηματισμό της ταξικής πάλης και του συνολικού εργατικού κινήματος.

Αυτό που γίνεται καθαρό από πρώτη ματιά είναι ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός ενώ αναπτύσσει στο έ­πακρο τους πιο «ραφιναρισμένους» από κάθε άλλη φορά τρόπους αύξη­σης της υπεραξίας μέσω των νέων μεθόδων παραγωγικότητας, έχει πα­ράλληλη ανάγκη να χρησιμοποιεί ό­λο και μεγαλύτερες δόσεις από τις πιο βάρβαρες, τις πιο «οπισθοδρομι­κές» μορφές απόλυτης εκμετάλλευ­σης της ζωντανής εργασίας. Ο Μπιλ Γκέιτς χρειάζεται όλο και περισσό­τερο τον Όλιβερ Τουίστ. Η Κοιλάδα της Σιλικόνης αντιγράφει όλο και περισσότερο τα κάτεργα του Μά­ντσεστερ.

Η εντεινόμενη τάση του κεφαλαί­ου να ανεβάζει την παραγωγική δύ­ναμη της εργασίας για να φτηναίνει τα εμπορεύματα, και με το φτήνεμα των εμπορευμάτων να φτηναίνει τον ίδιο τον εργάτη αυξάνοντας τον κλεμμένο χρόνο του (σχετική υπεραξία) δεν μπορεί πλέον να έχει την α­παιτουμένη απόδοση χωρίς μια ρι­ζική αναβάθμιση και της απόλυτης υπεραξίας (επιμήκυνση του χρόνου εργασίας, εντατικοποίηση, δεύτερη δουλειά, χωρίς αύξηση της παραγω­γικότητας). Πρόκειται για μια νέου τύπου γεωμετρία ανάμεσα στην α­νάπτυξη των πιο προωθημένων με­θόδων απόσπασης σχετικής υπερα­ξίας και πάνω σ’ αυτή τη βάση την ενίσχυση του ειδικού βάρους μιας σειράς νέων μορφών απόλυτης υπε­ραξίας που φτάνουν ως τη στρατηγι­κή αμφισβήτηση της αξίας της εργα­τικής δύναμης μέχρι και την υποτί­μηση της κάτω κι από το προηγού­μενο φυσικό ιστορικό της όριο. Η μονιμοποίηση και η σταθερότητα της εργασίας καταργούνται για να προωθηθεί η μονιμοποίηση και η σταθερότητα της τάσης σφετερι­σμού του αναγκαίου χρόνου εργα­σίας για την αναπαραγωγή του ερ­γάτη και της οικογένειας του. Ο νέ­ος συνδυασμός σχετικής/απόλυτης υπεραξίας αλλάζει ριζικά προς όφε­λος του κεφαλαίου τη σχέση ανάμε­σα στην πληρωμένη και την απλή­ρωτη δουλειά του εργάτη ως το επί­πεδο που απειλεί άμεσα τα «φυσι­κά» ιστορικά όρια της ύπαρξης του. Πρόκειται για μια απότομη προώ­θηση των τάσεων της φυσικής ιστο­ρικής φθοράς και εξαθλίωσης της εργατικής τάξης συνολικά.

Βέβαια, η τάση συνδυασμού της σχετικής με την απόλυτη υπεραξία και σφετερισμού του «αναγκαίου χρόνου» για την επιβίωση του εργά­τη είναι σύμφωνη με την ουσία του βιομηχανικού καπιταλισμού και ι­σχύει σε όλες τις φάσεις και τα στά­δια της εξέλιξης του, όσο και αν κυ­ριαρχεί και αναπτύσσεται κυρίως η σχετική υπεραξία, ως ο κατ’ εξοχήν καπιταλιστικός τρόπος εκμετάλλευ­σης.

Ωστόσο η κατεύθυνση, οι μορ­φές, οι μέθοδοι, οι συσχετισμοί και οι δομές αυτών των συνδυασμών υπεραξίας εμφανίζονται με ριζικά διαφορετικούς τρόπους ανάμεσα στη μια και την άλλη φάση και ιδιαίτερα ανάμεσα στο ένα και στο άλλο στάδιο.

Η κρίση της υπεραξίας και το ξεπέρασμα της

 

Οι σημερινοί εντατικοί συνδυα­σμοί εκμετάλλευσης αποτελούν α­ντικειμενική τάση του κεφαλαίου προκειμένου να ξεπεράσει τα κρισιακά φαινόμενα που συσσωρεύτη­καν στο προηγούμενο στάδιο σε σχέση με το γενικότερο σύστημα α­νάπτυξης των καπιταλιστικών κερ­δών και απόσπασης υπεραξίας.

Πίσω από τις κρίσεις υπερσυσσώρευσης, πίσω απ’ τα προβλήμα­τα των πτωτικών τάσεων του ποσο­στού κέρδους βρίσκεται τελικά η α­πογείωση της παραγωγικής δύναμης της εργασίας που έρχεται γενικότε­ρα σε σύγκρουση με τη μορφή της υ­περαξίας, με το σύστημα του κλεμ­μένου χρόνου. Μορφή αυτής της σύ­γκρουσης αποτελεί η τάση της ίδιας της καπιταλιστικής παραγωγής να θέτει ένα ανυπέρβλητο όριο στην αύξηση της σχετικής υπεραξίας: ό­σο αναπτύσσεται η παραγωγικότητα της εργασίας, ο ρυθμός αύξησης της σχετικής υπεραξίας, η δυναμική της σχετικής υπεραξίας έχει την τάση μακροπρόθεσμα να μειώνεται. Αυτό συμβαίνει με την προϋπόθεση ότι ο πραγματικός μισθός δεν θα μειώνε­ται κι αυτός, αλλά θα έχει την τάση να αυξάνεται κάτω βέβαια από την αύξηση της παραγωγικότητας (ό­πως, στην πραγματικότητα, συνέ­βαινε στο παρελθόν).

Η τάση μείωσης της «δυναμικής» της σχετικής υπεραξίας σε σχέση με την αύξηση της παραγωγικότητας αποτελεί θεμελιακή αντίφαση της καπιταλιστικής παραγωγής. Οφεί­λεται, σε τελευταία ανάλυση, στην εντεινόμενη τάση παραπέρα μείω­σης της ποσότητας της ζωντανής ερ­γασίας σε σχέση με την ποσότητα του σταθερού κεφαλαίου που αυτή βάζει σε κίνηση.

Επομένως, το τμήμα της υπεραξίας που επενδύεται κάθε φορά σε νέα μέσα παραγωγής (και αναπτύσσει την παραγωγικότητα της εργασίας) τείνει να είναι όλο και μεγα­λύτερο απ’ το τμήμα που επενδύεται σε ζωντανή εργασία και παράγει εκ νέου υπεραξία. Γι’ αυτό η παραγω­γικότητα της εργασίας αυξάνει το ποσοστό της υπεραξίας λιγότερο απ’ τους ρυθμούς της δικής της αύ­ξησης. Έτσι, μακροπρόθεσμα η αύ­ξηση της παραγωγικότητας προκα­λεί κρίση στους ρυθμούς αύξησης στη «δυναμική» της σχετικής υπερα­ξίας.

Αυτή η τάση αποτελεί και τη βα­θύτερη αιτία της αδυναμίας του κε­φαλαίου να εξουδετερώνει μακρο­πρόθεσμα και οριστικά την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους.

Αυτά τα αντικειμενικά όρια της δυναμικής της σχετικής υπεραξίας, μαζί με τα φυσικά ιστορικά όρια της απόλυτης υπεραξίας (που δεν μπο­ρεί να τα υπερβεί χωρίς επικίνδυνη φθορά της εργατικής δύναμης) απο­τελούν μια διπλή βάση μακροπρόθε­σμου κλονισμού των μορφών εκμε­τάλλευσης του κεφαλαίου γενικά. Αυτές οι γενικότερες τάσεις κρίσης του συστήματος υπεραξίας συσσωρεύτηκαν στα πλαίσια του κρατικού μονοπωλιακού σταδίου και οδήγη­σαν τελικά στην ανάγκη για νέους συνδυασμούς απόσπασης απλήρω­της δουλειάς και γενικότερα για ρι­ζικές ανακατατάξεις σε όλα τα πε­δία της εκμετάλλευσης του ανταγω­νισμού και της πολιτικής χειραγώγη­σης. Οι νέοι συνδυασμοί σχετικής/απόλυτης υπεραξίας αποτελούν το βαθύτερο πυρήνα του περάσματος σε ένα νέο στάδιο του καπιταλισμού και προωθούνται κάτω απ’ τη γενική μορφή της ευέλικτης εργασίας.

Η «ευέλικτη εργασία» αυξάνει το ποσοστό της σχετικής υπεραξίας μέσω της αύξησης της παραγωγικό­τητας. Αναιρεί την κρίση της δυνα­μικής της σχετικής υπεραξίας μέσω της μείωσης των πραγματικών μι­σθών. Αυξάνει το ποσοστό της από­λυτης υπεραξίας. Ευνοεί τη σχετική αναχαίτιση της τάσης μείωσης της ζωντανής εργασίας. Και, τέλος, μυστικοποιεί τις νέες μορφές υπερα­ξίας κάτω από το πρόσχημα της κα­ταπολέμησης της ανεργίας που το κεφάλαιο προκαλεί.

Έτσι, το κεφάλαιο κατάφερε να ξεπεράσει τα ενδογενή κρισιακά του χαρακτηριστικά, να ενισχύσει χωρίς προηγούμενο την κυριαρχία του στα πλαίσια της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης. Πάνω σ’ αυτά τα κρισιακά φαινόμενα η επίδραση της πάλης των τάξεων (και απ’ τις δύο πλευρές) έφερε στο προσκήνιο όχι μια επαναστατική μεταβολή αλλά μια ριζικά μεταλλαγμένη συνέχεια του παλιού συστήματος.

Ένα νέο εργατικό κίνημα

 

Βρισκόμαστε στην αρχή ενός νέ­ου σταδίου ανάπτυξης της μακρο­πρόθεσμης κρίσης του καπιταλιστι­κού τρόπου παραγωγής και αντί­στοιχα ενός νέου σταδίου κρίσης και εν δυνάμει ανασυγκρότησης και ανάπτυξης του εργατικού κινήμα­τος.

Το νέο καπιταλιστικό στάδιο συ­νεπάγεται μια ακραία ανάπτυξη και μακροπρόθεσμα κρίση και της σχετικής και της απόλυτης υπεραξίας. Συνεπάγεται μια ανάπτυξη και κρίση της σύνδεσής τους σε ένα τέτοιο σημείο που να περιέχει σε ανώτερη ποιότητα και σε διαφορετική μορφή και τα μέγιστα οφέλη για τον καπι­ταλισμό και τις αθλιότητες και τα α­διέξοδα και των δύο αυτών αλλη­λένδετων τρόπων απόσπασης υπε­ραξίας, αδιέξοδα που είχαν εμφανι­στεί σε κατώτερο επίπεδο σ’ όλα τα προηγούμενα ιστορικά στάδια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Γι’ αυτό ο λεγόμενος νεοσυντηρητισμός, ο σύγχρονος κοινωνικός πόλε­μος του κεφαλαίου (με όλα του τα μπλε, πράσινα ή ροζ χρώματα), τα διάφορα Μάαστριχ, οι πολιτικές «σταθεροποίησης» δεν είναι απλά μια πολιτική επιλογή του κεφαλαίου ή μια πρόσκαιρη αντιδραστική εκ­στρατεία, λόγω εξαιρετικά δυσμε­νών συσχετισμών σε βάρος της ερ­γασίας. Αλλά είναι η αντικειμενική τάση της ανάπτυξης και της κρίσης του καπιταλισμού της εποχής μας, είναι ο καπιταλισμός της ανάπτυξης και μακροπρόθεσμα και της κρίσης της εκμετάλλευσης και της υπερα­ξίας στα ακραία τους όρια.

Η έκρηξη της παραγωγικότητας της εργασίας επιδρά με «παράδο­ξο» αντιφατικό τρόπο στην αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης και στην τάση υποταγής της εργασίας.

Απ’ τη μια αυξάνει το ποσοστό της σχετικής υπεραξίας, απ’ την άλ­λη μακροπρόθεσμα προκαλεί κρίση στη δυναμική της και κατά προέκτα­ση διαμορφώνει συνθήκες κρίσης στην αύξηση του ποσοστού και τελι­κά στη μάζα της υπεραξίας και γενι­κότερα των κερδών.

Απ’ τη μια αυξάνει την εκμετάλ­λευση απ’ την άλλη διαμορφώνει προϋποθέσεις βαθύτερης διαταρα­χής της. Έτσι, η σημερινή αντιφατι­κή ανάπτυξη των παραγωγικών δυ­νάμεων απ’ τη μια βρίσκεται σε α­ντιστοιχία με το καπιταλιστικό σύ­στημα, απ’ την άλλη μακροπρόθε­σμα τείνει να έρχεται σε βαθύτερη αναντιστοιχία και σε ανώτερο από κάθε άλλη φορά επίπεδο σύγκρου­σης μαζί του.

Τα νέα τεχνολογικά άλματα και οι ριζικές μεταβολές των παραγωγι­κών και πολιτικών σχέσεων εκμε­τάλλευσης οδηγούν σε μια νέα ανά­πτυξη του καπιταλισμού χωρίς προηγούμενο, στην εκτίναξη των κερδών του και στη συνέχιση της υ­ποταγής της εργατικής τάξης. Ενώ απ’ την άλλη τείνουν μακροπρόθε­σμα να προκαλούν νέες βαθύτερες αναστατώσεις αυτής της ανάπτυξης, νέους βαθύτερους κλονισμούς της αστικής κυριαρχίας, διαμορφώνουν προϋποθέσεις για «νέους γύρους» εργατικής αμφισβήτησης.

Αυτό είναι ένα γενικότερο ιδιαί­τερο χαρακτηριστικό του καπιταλι­σμού, σε σχετική διάκριση με το πρώτο. Σήμερα οι σχέσεις αναντιστοιχίας, κρίσης και αμφισβήτησης απέναντι στην αστική κυριαρχία, οι δυνάμεις και οι μορφές που εμφανί­ζονται μέσα στην παλιά κοινωνία και τείνουν να σπάσουν το καπιτα­λιστικό περίβλημα τους έχουν την α­ντικειμενική τάση να αναπτύσσο­νται βαθύτερα, ταχύτερα και σε α­νώτερο επίπεδο απ’ τις δυνάμεις της αντιστοιχίας, της συμφωνίας και της ενίσχυσης του εκμεταλλευτικού συστήματος. Φτάνει να δει κανείς την προοπτική της παραγωγικότητας σε σχέση με την υπεραξία, τη θυελλώδη ανάπτυξη του ρόλου της επιστήμης και της διανοητικής ερ­γασίας στην παραγωγή σε σχέση με την αθλιότητα του επιχειρηματικού πανεπιστημίου, τη χωρίς προηγού­μενο τάση εξοικονόμησης του χρό­νου εργασίας σε σχέση με το σύστη­μα του κλεμμένου χρόνου και της μαζικής ανεργία και τις νέες δυνα­τότητες μετασχηματισμού της σχέ­σης της κοινωνίας με τη φύση σε σχέση με τη βάρβαρη καπιταλιστική διαχείριση των βιοτεχνολογικών ε­παναστάσεων.

Οι καταθλιπτικοί για το εργατι­κό κίνημα κοινωνικοί, πολιτικοί και ιδεολογικοί συσχετισμοί, σε μεγάλο βαθμό κληρονομημένοι απ’ την προηγούμενη εποχή, κρύβουν απ’ τη σύγχρονη εργατική τάξη αυτές τις νέες τάσεις και δυνατότητες. Αντί­στοιχα η αστική τάξη, διαθέτοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων και τη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία, δια­μορφώνει ένα νέο σύστημα τακτικής -στρατηγικής απέναντι στην εκμε­ταλλευόμενη τάξη, απέναντι στις δυ­νάμεις, τις σχέσεις και τις μορφές που τείνουν να συγκρούονται με τον παλιό κόσμο.

Αν οι λεγεώνες του νεοφιλελευ­θερισμού εκπροσωπούν το σ’ ένα βαθμό ξεπερασμένο ρεύμα της προ­έλασης της «αιώνιας» ανάπτυξης και της παντοδυναμίας των νέων χα­ρακτηριστικών και των νέων σχέσε­ων του κεφαλαίου, οι απόπειρες της κεντροαριστεράς και μια σειρά άλλες κινήσεις εξασφάλισης εφεδρει­ών εκπροσωπούν την προσπάθεια θωράκισης αυτής της παντοδυνα­μίας απέναντι στις αναπτυσσόμενες τάσεις σύγκρουσης και στις νέες δυ­νατότητες χειραφέτησης της εργα­σίας.

Οι νέοι συνδυασμοί εκμετάλλευ­σης της εργασίας και οι τάσεις πολύ πιο στενών αλληλοσυνδέσεων των πολιτικών ιδεολογικών σχέσεων με τις διαδικασίες της παραγωγής, με­τατρέπουν ξανά σε «κοινωνικό ζή­τημα» το θεμελιακό πολιτικό πρό­βλημα της ταξικής πάλης.

Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι οι ειδικοί τρόποι που το κεφά­λαιο αντλεί απλήρωτη δουλειά από τους άμεσους παραγωγούς τροπο­ποιούν ριζικά την αντικειμενική βά­ση ανάπτυξης της τάσης χειραφέτη­σης της εργασίας σε βάρος της τά­σης της διαιώνισης της υποταγής της. Η πάλη για τον αναλογικό μι­σθό, για τη μείωση του ποσοστού εκμετάλλευσης, για την «υπεραξία» προκύπτει σαν αναγκαιότητα για το εργατικό κίνημα με βάση τη μόνιμη τάση σφετερισμού της αξίας της ερ­γατικής δύναμης απ’ την πλευρά της υπεραξίας (του κεφαλαίου). Ωριμά­ζουν οι συνθήκες που το εργατικό κίνημα θα διεκδικεί την αξία χρή­σης της εργατικής δύναμης, την ικα­νότητα της να παράγει πρόσθετο πλούτο για όλη την κοινωνία κι όχι μόνο τη διατήρηση της σαν το υπ’ α­ριθμόν ένα εμπόρευμα του συστή­ματος εκμετάλλευσης.

Αυτή η τάση μπορεί να τροπο­ποιεί γενικότερα τους συσχετισμούς ανάμεσα στην αστική και την εργατική πολιτική, ανάμεσα στο κυρίαρχο κίνημα της εργατικής ενσωμάτωσης και σ’ ένα νέο εργατικό κίνημα.

Ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα

  Οι οργανώσεις και η αλληλεγγύη των απλών ανθρώπων υποκαθιστούν το κράτος πρόνοιας

 Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ανθρωπιστική κρίση. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά τα στοιχεία είναι αμείλικτα και αποκαλύπτουν την πραγματική διάσταση της μετά Μνημονίου εποχής. Τα συσσίτια, η παροχή τροφίμων, η απώλεια στέγης και η αναζήτηση ιατρικής φροντίδας έξω από το πανάκριβο πλέον σύστημα υγείας είναι οι τρεις δείκτες που χαρακτηρίζουν χώρες που βρίσκονται σε καθεστώς πολεμικής σύρραξης με τον πληθυσμό να διατρέχει άμεσο κίνδυνο.

Σε αυτό το σκηνικό, η αλληλεγγύη των πολιτών, η συμπαράσταση και η κοινή δράση από τα κάτω υποκαθιστούν τις τραγικές ελλείψεις των κρατικών μηχανισμών στον τομέα της κοινωνικής στήριξης. Την ώρα που το στρώμα των φτωχών στην Ελλάδα διευρύνεται όλο και περισσότερο είναι η δράση των ανθρώπων που έρχεται να επουλώσει, όσο είναι δυνατόν, τις πληγές των μνημονιακών μέτρων.

Ο πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου, Νικήτας Κανάκης, σε συνέντευξή του στον Δρόμο είναι σαφής. Στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει ανθρωπιστική κρίση, ιδιαίτερα σε μεγάλα αστικά κέντρα και κυρίως στο κέντρο της Αθήνας. Έχοντας πλέον την εμπειρία από 100.000 επισκέψεις στα ιατρεία που έστησε η οργάνωση εδώ και ένα χρόνο, από τη στιγμή που αποφάσισε να στρέψει τη δράση της στην Ελλάδα, ο κ. Κανάκης είναι ξεκάθαρος: «Στην Ελλάδα συναντάς τα χαρακτηριστικά που είδαμε σε πόλεις της Αφρικής και του Τρίτου Κόσμου». 

Εκτός από τους Γιατρούς του Κόσμου ένα πλατύ δίκτυο αλληλεγγύης ξεδιπλώνεται, καθημερινά, σε ολόκληρη τη χώρα. Κυρίως στους τρεις βασικούς τομείς όπου το κράτος, μετά τα μέτρα των τροϊκανών και των σημερινών κυβερνητικών συμμάχων τους, αδυνατεί να παράσχει βοήθεια στους πολίτες.

Υπηρεσίες Υγείας

Σε όλη την Ελλάδα ξεφυτρώνουν, καθημερινά, πρωτοβουλίες γιατρών και νοσηλευτών για τη σύσταση κοινωνικών ιατρείων. Πρωτοπόρες είναι οι δράσεις των Ιατρείων Κοινωνικής Αλληλεγγύης στο Ρέθυμνο και τη Θεσσαλονίκη, όπου ομάδες γιατρών λειτουργούν σε σταθερή βάση υπηρεσίες παροχής πρωτοβάθμιας Υγείας για απόρους και όχι μόνο. Οι δράσεις αυτές απευθύνονταν αρχικά σε μετανάστες. Όμως, πλέον, πολλοί ντόπιοι προσέρχονται στα ιατρεία μη μπορώντας να πληρώσουν το πεντάευρο Λοβέρδου στα δημόσια νοσοκομεία και πολύ περισσότερο μάλιστα τη συμμετοχή τους στα φάρμακα που θα γράψει ο γιατρός. Πολλά είναι τα ταμεία που χρωστάνε υπέρογκα ποσά στα φαρμακεία και δεν καλύπτουν πλέον τους ασφαλισμένους, αφού πρέπει να πληρώσουν το σύνολο της αξίας των φαρμάκων.

Στο Ρέθυμνο εδώ και τρία χρόνια λειτουργούν σε μόνιμη βάση Παθολογικό, Παιδιατρικό, Γυναικολογικό, Καρδιολογικό και Οδοντιατρικό ιατρείο. Στη Θεσσαλονίκη λειτουργεί, από τις 7 Νοεμβρίου, που καλύπτει ήδη μεγάλο αριθμό ανασφάλιστων και άνεργων με τακτικα ιατρεία γενικής ιατρικής, Νευρολογικό, Παιδιατρικό, Ψυχιατρικό, Ψυχο-κοινωνικής Υποστήριξης, Οδοντιατρείο και Φαρμακείο. Αντίστοιχες κινήσεις δημιουργίας κοινωνικών ιατρείων-φαρμακείων έχουν ξεκινήσει στην Πάτρα, το Ηράκλειο, το Κιλκίς, τη Ρόδο, τα Χανιά, τα Ιωάννινα, την Καβάλα, στους Δήμους Ζακύνθου, Ελληνικού-Αργυρούπολης, Νέας Ιωνίας και αλλού. Οι πρωτοβουλίες γιατρών όλων των ειδικοτήτων ξεπηδούν ως άμεση ανάγκη την κάλυψη των αναγκών Ελλήνων και ξένων πολιτών για τους οποίους πλέον κλείνουν oι πόρτες της δημόσιας Υγείας.

Συλλογή τροφίμων και ρούχων

Η αναγκαιότητα εξασφάλισης τροφής προκαλείτη ραγδαία ανάπτυξη κοινωνικών δικτύων σε όλη την Ελλάδα, με καμπάνιες συλλογής τροφίμων από συλλόγους, φορείς, ιδιώτες, την εκκλησία, τοπικά Μέσα Ενημέρωσης, δήμους,ακόμη και από ομάδες πολιτών μέσω Facebook. Τα βασικά προϊόντα που ζητούνται είναι βρεφικά γάλατα, βρεφικές τροφές, τυποποιημένοι χυμοί, γάλατα κουτιά, φρούτα, πατάτες, λάδι, σπορέλαιο, τυριά τυποποιημένο κρέας (κοτόπουλο, μοσχάρι, χοιρινό, μπριζόλες κ.ά.) κονσέρβες τυποποιημένου φαγητού, όσπρια ζυμαρικά, κρουασάν, δημητριακά κ.λπ.

Στην Αθήνα δεκάδες δήμοι οργανώνουν κοινωνικά παντοπωλεία για την παροχή τροφίμων σε άπορες οικογένειες. Σχεδόν σε όλες τις εκκλησίες συλλέγονται τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, ενώ πέρα από τους Γιατρούς του Κόσμου τρόφιμα συλλέγουν και διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και φορείς όπως το Ίδρυμα για την Καταπολέμηση της Πείνας, η πρωτοβουλία Collec το φιλανθρωπικό σωματείο «Οι Φίλοι του Παιδιού», η ένωση «Μαζί για το παιδί», ο Σύλλογος Τριτέκνων Νομού Αττικής, το Μη Κερδοσκοπικό Σωματείο ΣΟΖΟ, ο κοινωνικός πολυ-χώρος «Φωλιά στήριξης της μεσαίας τάξης» και άλλοι.

Ανάλογες πρωτοβουλίες αναλαμβάνουν ομάδες πολιτών και επαγγελματιών στην περιφέρεια.
Τράπεζα τροφίμων έχει ιδρυθεί στη Θεσσαλονίκη που σε τακτά διαστήματα οργανώνει συλλογή τροφίμων σε συνεργασία με τοπικά σούπερ μάρ-κετ. Στη Βέροια ανέλαβαν πρόσφατα δράση οι πρόσκοποι με τη συλλογή τροφίμων για τις άπορες οικογένειες. Στα Χανιά συμπληρώθηκε ήδη ένας χρόνος διοργάνωσης κυριακάτικου συσσιτίου από το Κοινωνικό Στέκι Μεταναστών.
Επίσης, δημιουργείται ήδη τράπεζα τροφίμων από τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων τεσσάρων σχολείων της πόλης, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς, ενώ δράσεις στήριξης των μαθητών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα υποσιτισμού ανέλαβαν και καθηγητές στο Ηράκλειο μετά το περιστατικό λιποθυμίας 13χρονου μαθητή στο χώρο του σχολείου. Στο Ηράκλειο, επίσης, λειτουργεί και το δίκτυο «GIVE» που μέσω Facebook προσκαλεί τα μέλη του να δώσουν τρόφιμα και ρούχα που δεν χρησιμοποιούν για να διατεθούν σε άπορες οικογένειες.

Δήμοι και εκκλησίες αλλά σε κάποιες περιπτώσεις και ιδιώτες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή σε όλη τη χώρα, μαγειρεύοντας ή διαθέτοντας τρόφιμα σε όσους έχουν ανάγκη, με κοινή διαπίστωση πως η ζήτηση αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς και στις ουρές όπου μέχρι πρότινος συναντούσες μόνο μετανάστες πλέον προστίθενται όλο και περισσότεροι Έλληνες...

Τα ζητήματα στέγης

Ελάχιστα, όμως, γίνονται στο ομολογουμένως πιο δύσκολο ζήτημα της στέγης, το οποίο, εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να λυθεί με επιμέρους παρεμβάσεις. Ο πληθυσμός των αστέγων αυξάνεται καθημερινά σε δημόσιους χώρους, σε πλατείες και πάρκα σε όλη την Ελλάδα και κυρίως στα αστικά κέντρα. Εγκαταλελειμμένα κτίρια αποτελούν παραδοσιακά καταφύγιο ανθρώπων που βρίσκονται στο δρόμο, ενώ οργανώσεις όπως η ΚΛΙΜΑΚΑ αναλαμβάνουν τακτικές δράσεις υποστήριξης τους, έχοντας το τελευταίο διάστημα να δώσουν μάχη και με το δήμαρχο Αθηναίων Γ. Καμίνη που αποφάσισε να τους διώξει από την Πλατεία Κλαυθμώνος. Κατά τα λοιπά, δημοτικοί ξενώνες και κάποιες δομές της εκκλησίας σε όλη την Ελλάδα παρέχουν κατάλυμα, για περιορισμένη όμως διάρκεια.

Πηγή: Μάριος Διονέλλης- "Δρόμος της Αριστεράς"

Συλλαλητήριο χαλυβουργών 17/12 (Βίντεο)

Δυνατό και μαζικό παναττικό συλλαλητήριο πραγματοποίησε το σωματείο των εργαζομένων στην ελληνική Χαλυβουργία. Η συγκέντρωση έγινε στην Ομόνοια και ακολούθησε πορεία μέχρι την βουλή, Η σημερινή μαζική συμμετοχή στο συλλαλητήριο των χαλυβουργών, χιλιάδων αλληλέγγυων έστειλε ένα μήνυμα στους πλουτοκράτες ότι η εργατική τάξη έχει όλες τις δυνατότητες να αντιτάξει ένα μέτωπο αντίστασης στα σχέδια των πλουτοκρατών.
Αναγκαστικά, λοιπόν, το Mega μετά από 48 μέρες ηρωικού αγώνα των χαλυβουργών «ανακάλυψε» την κινητοποίηση των χαλυβουργών και τους αφιέρωσε 42 (!!!) ολόκληρα δευτερόλεπτα προβάλλοντας τον αγώνα τους!

Στο βίντεο που παραθέτουμε παρακολουθούμε επίσης και αποσπάσματα απ’ την ομιλία του προέδρου του σωματείου εργαζομένων Γ. Σιφωνιού, από την τηλεόραση του «902».

Κι ο Καρατζαφύρερ το βιολί του

  Σύμφωνα με το ρεπορτάζ που μετέδωσε το Mega στο μεσημεριανό του δελτίο ειδήσεων σήμερα, Παπανδρέου και Καρατζαφέρης, μετά την συνάντησή τους με τον Παπαδήμιο ζητούν παράταση της ζωής αυτής της κυβέρνησης. Το ίδιο δήλωσε και ο υπουργός Επικρατείας Σταυρόπουλος.
Ολοι αυτοί, γνωρίζουν πολύ καλά ότι όποιο κυβερνητικό σχήμα προκύψει μετά τις εκλογές θα έχει πρόβλημα να πάρει τα εξοντωτικά αντιλαϊκά μέτρα που έχουν σχεδιαστεί για να εξακολουθεί η άρχουσα τάξη απρόσκοπτα να θησαυρίζει και ειδικά τώρα που με την καπιταλιστική οικονομική κρίση αυτό έχει σαν προϋπόθεση να σφαγιαστούν τα λαϊκά δικαιώματα.

Αν και υπάρχει έλλειψη μαζικού μαχητικού κινήματος οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου διαπιστώνουν ότι ακόμα και μια εκλογική άνοδος των αριστερών κοινοβουλευτικών κομμάτων θα τους δημιουργήσει πρόβλημα.

Ο Καρατζαφύρερ μάλιστα δεν κρύβει τα λόγια του. Ηταν χαρακτηριστικά όσα είπε χτες στον ρ/σ Φλας προσπαθώντας να επιχειρηματολογήσει για την ανάγκη επιμήκυνση του βίου της συγκυβέρνησης, του μαύρου μετώπου. Σύμφωνα με τον ίδιο, η κυβέρνηση Παπαδήμιου, που δεν έχει να φοβάται το λεγόμενο πολιτικό κόστος πρέπει να μπορέσει να υλοποιήσει όλους τους σχεδιασμούς ντόπιων και ξένων πλουτοκρατών γιατί «διαφορετικά θα τιναχθεί το σύμπαν στον αέρα, οι δημοσκοπήσεις δίνουν όλη την Αριστερά κοντά στο 40%, επομένως, αν τώρα, μια κυβέρνηση δεν μπορεί να πετύχει με την Αριστερά στο 15%... θα μπορέσει να κάνει ένα βήμα με συμμετοχή 40% της Αριστεράς; Δε θα ανεβάσουν τους τόνους αυτοί; Δε θα εκτραχυνθούν οι καταστάσεις; Αρα δε θα περάσουν τα μέτρα και μετά δεν παίρνουμε λεφτά».

Μιλάμε ότι ο αρχηγός του ΛΑΟΣ συνεχίζει να προσπαθεί να τρομοκρατεί τον κόσμο,  την μια μιλώντας ότι αν δεν πάρουμε την έκτη δόση και επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα «θα έχουμε τρεις ώρες ρεύμα την ημέρα»,  την άλλη λέγοντας ότι «δεν θα μπορούμε να εισάγουμε γάλα για τα παιδιά μας», επιδιδόμενος στην κυριολεξία σε μια άκρατη κινδυνολογία, συνεπικουρούμενος απ’ τα καθεστωτικά ΜΜΕ τα οποία του τρέφουν μια ιδιαίτερη αδυναμία.

Καταγγέλουμε το δήμαρχο Θεσσαλονίκης

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  

Σταθερός στην κατασυκοφάντηση και τη σπίλωση των εργαζομένων του Δήμου Θεσσαλονίκης, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, έδωσε μια συνέντευξη σ' ένα γνωστό περιοδικό, όπου με τον γνωστό, άνετο και υβριστικό τρόπο του, προσπαθεί να μειώσει τη τιμή και την υπόληψη των εργαζομένων.
Σκοπός του βέβαια είναι ένας: Να παραχωρήσει στον «καλό» ιδιωτικό τομέα, όσες περισσότερες υπηρεσίες του Δήμου μπορεί.
Έχει άμεση εντολή από την κυβέρνηση, να περάσει τα αντεργατικά μέτρα πρώτος σε όλη την Ελλάδα.

Δήλωσε ότι «κωλοβαράνε» οι εργαζόμενοι στο Δήμο Θεσσαλονίκης.
Του επιστρέφουμε τον χαρακτηρισμό σ' αυτόν, τον βιομήχανο. Άραγε, υπάρχουν πιο αντιπαραγωγικοί άνθρωποι στην ελληνική κοινωνία απ' αυτούς, που από τότε που γεννήθηκαν, άλλοι δουλεύουν και παράγουν (οι εργάτες) και αυτοί απολαμβάνουν τα κέρδη; Ένας από αυτούς είναι και ο ίδιος.

Στη συνέχεια δήλωσε ότι θα δώσει στους ιδιώτες του μια σειρά από Υπηρεσίες του Δήμου. Γι’ αυτό το λόγο και υποβαθμίζει τους εργαζόμενους, αποκρύπτει έντεχνα ότι στο Δήμο Θεσσαλονίκης, μετά από ένα χρόνο της Διοίκησής του, δουλεύουν μόνο 12 απορριμματοφόρα από τα 70. Δεν υπάρχουν ανταλλακτικά για να διορθωθούν, δεν έχουν παραγγελθεί καινούρια, αποκρύπτει ότι δεν έχει ο Δήμος Θεσσαλονίκης ούτε πίσσα, ούτε τσιμέντα, ούτε υλικά για να γίνουν έργα. Αποκρύπτει και τις βασικές ελλείψεις στους Παιδικούς Σταθμούς όπως τα τρόφιμα.

Θεωρούμε ότι σκόπιμα έχει δημιουργήσει αυτή την κατάσταση για να βγει και να δηλώσει σε λίγο καιρό ότι αν τα πάρουν οι «καλοί» ιδιώτες, θα είναι καλύτερα, εξαπατώντας με αυτόν τον τρόπο, για άλλη μια φορά, τους πολίτες της Θεσσαλονίκης.

Η εντολή που εκτελεί είναι αυτή που λέει ότι όλα πρέπει να τα πληρώνουν οι εργαζόμενοι και όλοι οι πολίτες της Θεσσαλονίκης, ακόμα και τις κοινωνικές υπηρεσίες, ενώ τα χρήματα πρέπει να πάνε σε βιομήχανους και μεγαλοεργολάβους.

Δε θα του περάσει, ούτε αυτού, ούτε των αφεντικών του από την Κυβέρνηση

Τέλειωσαν τα όρια αντοχής των εργαζομένων! Είναι υποχρεωμένοι να αντισταθούν και να νικήσουν αυτή την πολιτική.

Οι χυδαίες, οι συκοφαντικές εκφράσεις και τα ψέματα που χρησιμοποιεί εις βάρος των εργαζομένων και του Προέδρου του Σ.Ε.Δ.Θ., σε συνδυασμό με τη στημένη μήνυση που του έκανε, σκοπό έχουν να τρομοκρατήσουν και να συκοφαντήσουν τους εργαζόμενους στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Όλοι γνωρίζουμε ότι ούτε προπηλακισμοί γίνανε, ούτε τίποτα πέραν των έντονων διαλόγων... Όμως με στημένες κατηγορίες που στρέφονται ενάντια στον Πρόεδρο του Συλλόγου, προσπαθεί να ποδηγετήσει όλους τους εργαζόμενους, ώστε να εφαρμόσει ανενόχλητος την αντεργατική πολιτική.

Του στέλνουμε λοιπόν, ένα μήνυμα, ότι οι εργαζόμενοι ενωμένοι θα νικήσουν! Να το θυμάται καλά και αυτός και οι όμοιοι του!!!

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: Δυο δικές μας σημειώσεις:

1.    Ο σύλλογος των εργαζομένων στους ΟΤΑ, σε ανακοίνωση του υπογραμμίζει: «Οι υπηρεσίες καθαριότητας και συνολικά η διαχείριση των απορριμμάτων αποτελούν ένα χρυσοφόρο τομέα για μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Δεν πρόκειται να υπάρξει μείωση δαπανών για τη λειτουργία της καθαριότητας. Το αντίθετο, θα υπάρξει αύξηση των δαπανών και κατ' επέκτασιν των δημοτικών τελών, τα οποία αποτελούν τα εγγυημένα κέρδη των ιδιωτών».

2.    Ο δημοτικός «άρχοντας» της Θεσσαλονίκης κάνει άλματα … παραπληροφόρησης, και στην συνέντευξη που έχει δώσει στο περιοδικό SOOL την οποία σχολιάζουν οι εργαζόμενοι του δήμου, παρουσιάζοντας το μαύρο –άσπρο για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα κάποιων ιδιωτών και φυσικά την κυβερνητική πολιτική.  Όπως ακριβώς κάνει … άλματα και στα πολιτικά στρατόπεδα, για τις δικές του πολιτικές σκοπιμότητες.
Από δημοτικός σύμβουλος με την υποστήριξη του ΚΚΕ το 2002, έγινε υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ το 2004, ενώ βρέθηκε ιδρυτικό μέλος της ΔΡΑΣΗΣ και υποψήφιος ευρωβουλευτής με το κόμμα του Στέφανου Μάνου το 2009.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες Εναντίον Όλων

Αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο του Immanuel Wallerstein, μεταφρασμένο στα ελληνικά εδώ, σχετικά με την πτώση των ΗΠΑ. Ο Wallerstein εδώ και χρόνια είχε προβλέψει την κρίση, και ανάμεσα στις προβλέψεις του μιλά για μεγάλη πτώση των ΗΠΑ, τη συμμαχία Ρωσίας με μεγάλο μέρος της Ευρώπης, κτλ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες Εναντίον Όλων

Μια φορά κι έναν καιρό, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν πολλούς φίλους, ή τουλάχιστον αρκετά υπάκουους ακολούθους. Σήμερα, φαίνεται να μην έχουν τίποτα άλλο παρά μόνο αντιπάλους, από όλες τις πολιτικές αποχρώσεις. Επιπλέον, φαίνεται να μην τα πηγαίνουν πάρα πολύ καλά στις μεταξύ τους αψιμαχίες.

Δείτε ότι έχει συμβεί το Νοέμβριο του 2011 και το πρώτο δεκαπενθήμερο του Δεκεμβρίου. Έχουν έρθει σε αντιπαράθεση με την Κίνα, το Πακιστάν, τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, το Ιράν, τη Γερμανία και τη Λατινική Αμερική. Και δεν μπορεί κανείς να πει ότι έχει κερδίσει το μεγαλύτερο μέρος οποιασδήποτε από αυτές τις διαμάχες.

Ο κόσμος ερμηνεύει την παρουσία και τις ανακοινώσεις του πρόεδρου Ομπάμα στην Αυστραλία σαν να είναι μια ανοιχτή πρόκληση προς την Κίνα. Είπε στο Αυστραλιανό Κοινοβούλιο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αποφασισμένες "να διαθέσουν τους απαραίτητους πόρους για να διατηρηθεί ισχυρή η στρατιωτική παρουσία μας στην περιοχή αυτή". Για το σκοπό αυτό, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναπτύξει 250 πεζοναύτες σε μια αυστραλιανή αεροπορική βάση στο Darwin (και ενδεχομένως να αυξήσουν τον αριθμό τους στο μέλλον στους 2500).

Αυτό είναι μόνο μία από μια σειρά από παρόμοιες στρατιωτικές κινήσεις που εμφανίζονται στην περιοχή. Έτσι, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκαταλείπουν (ή είναι εξαναγκασμένες να φύγουν από) την Μέση Ανατολή -τόσο για πολιτικούς όσο και για οικονομικούς λόγους- απλώνουν τις δυνάμεις τους στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού. Είναι αυτό πραγματικά πιστευτό, δεδομένης τόσο της αυξανόμενης απροθυμίας του κοινού των ΗΠΑ να συμμετέχει σε εκστρατείες στο εξωτερικό όσο και στα επείγοντα αιτήματα για μείωση των δαπανών, ακόμα και στο στρατό; Μέχρι στιγμής, η «απάντηση» της Κίνας είναι σχεδόν μια μη-απάντηση, σαν να λένε ότι ο χρόνος είναι με το μέρος της Κίνας, ακόμη και για τις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ή ίσως ειδικά για τις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στη συνέχεια υπάρχει το Πακιστάν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες το έχουν καταστήσει ιδιαίτερα σαφές. Το Πακιστάν θα πρέπει να σταματήσει να κάνει όλα τα χατίρια στα ισλαμικά του κινήματα. Θα πρέπει να σταματήσει να επιδιώκει να υπονομεύει την κυβέρνηση Καρζάι στο Αφγανιστάν. Θα πρέπει να σταματήσει να απειλεί την Ινδία με στρατιωτική επέμβαση στο Κασμίρ. Αλλιώς όμως τι; Αυτό είναι το πρόβλημα. Φαίνεται, από τα έγγραφα που διέρρευσαν, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύουν ότι ο τελευταίος φίλος που τους έχει απομείνει στο Πακιστάν, ο σημερινός πρόεδρος, Ασίφ Αλί Ζαρντάρι, θα μπορούσε να απολύσει τον αρχηγό του στρατού, τον στρατηγό Ασφάκ Καγιάνι Παρβέζ. Σε απάντηση, ο στρατηγός Καγιάνι κανόνισε έτσι ώστε ο πρόεδρος Ζαρντάρι θα πάει στο Ντουμπάι για ιατρική περίθαλψη. Το ενδεχόμενο πραξικόπημα των ΗΠΑ απέτυχε. Και εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθήσουν να εκδικηθούν με τη διακοπή της οικονομικής βοήθειας, υπάρχει πάντα η Κίνα που καιροφυλακτεί για να πάρει τη θέση τους.

Στη Μέση Ανατολή, αυτό που ο πρόεδρος Ομπάμα θέλει πάνω από οτιδήποτε άλλο είναι τίποτα δραματικό να μην συμβεί μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων μέχρι, τουλάχιστον, την επανεκλογή του. Αυτό δεν ικανοποιεί πραγματικά τις ανάγκες της Σαουδικής Αραβίας ή του πρωθυπουργού του Ισραήλ Νετανιάχου. Έτσι, είναι και οι δύο κινούνται κατά τρόπο που συνεχίζουν να υποδαυλίζουν την ένταση σε αντίθεση με την γνώμη των Ηνωμένων Πολιτειών. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν φτάσει στο σημείο να τους ικετεύουν, και όχι να τους διατάζουν ή να τους έχουν υπό τον έλεγχό τους.

Έπειτα, υπάρχει και το Ιράν, που υποτίθεται ότι η είναι κυριότερη άμεση ανησυχία των Ηνωμένων Πολιτειών (όπως και της Σαουδικής Αραβίας και του Ισραήλ). Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν τα πιο εξελιγμένα υπέρ-μυστικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη τους για να κατασκοπεύουν το Ιράν. Τίποτα περίεργο σε αυτό, εκτός από το ότι κατά κάποιο τρόπο ένα από αυτά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη φαίνεται να προσγειώθηκε στο Ιράν. Λέω «προσγειώθηκε», επειδή το βασικό ερώτημα είναι το γιατί και το πώς αυτό προσγειώθηκε στο έδαφος. Η CIA, στην οποία ανήκει αυτό το μη επανδρωμένο αεροσκάφος, προσπαθεί να μας πείσει ανεπιτυχώς ότι κάποια μηχανική βλάβη είναι υπεύθυνη για αυτό. Οι Ιρανοί έχουν να αφήσει να εννοηθεί ότι κατάφεραν και το προσγείωσαν με επίθεση μέσω του κυβερνοχώρου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες λένε ότι αυτό είναι «αδύνατο» - αλλά η Debka, η φωνή των ισραηλινών γερακιών στο Διαδικτύου, λέει ότι είναι αλήθεια. Εγώ πιστεύω ότι είναι πιθανό. Επιπλέον, τώρα που οι Ιρανοί κατέχουν το μη επανδρωμένο αεροσκάφος, εργάζονται για την αποκρυπτογράφηση όλων των τεχνικών του μυστικών. Ποιος ξέρει; Μπορούν να δημοσιεύουν τα μυστικά ώστε να τα μάθει ολόκληρος ο κόσμος. Και τότε πώς θα είναι μυστικό το εξελιγμένο υπέρμυστικό τους μη επανδρωμένο αεροσκάφος;

Και, ω ναι, υπάρχει και η Γερμανία. Όπως όλοι γνωρίζουμε, υπάρχει μια «κρίση» στην Ευρωζώνη. Και η καγκελάριος Μέρκελ έχει εργαστεί πολύ σκληρά για να καταφέρει τις χώρες της Ευρωζώνης να δεχτούν αυτή τη «λύση» που θα λειτουργήσει υπέρ των συμφερόντων της, τόσο πολιτικά στο εσωτερικό της Γερμανίας όσο και οικονομικά στο εσωτερικό της Ευρώπης. Έχει πιέσει για μια νέα ευρωπαϊκή συνθήκη που θα επιβάλει την αυτόματη επιβολή κυρώσεων στις χώρες της Ευρωζώνης που παραβιάζουν τις διατάξεις της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύουν ότι αυτή θα ήταν μία λανθασμένη προσέγγιση. Η θέση των ΗΠΑ ήταν ότι αυτό ήταν μια μεσοπρόθεσμη λύση , η οποία δεν δίνει λύση στα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ευρωζώνη. Ο Ομπάμα απόστειλε τον υπουργό των Οικονομικών του, Τίμοθι Γκάιτνερ, στην Ευρώπη για να επιμείνει στις εναλλακτικές προτάσεις του. Ανεξάρτητα από τις λεπτομέρειες, ή ποιες προτάσεις είναι σοφότερες, το σημαντικό είναι ότι ο Γκάιτνερ αγνοήθηκε εντελώς και οι Γερμανοί έχουν πάρει το δικό τους δρόμο.

Και τέλος, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής συναντήθηκαν στη Βενεζουέλα για να ιδρύσουν μια νέα οργάνωση, τη CELAC - τα οποία είναι τα ισπανικά αρχικά για την Κοινότητα των χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής. Κάθε χώρα της αμερικανικής ηπείρου πήρε μέρος στη σύνοδο, εκτός από δύο που δεν είχαν προσκληθεί - τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Η CELAC έχει σχεδιαστεί για να αντικαταστήσει τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (OAS), ο οποίος συμπεριλαμβάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, και έχει αποβάλλει την Κούβα. Μπορεί να πάρει λίγο χρόνο για τον OAS να εξαφανιστεί και να παραμείνει μόνο η CELAC. Αλλά έστω και έτσι, δεν είναι ακριβώς κάτι που θα το γιορτάζουν στην Ουάσιγκτον.

Προστατευτισμός: Το δόγμα της "αμοιβαίας καταστροφής" εν δράσει

Η επιστροφή στον προστατευτισμό υπάρχει ως τάση σε κάθε χώρα

Αν είσαι Κινέζος, τότε "μην αγοράζεις αμερικάνικα προϊόντα".

Αν είσαι Γάλλος, τότε "να αγοράζεις γαλλικά προϊόντα".

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα τελευταία "κατορθώματα" του καπιταλισμού, που αργά αλλά σταθερά γυρίζει σε προστατευτισμό, τάση που ήδη υπάρχει, και που αναμένεται να γιγαντωθεί όσο η κυβέρνηση του κάθε κράτους βλέπει την εθνική της οικονομία να βυθίζεται ολοένα και πιο βαθιά στην κρίση.

Εδώ και μια σχετική πρόβλεψη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ):

Crisis Threatens to Increase Protectionism: WTO

The economic crisis threatens to increase protectionism as governments think more on a national than an international level, Pascal Lamy, Director General of the World Trade Organization (WTO) told CNBC Thursday.

He added that it is now much more difficult to get big players such as the US and China to commit to agreements than a few years ago, and warned of “increasing protectionism pressures” and a “vicious circle” if countries don’t co-operate.

“We are in a vicious circle where crisis erodes the capacity of governance to cooperate well as the necessity of co-operation increases,” Lamy said.

“The paradox being that the less they co-operate on international issues, the more difficult exiting this global crisis will be.”

“I’m afraid we have to expect difficult times for the world economy at large. This leads national politicians to focus more on their numerous problems at home, with unemployment rising,” said Lamy.

“They are obviously less available for international cooperation.” 

Αν και ο ΠΟΕ έχει διαφορετική στόχευση από εμάς, έχει δίκιο σε αυτό που λέει ότι τα κράτη αρχίζουν πλέον να κοιτούν το καθένα την πάρτι του, κάτι που κάνουν όμως εις βάρος όμως των άλλων (γι' αυτό και τελικά το ένα καταλήγει να χτυπά το άλλο).

Εδώ ένα απόσπασμα από παλιότερο άρθρο μας επί του θέματος:

***

Το παραπάνω σκίτσο αποτελεί μια καταπληκτική περιγραφή του δόγματος της "αμοιβαίας καταστροφής", όπου δύο αντιμαχόμενες πλευρές καταστρέφουν η μία την άλλη λόγω ακριβώς του μεταξύ τους ανταγωνισμού. Το δόγμα της "αμοιβαίας καταστροφής" έγινε πολύ γνωστό κατά τη διάρκεια του "Ψυχρού Πολέμου" ανάμεσα στις ΗΠΑ και την πρώην ΕΣΣΔ, καθώς η κάθε μία από αυτές τις δύο υπερδυνάμεις είχε τη δυνατότητα να καταστρέψει την άλλη.

Στην πραγματικότητα όμως, το δόγμα αυτό της "αμοιβαία καταστροφής" μπορεί να εφαρμοστεί σε πολλούς τομείς - και ένας από αυτός είναι και η επιστροφή στον προστατευτισμό, που, όπως έχουμε ξαναπεί, θα κερδίζει έδαφος όσο η κρίση διογκώνεται.

Άλλωστε, την ίδια ακριβώς συμπεριφορά είχαν εμφανίσει τα κράτη και κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Κραχ του 1929: Λόγω του ότι τα κράτη βρίσκονται εκ φύσεως σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, το ένα αρχίζει να πλήττει τις εξαγωγές του άλλου, επιβάλλοντας δασμούς στις εισαγωγές που κάνει από το άλλο.

Η φύση του προστατευτισμού δηλαδή ΔΕΝ είναι "δημιουργική". Αντίθετα, είναι μια "αμοιβαία καταστροφή", με το κράτος Α να χτυπά τις εξαγωγές του κράτους Β, κάτι που οδηγεί το κράτος Β να χτυπήσει και αυτό τις εξαγωγές του κράτους Α, κτλ (αλυσιδωτή αντίδραση).

Ο λόγος που ωθεί τα κράτη να εφαρμόσουν προστατευτισμό είναι διότι θέλουν το καθένα να βοηθήσει την εγχώρια παραγωγή του. Όμως, αυτό που ουσιαστικά κάνουν δεν είναι να βοηθούν την εγχώρια παραγωγή, αλλά να πλήττουν το ένα την παραγωγή του άλλου. Τελικό αποτέλεσμα είναι η κατάρρευση του παγκόσμιου εμπορίου, όπως είχε άλλωστε συμβεί και στην αντίστοιχη κρίση του 1929. Πολλοί ιστορικοί μάλιστα θεωρούν την κατάρρευση αυτή, που προφανώς όξυνε την κρίση, ως μία βασική αιτία για το ξέσπασμα τελικά του Β' Παγκοσμίου Πολέμου:

- Από ιδεολογικής άποψης, ο προστατευτισμός είχε οδηγήσει σε άνοδο τον εθνικισμό (πχ ο Αμερικάνος αγόραζε Αμερικανικά προϊόντα, ο Άγγλος αγγλικά, ο Γερμανός γερμανικά, κοκ, με αποτέλεσμα να γκρεμίζονται οι "γέφυρες επικοινωνίας" ανάμεσα στα κράτη και τους λαούς τους. Τη θέση αυτών των "γεφυρών" πήρε ο "απομονωτισμός", δηλαδή το δόγμα του "ο καθένας μόνος του", ή, για να το πούμε και πιο απλά, επικράτησε "ο νόμος της ζούγκλας", με το ένα κράτος ολοένα και πιο λυσσασμένα να στρέφεται εναντίον του άλλου, "και όποιος αντέξει").

- Από οικονομικής άποψης, ο προστατευτισμός έφερε όπως είπαμε ακόμα μεγαλύτερη κατάρρευση του παγκόσμιου εμπορίου. Ο κάθε εργάτης τάχθηκε ουσιαστικά με την εγχώρια άρχουσα τάξη του κράτους στο οποίο βρισκόταν, χτυπώντας τους εργάτες του άλλου κράτους. Αντί δηλαδή οι εργάτες να χτυπήσουν τους εκμεταλλευτές τους, τους άφησαν ο ένας να χτυπήσει τον άλλο, με αποτέλεσμα τα λουκέτα να γίνουν ακόμα περισσότερα, και οι εργάτες να υποφέρουν πιο πολύ. Βέβαια, σε ορισμένους τομείς της οικονομίας η επιστροφή στον προστατευτισμό δημιούργησε ή κράτησε θέσεις εργασίας σε ένα κράτος, αλλά παράλληλα του στέρησε άλλες θέσεις εργασίας, σε άλλους κλάδους, λόγω των "πυρών" που δεχόταν το κράτος αυτό από τα υπόλοιπα κράτη μέσω των δασμών. Άσε που οι δασμοί ακρίβυναν τις τιμές των προϊόντων, με τελικό αποτέλεσμα να πέσει κι άλλο η κατανάλωση τους, και έτσι να γιγαντωθεί ακόμα περισσότερο η ύφεση.

Έχουμε δει αρκετές φορές στο παρελθόν το ζήτημα της επιστροφής στον προστατευτισμό - το πιο πρόσφατο άρθρο μας εδώ. Απ' ότι φαίνεται, τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς, υπάρχει ξανά η τάση αυτή, καθώς η αριστερά δεν είναι έτοιμη να χαράξει μια στρατηγική για επανάσταση εναντίον του καπιταλισμού με αφετηρία μια χώρα, αλλά και τελικό στόχο την επέκταση της σε παγκόσμια κλίμακα (έστω και η τάση αυτή υπάρχει, με την έννοια πχ ότι μόλις σε δύο μέρες έχει προγραμματιστεί μια "παγκόσμια ημέρα κινητοποίησης" - τέτοιου είδους εκδηλώσεις δεν είναι παρά βρεφικές απαντήσεις στην ανάγκη για μια απάντηση σε διεθνές επίπεδο απέναντι σε ένα διεθνές πρόβλημα. (σημείωση: Τη λέξη "βρεφικές" δεν την λέω με κακή πρόθεση - κάθε άλλο)).

***

Ας δούμε τώρα και τα νεότερα νέα από αυτό το "μέτωπο":

Νέο επεισόδιο στον εμπορικό πόλεμο ΗΠΑ-Κίνας

«Εκδικητικά» μέτρα αντι-ντάμπινγκ και δασμούς στις εισαγωγές αυτοκινήτων από τις ΗΠΑ ανακοίνωσε χθες το Πεκίνο, αποθαρρύνοντας τους Κινέζους καταναλωτές από την απόκτησή τους, όπως -για παράδειγμα- της εικονιζόμενης Buick Regal, δημιούργημα της General Motors. Στη μαύρη λίστα του υπουργείου Εμπορίου της Κίνας θα συμπεριληφθούν, επίσης, μοντέλα υψηλού κυβισμού Ford και Chrysler, αλλά και BMW, Mercedes-Benz και Honda, που παράγονται στις ΗΠΑ. Πρόκειται για ακόμη ένα κεφάλαιο στον συνεχιζόμενο εμπορικό πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Οι νέες επιβαρύνσεις θα κυμαίνονται από 2% μέχρι 21,5% επί της αγοραίας αξίας. Ωστόσο, οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εκτιμούν ότι οι επιπτώσεις θα είναι μικρές, δεδομένου ότι διαθέτουν μονάδες παραγωγής στη χώρα.

Στη Γαλλία, όπως και λίγο-πολύ σε όλη τη Δύση, υπάρχει ολοένα και μεγαλύτερη αποβιομηχάνιση, καθώς τα προϊόντα της δεν έχουν ούτε την υψηλή ποιότητα των γερμανικών, ούτε την χαμηλή τιμή των κινεζικών:

Στο Ταμείο Παγκοσμιοποίησης της Ε.Ε. η Γαλλία και η Ιταλία

Ακόμα και κραταιές οικονομίες προσφεύγουν στο Tαμείο Παγκοσμιοποίησης της ΕE ζητώντας μέτρα στήριξης και επανεκπαίδευσης για όσους χάνουν τη δουλειά τους όταν κλείνουν ή μεταφέρουν την έδρα τους μεγάλες πολυεθνικές, σημειώνεται σε άρθρο της Deutsche Welle.

Τελευταίο παράδειγμα: η οικονομική βοήθεια 24,5 εκ. ευρώ για 3.500 απολυμένους της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας Renault και των προμηθευτών της, που ενέκρινε την Πέμπτη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Πολλοί από αυτούς ζουν σε περιφέρειες με οικονομικά προβλήματα όπως το Nord-Pas-de-Calais, όπου το ποσοστό ανεργίας ξεπερνά το 15%. Ο Γάλλος ευρωβουλευτής Ζαν Πωλ Γκοζές εξηγεί:

«Η Renault αντιμετωπίζει τις ίδιες δυσκολίες με όλες τις άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες. Μόνο ένα μέρος των αυτοκινήτων που κατασκευάζονται στη Γαλλία πωλούνται στη χώρα μας, τα υπόλοιπα εξάγονται. Σήμερα όμως η βιομηχανία έχει την τάση να μεταφέρει δραστηριότητες εκεί όπου βρίσκονται οι αγορές της. (σ.σ. θυμίζουμε πως οι πωλήσεις αυτοκινήτων αυξάνονται ραγδαία στην Κίνα, ενώ μειώνονται στη Δύση) Επιπλέον ένα μέρος από την παραγωγή της Renault δεν ανταποκρίνεται πλέον στις ανάγκες των καταναλωτών, ίσως λοιπόν πρέπει να μεταφερθεί στο εξωτερικό με καλύτερες συνθήκες. Για όλους αυτούς τους λόγους δεν είναι παράδοξο που μία βιομηχανία μπορεί να μεταφέρει την έδρα της» τονίζει ο Γάλλος ευρωβουλευτής στη Deutsche Welle. 

Ποια είναι η απάντηση λοιπόν σε αυτή την κατάσταση; Μήπως το να ανατρέψουμε το καπιταλιστικό σύστημα, που δίνει τον πλούτο και την εξουσία σε μια χούφτα καπιταλιστές, που προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, πάνε στην Ασία και αφήνουν τη Δύση να σαπίσει;

Ίσως αυτή να είναι η απάντηση για εμάς, αλλά όχι και για την άρχουσα τάξη. Εδώ λοιπόν βλέπουμε την απάντηση της Γαλλίας, με το Σαρκοζί να κινείται, εντελώς προβλέψιμα, προς τον προστατευτισμό:

Γαλλία: Εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο... «Made in France»

Με την ανάπτυξη της γαλλικής οικονομίας να επιβραδύνεται και την ανεργία να έχει εκτοξευθεί στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 12 ετών, οι Γάλλοι πολιτικοί στρέφονται πλέον στους καταναλωτές, ζητώντας τους να στηρίξουν οι ίδιοι την οικονομία και τις επιχειρήσεις με ένα μάλλον πολυφορεμένο μότο: «Αγοράστε Γαλλικά».

Απ' ό,τι φαίνεται, το κίνημα στήριξης των εγχώριων επιχειρήσεων και της τοπικής παραγωγής δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Η Γαλλία ετοιμάζεται για την περίοδο των Χριστουγέννων, με τους πολιτικούς να ενθαρρύνουν τους πολίτες να αναζητούν σε κάθε προϊόν που αγοράζουν την ένδειξη «Made in France», για να μπορέσουν να κρατήσουν θέσεις εργασίας στη Γαλλία.

Και οι Γάλλοι φαίνονται αποφασισμένοι να το κάνουν. Δημοσκόπηση που διενεργήθηκε τον περασμένο μήνα έδειξε ότι πάνω από το 50% των Γάλλων δηλώνουν πρόθυμοι να πληρώσουν περισσότερα χρήματα εάν το προϊόν που θα αγοράσουν είναι «Made in France». Μάλιστα, το ποσοστό αυτό αυξάνεται στο 78% στην περίπτωση των τροφίμων, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της εταιρείας Opinion Way. (σ.σ. αυτό σημαίνει ότι η κατανάλωση θα πέσει (διότι τα γαλλικά προϊόντα είναι ακριβότερα, και ο λαός δεν έχει πολλά λεφτά για να αγοράζει ακριβά αντί για φτηνά προϊόντα). Επίσης, σημαίνει ότι με αυτό τον τρόπο ναι μεν θα επιδοτηθεί ο Γάλλος εργάτης, εις βάρος όμως του Έλληνα εργάτη, του Άγγλου εργάτη, που Αμερικάνου εργάτη, του Κινέζου εργάτη, κτλ, που που θα χάσει τη δουλειά του ή θα μειωθεί ο μισθός του, διότι οι πωλήσεις της εταιρίας που δουλεύει θα μειωθούν. Είναι μια "αμοιβαία καταστροφή όπως λέγαμε και πιο πριν, και όσο δεν υπάρχει μια αριστερά να την καταπολεμήσει, θα βυθιζόμαστε αργά αλλά σταθερά σε αυτό το δόγμα)

ΥΓ: Αν δεν το έχετε ήδη διαβάσει, δείτε εδώ ένα παλιότερο άρθρο του Μπουχάριν που είχαμε αναδημοσιεύσει, σχετικά [και] με αυτό το θέμα.