Ενα βίντεο με μελοποιημένο ποίημα του Κώστα Βάρναλη με αφορμή ότι σήμερα συμπληρώνονται 37 χρόνια από τον θάνατο του.

Σήμερα συμπληρώνονται 37 χρόνια που έφυγε απ’ την ζωή ο μεγάλος μας ποιητής Κώστας Βάρναλης. Ευχαριστούμε τον αναγνώστη μας που μας το θύμισε στο ηλεκτρονικό μήνυμα που μας έστειλε. 

Παραλείπουμε επίσης την βιογραφία του ποιητή που μας στέλνει –μπορεί εύκολα να την βρει κάποιος στο διαδίκτυο- και αρκούμαστε να παραθέσουμε αυτά που μας γράφει ο αναγνώστης μας για τον κομμουνιστή ποιητή: «Με γραφή που μύριζε εξ αρχής μπαρούτι έτοιμο να ανάψει απ τις σπίθες που έβγαζε η πένα του, πάνω στο κεντημένο και δουλεμένο πολλές φορές γραπτό του, με έξοχη γλώσσα ακονισμένη χιλιάδες φορές πάνω στο ατσάλι της πραγματικότητας. Ενας άνθρωπος με ήθος, θάρρος και μαχητικότητα, ευρύτατη μόρφωση και δυνατότητα κριτικής ανάλυσης. Αυτός ήταν ο Κώστας Βάρναλης. Το δημιουργικό του έργο που κράτησε 7 δεκαετίες είναι σαν ένα ποτάμι βουερό που σχηματίζεται από χιλιάδες μικρά ρυάκια. Φούσκωσε ορμητικά τα νερά του σε μια δοσμένη στιγμή και ύστερα ακολουθώντας δικές του μυστικές διαδρομές, πότε ανέβαινε στην επιφάνεια και πότε βυθιζόταν σε μια αέναη πορεία προς την θάλασσα που αγνάντευε ο ποιητής και δεν χόρταινε. Το ποτάμι αυτό είναι πάντα εδώ. Μπορεί να μην το βλέπουμε, όμως, ποιος δεν το νιώθει;

Το έργο του Κώστα Βάρναλη διαπαιδαγώγησε γενιές ελλήνων και ιδιαίτερα γενιές του προλεταριάτου στην Ελλάδα. Αυτό είναι το σημαντικότερο».

Εκθεση και παρουσιαση αναρχικού/ελευθεριακού βιβλιου,

 Εκθεση και παρουσιαση αναρχικού/ελευθεριακού βιβλιου,
Πέμπτη 22/12 στην ΑΣΟΕΕ.

Την εκδήλωση στηρίζουν οι εκδόσεις Guillotine, Δαίμων του Τυπογραφείου, Ελευθεριακή Κουλτούρα, Ευτοπία,Στάσει Εκπίπτοντες, Τζεντάι,οι εκδόσεις του ταμείου αλληλεγγύης και οικονομικής υποστήριξης των φυλακισμένων αγωνιστών και οι εκδόσεις 1704621.

"In Time": Μια ταινία που αξίζει της προσοχής μας

Μία ταινία που βγήκε πρόσφατα στους κινηματογράφους και αξίζει της προσοχής μας είναι το "In Time".

Δεν πρόκειται και για αριστούργημα, ούτε είναι και τόσο επαναστατική όσο πλασάρεται. Δεν είναι όμως και "για πέταμα" - κάθε άλλο, και για εμένα ήταν μια "ευχάριστη έκπληξη", καθώς αντιτάσσεται στον "κοινωνικό δαρβινισμό" που αναφέραμε και στο χθεσινό μας ποστ. Μπορεί να μην επικεντρώνεται στην εκμετάλλευση του εργάτη από τον εργοδότη του, τουλάχιστον όχι με έναν άμεσο τρόπο (μην το..."παρακάνουμε" κιόλας, μια ταινία με τον Τζάστιν Τίμπερλεικ είναι), αλλά πάντως κάνει μια έμμεση έστω κριτική της εκμεταλλευτικής κοινωνίας όπου ισχύει το λεγόμενο "δίκιο του ισχυρότερου". Και το κάνει με τρόπο που πιστεύω θα την δει, θα την καταλάβει και θα του αρέσει πολύς κόσμος.

Στα μειονεκτήματα της συμπεριλαμβάνονται μερικά κλασσικά "χολυγουντιανά" κλισέ στην πλοκή, όπως και το κλασσικό "happy end" στο τέλος. Επίσης, η κεντρική ιδέα της ταινίας είναι μη ρεαλιστική, καθώς αν εφαρμοζόταν στην πράξη, οι άνθρωποι είτε δε θα άντεχαν στο ψυχολογικό στρες, είτε θα κανιβάλιζαν ο ένας τον άλλο (είτε και τα δύο). Η ταινία δηλαδή θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερη, αλλά πάντως και έτσι αξίζει 100% το χρόνο σας.

Μπορούμε δηλαδή να παραβλέψουμε τα κλισέ του Χόλιγουντ, και να δεχτούμε και τη λεγόμενη "ποιητική αδεία" τςης σεναριακής ιδέας, διότι το μήνυμα της ταινίας είναι σωστό και επίκαιρο: Η ταινία απεικονίζει τον αποδεκατισμό των κατώτερων τάξεων του πληθυσμού, προκειμένου να ζουν "με χρυσά κουτάλια" οι ανώτερες τάξεις.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά κάνει και τη -σωστή- παρατήρηση ότι "για να περνούν καλά οι ανώτερες τάξεις, πρέπει να ρημάζουν τις κατώτερες". Δεν έχει δηλαδή αυταπάτες ότι τάχα μπορεί να υπάρξει χωρισμός της κοινωνίας σε τάξεις, χωρίς τις ανώτερες τάξεις να ρημάζουν τις κατώτερες. Και μάλιστα παραδέχεται ότι οι διαθέσιμοι πόροι φτάνουν για να περνούν όλοι καλά, αλλά προκειμένου οι "από πάνω" να συνεχίσουν να ζουν σα βασιλιάδες, αναγκαστικά οι "από κάτω" πρέπει να ρημάζονται. Αυτά τα δύο είναι ευθέως ανάλογα μεταξύ τους (πλούτη των λίγων-φτώχεια των πολλών).

Επιπλέον, η ταινία δίνει την άποψη και "του πλούσιου", ο οποίος όταν μιλάει με τον "φτωχό" πρωταγωνιστή, του λέει μια ακόμα μεγάλη αλήθεια, ότι δηλαδή ο κόσμος δε μπορεί να αλλάξει με τη φιλανθρωπία (ο φτωχός θέλει να πάρει τον πλούτο του πλούσιου και να τον μοιράσει στους φτωχούς, κάτι όπως όπως παρατηρεί ο "πλούσιος", απλά παρατείνει το αναπόφευκτο).

Έχει βέβαια δίκιο, διότι αν ο πλούσιος εξακολουθεί να ελέγχει τις οικονομικές και πολιτικές δομές της κοινωνίας, τότε αργά ή γρήγορα θα ξαναμαζέψει όλα τα πλούτη, ακόμα και αν κάποιος προσωρινά του τα πάρει (πχ ακόμα και να μην έχεις καθόλου λεφτά, αν έχεις τον έλεγχο μια μεγάλης τράπεζας ή μιας μεγάλης βιομηχανίας, τότε αργά ή γρήγορα θα γίνεις πάμπλουτος, διότι σε εσένα καταλήγει ένα μεγάλο ποσοστό από τα κέρδη της εταιρίας αυτής).

Γι' αυτό άλλωστε και τελικά σκοπός για τους εργάτες δεν είναι απλά να μπουν κάποιοι "μοναχικοί ήρωες" στο θησαυροφυλάκιο των καπιταλιστών και να τους κλέψουν τα λεφτά, μοιράζοντας τα στους φτωχούς, ως νέοι "Ρομπέν των δασών", όπως προτείνει η ταινία. Αντίθετα, σκοπός είναι οι εργάτες, που συνήθως παρουσιάζονται ως άβουλα πλάσματα, να κάνουν αυτό που έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κάνουν, δηλαδή να οργανωθούν και να επαναστατήσουν μαζικά, καταλαμβάνοντας όχι μόνο τον πλούτο, αλλά και την εξουσία των καπιταλιστών, ώστε να κάνουν αυτοί κουμάντο στην παραγωγή, και να δώσουν τέλος στο ολοένα και ξεζούμισμα τους από μια χούφτα ολιγάρχες, που σήμερα έχουν μαζέψει όλη την εξουσία και μπορούν έτσι να επιβάλλουν τα συμφέροντα τους πάνω μας, οδηγώντας σε εξόντωση και εξαθλίωση τους εργάτες.

Πάντως, επειδή αυτά που λέω δεν αποτελούν περιγραφή της ταινίας, σας λέω ότι καταφέρνει να παρουσιάσει με απλό, εύπεπτο και α λα Χόλιγουντ τρόπο ένα πολύ σοβαρό θέμα - και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. Δείχνει ότι πλέον η κοινωνία βλέπει ξεκάθαρα γύρω της ότι η άρχουσα τάξη μας ρημάζει και οδηγεί πολλούς ακόμα και στην πλήρη εξόντωση για να συνεχίσει να καλοπερνά. Γι' αυτό και βγαίνουν τέτοιες ταινίες απ' το Χόλιγουντ. Και είναι επίσης σημαντικό ότι η ταινία όχι απλά παρουσιάζει το φαινόμενο, αλλά τάσσεται "ενεργά" εναντίον του, με τον πρωταγωνιστή να παλεύει μαχητικά εναντίον της κατάστασης αυτής (έστω και αν το κάνει όπως είπαμε με έναν ατομιστικό τρόπο α λα "Ρομπέν των δασών"), και να περνά το μήνυμα ότι ο άνθρωπος έχει την απαραίτητη νοητική ικανότητα για να παράγει αρκετούς πόρους για όλους, και το μόνο που μένει είναι να παλέψουν τα θύματα του σημερινού συστήματος, ώστε να επιβάλλουν ένα άλλο σύστημα στο οποίο δε θα ρημάζονται οι πολλοί για χατήρι των λίγων.

Ποιητικό ημερολόγιο 2012

 ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

Επιμέλεια - Ανθολόγηση:  Γιάννης Κορίδης

Για 17η συνεχόμενη χρονιά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ το Ποιητικό Ημερολόγιο διατηρώντας μία παράδοση που το έχει πλέον μετατρέψει σε εκδοτικό θεσμό. Σε επιμέλεια-ανθολόγηση του Γιάννη Κορίδη. Κοσμείται με τρεις πίνακες του Βάσου Λυσσαρίδη.

Κάθε μέρα (ολοσέλιδη) περιέχει τις απαραίτητες ημερολογιακές πληροφορίες και ένα αντιπροσωπευτικό ποίημα Έλληνα δημιουργού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Δημιουργοί από το Μελέαγρο μέχρι το Διονύσιο Σολωμό, και από τον Κ. Γ. Καρυωτάκη μέχρι το Μανόλη Αναγνωστάκη, ανθολογούνται στο φετινό Ποιητικό Ημερολόγιο.

Το Ποιητικό Ημερολόγιο είναι μία ανθολογία ποίησης που κυκλοφορεί κάθε χρόνο. Δεν επα-ναλαμβάνονται τα ίδια ποιήματα και δεν προβάλλονται μόνο κλασικοί δημιουργοί, αλλά και σύγχρονοι, που επιβεβαιώνουν την εξελικτική πορεία της Ελληνικής Ποίησης.

Πρόκειται για μια ακόμη ποιοτική έκδοση-προσφορά των εκδόσεων ΙΩΛΚΟΣ στον ελληνικό ποιητικό Λόγο.

Ομάδα Σημείο Μηδέν "Οι Δίκαιοι" του Α. Καμί για 2ο χρόνο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ του Αλμπέρ Καμύ
από την Ομάδα Σημείο Μηδέν

Πρεμιέρα: 11 Δεκεμβρίου 2011

Η ομάδα Σημείο Μηδέν, επαναλαμβάνει για 2η χρονιά το θεατρικό έργο του Αλμπέρ Καμύ Οι Δίκαιοι (έτος συγγραφής 1949). Μετά την παρουσίαση του έργου στον Χώρο Ιστορικής Μνήμης ’41-’44, η παράσταση συνεχίζεται στην KNOT GALLERY.

Ο Νομπελίστας Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας των εμβληματικών μυθιστορημάτων «Ο Ξένος» και «Η Πανούκλα» και των δοκιμίων «Ο Μύθος του Σίσυφου» και «Ο επαναστατημένος άνθρωπος», τοποθετεί τη δράση των «Δίκαιων» στη Μόσχα του 1905. Ο Καμύ διερευνά τα κίνητρα και τις εσωτερικές συγκρούσεις μιας ομάδας επαναστατών, οι οποίοι σχεδιάζουν και πραγματοποιούν τη δολοφονία του μεγάλου Δούκα Σέργιου, θείου του Τσάρου. Μέσα σε αυτόν τον παράλογα σκληρό κόσμο που γεννά τη βία και τη βαρβαρότητα, τίθεται το θεμελιώδες ερώτημα: Δικαιούται ο εξεγερμένος να σκοτώνει; Τεκμηριώνονται ηθικά οι πράξεις του; Ή οφείλει να περάσει σε μια εξέγερση της ίδιας της ηθικής και να επαναστατήσει, εν τέλει, ενάντια στο πεπρωμένο του με γνώμονα την αγάπη στον άνθρωπο και τη ζωή;

Η παράσταση Οι Δίκαιοι θα παίζεται από τις 11 Δεκεμβρίου 2011, κάθε  Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη στην KNOT GALLERY (Μιχαλακοπούλου 206 & Πύρρου, είσοδος από Πύρρου. Πλησιέστερος σταθμός μετρό: στάση Αμπελόκηποι, λεωφορεία Α5, Β5, στάση Ζαγορά). 
Ώρα έναρξης 9μ.μ. Διάρκεια: 90 λεπτά

Μετάφραση – σκηνοθεσία: Σάββας Στρούμπος
Παίζουν: Μαρία Αθηναίου, Ελεάνα Γεωργούλη, Ρόζα Προδρόμου, Σάββας Στρούμπος, Μιλτιάδης Φιορέντζης.

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210-3225207 και 6942-841714

Τιμή εισιτηρίου: 15ευρώ και 10ευρώ φοιτητές, κάτοχοι κάρτας ανεργίας (ΟΑΕΔ) και πολυτέκνων (ΑΣΠΕ), ΑΜΕΑ.

Η παράσταση γίνεται με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών και του Μουσείου Πολιτικών Εξορίστων Άη – Στράτη.
Η ομάδα Σημείο Μηδέν είναι εταιρικός θίασος του Ο.Ε.Θ. – Σ.Ε.Η.
Η μετάφραση του έργου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νεφέλη.

Photo credits: Χρήστος Κυριακόγγονας

Καινούργιο βιβλίο από τη Νάντια Βαλαβάνη

Η παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα θα γίνει την Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 8. μ.μ. στην αίθουσα Auditorium, Σίνα 2-4.

ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ
Θέματα τέχνης και πολιτικής

 Συγγραφέας
Νάντια Βαλαβάνη

Σελ. 528

 Εκδόσεις ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ 


«Εξωoικονομικές» όψεις της κρίσης: όπως στην κοινωνία, τη δημοκρατία και το πολιτικό σύστημα, την τέχνη και τον πολιτισμό. Το πολλαπλό χρέος της αριστεράς. Από το «μπούνκερ» του μετρό της Πλατείας Συντάγματος στο «μπούνκερ» της Βουλής, καθώς τρόικα, κυβέρνηση και ΣΙΑ εφορμούν για να «μεταρρυθμίσουν την κόλαση» της Ελληνικής κοινωνίας. Αριστερά και τέχνη. Τέχνη και πολιτική. Ο ρωσικός μοντερνισμός και η καλλιτεχνική πρωτοπορία στη σφαίρα της πιο δημιουργικής συνάντησης στην ιστορία του κόσμου τέχνης και πολιτικής, θεωρίας και πράξης, καλλιτεχνών και κοινωνίας την πρώτη δεκαπενταετία από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Μετά το Μάη του 68: Η πικρή ιστορία της σχέσης της αριστεράς με τη μετανεωτερικότητα. Από τις θεωρίες «τέλους της ιστορίας» μέχρι τις καταλήψεις ως μορφή πάλης σήμερα: Το φορτίο των αξιών  την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Πολιτισμός και ανάπτυξη την περίοδο της μεταμοντέρνας «πολιτισμικής συνείδησης» του ύστερου καπιταλισμού.   

    Ο θάνατος του Μπρεχτ: 50 χρόνια πολύ νωρίς. Μπρεχτ-μοντάζ. Η αντίληψη για το διδακτικό στοιχείο στα έργα του Μπρεχτ στη σύγχρονη Ελλάδα ως «προπαγάνδα». Ο καταποντισμός του εγωϊστή Γιόχαν Φάτσερ-μήτρα για τα διδακτικά θεατρικά έργα του Μπρεχτ, οι ιστορίες του νεαρού Μπερτ Μπρεχτ, η τελευταία παράσταση του Μέτρου στο Βερολίνο και της Εξαίρεσης και του κανόνα στην Αθήνα «πιασμένες» στην εκκρεμή κίνηση μεταξύ αλληγορίας και ιστορίας. Θέατρο για την κοινωνική αλλαγή. Η νεαρή Ρόζα Λούξεμπουργκ απαντάει στον Έντουαρντ Μπερνστάιν στο φόντο της σημερινής πάλης ενάντια στην ερήμωση της ελληνικής κοινωνίας και ο Μπρεχτ θέτει ερωτήματα χωρίς απαντήσεις προκειμένου ο εργαζόμενος άνθρωπος να μπορέσει να συλλάβει τον εαυτό του – και η αριστερά, τον δικό της - και πάλι ως δρον κοινωνικό υποκείμενο, δημιουργό κι όχι υποχείριο της ιστορίας.

Αυτά και άλλα θέματα τέχνης, πολιτισμού και πολιτικής περνούν μέσα απ’  τις σελίδες του τελευταίου βιβλίου της Νάντιας Βαλαβάνη, γραμμένο για ένα αναγνωστικό κοινό όχι «ειδικών», αλλά «καλλιτεχνών της πράξης»: σκεπτόμενων και αγωνιζόμενων ανθρώπων.  Και όλα συμπλέκονται με ένα κεντρικό ερώτημα: Μπορεί να υπάρξει αριστερά ή και «πολιτισμένη» κοινωνία στο μέλλον χωρίς μια πολιτιστική επανάσταση σήμερα; Στη σύγχρονη σκοτεινή εποχή, πριν απ’  όλους τους άλλους εμείς στην Ελλάδα, μπορούμε να βρεθούμε πίσω από τη γραμμή πάλης που πρόταξαν οι εξαθλιωμένες εργάτριες ιματισμού στο Λόρενς της Μασαχουσέτης ένα αιώνα πριν με την απαίτηση «θέλουμε ψωμί, αλλά θέλουμε και τριαντάφυλλα»; Ο κόσμος, βλέπετε, δεν άλλαξε ποτέ παλεύοντας για απλή επιβίωση…     

Στη μνήμη του Παύλου Σιδηρόπουλου

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος (20 Ιουλίου 1948 - 6 Δεκεμβρίου 1990) ήταν ένας από τους σημαντικότερους εκπρόσωπους της Ελληνικής ροκ μουσικής σκηνής.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανιψιός της Έλλης Αλεξίου.
Δεν θα κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά γι' αυτόν τον καλλιτέχνη που τα τραγούδια του σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή και εξακολουθούν να ακούγονται και σήμερα.

Για την ζωή και την παρουσία στα μουσικά δρώμενα της χώρας μας του «Πρίγκιπα» θα βρείτε πάρα πολλά στο διαδίκτυο.
Το μπλογκ μας τιμώντας την μνήμη του, 20 χρόνια μετά τον θάνατό του, σας προτείνει να κατεβάσετε και να ακούσετε πέντε ανέκδοτες ηχογραφήσεις του στις οποίες ο Παύλος με την κιθάρα του μας ταξιδεύει σε άλλες διαστάσεις.

"Κατεβάστε" τα 

Ακούστε στο ρ/σ μας την εκπομπή για τις «εκδόσεις των συναδέλφων»

Σήμερα το βράδυ στις 9 ακούστε στον διαδικτυακό μας ραδιοσταθμό μια εκπομπή για τις «εκδόσεις των συναδέλφων». (Στις 10 μ.μ θα επαναλάβουμε την εκπομπή με την εκδήλωση αλληλεγγύης για τους απεργούς χαλυβουργούς που έγινε το Σάββατο στον Βύρωνα στο Πολιτιστικό Κέντρο "Λαμπηδόνα").

Οι «εκδόσεις των συναδέλφων» είναι ένα εγχείρημα από εργαζόμενους που έχουν βιωματική σχέση με το βιβλίο. Μιλάμε με τον Ντίνο Παλαιστίδη που συμμετέχει στην προσπάθεια αυτή και μας περιγράφει τα κίνητρα και τους στόχους της. Μια πρώτη γεύση παίρνουμε από το παρακάτω κείμενο αυτοπαρουσίασης της συλλογικότητας:

Οι «Εκδόσεις των Συναδέλφων» είναι μια προσπάθεια που ξεκίνησε από συναδέλφους βιβλιοϋπαλλήλους στο πλαίσιο του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου- Χάρτου Αττικής. Αποτελεί μια προσπάθεια για την προώθηση ενός διαφορετικού πολιτισμού και μιας άλλης σχέσης με το βιβλίο, που για εμάς τους βιβλιοϋπαλλήλους είναι επιπλέον το αντικείμενο της εργασίας μας.

Ως εργαζόμενοι στο χώρο του βιβλίου και πιστεύοντας πως η γνώση είναι δύναμη στον αγώνα για μια κοινωνία διαφορετική από αυτήν όπου ζούμε, για μια κοινωνία όπου οι εργαζόμενοι θα έχουν λόγο για το τι παράγουν και πώς το παράγουν, ξεκινήσαμε αυτή την προσπάθεια.
Φιλοδοξία μας είναι να δημιουργήσουμε μια αυτοδιαχειριζόμενη, συνεταιριστική και μη κερδοσκοπική επιχείρηση, όπου όλες οι αποφάσεις θα παίρνονται συλλογικά, χωρίς διευθύνοντες και διευθυνόμενους και χωρίς μισθολογικές διαφορές για όσους απασχοληθούν.

Φιλοσοφία μας είναι ότι το βιβλίο δεν μπορεί να είναι απλώς ένα εμπόρευμα σαν όλα τα άλλα. Το βιβλίο, πάνω απ’ όλα, πρέπει να είναι κοινωνικό αγαθό, με τον αναγνώστη να είναι, όχι απλός καταναλωτής, αλλά εραστής του βιβλίου.

Στην παραπάνω λογική δεν χωράνε εφήμερες «ευπώλητες» εκδόσεις που ξεχνιούνται λίγους μόλις μήνες μετά την έκδοσή τους –όπως τα φτηνά τηλεοπτικά σήριαλ– ούτε ασφαλώς βιβλία με την αισθητική «μπομπονιέρας».
Και, πάνω απ’ όλα, δεν χωράνε βιβλία ακριβά, δυσπρόσιτα στο ευρύ κοινό, ειδικά στη σημερινή εποχή της οικονομικής κρίσης.
Έτσι, με αγάπη και μεράκι, τυπώνουμε βιβλία αξιόλογα, καλαίσθητα και φθηνά, ώστε όλοι να μπορούν να έχουν πρόσβαση στο καλό βιβλίο.

Τα βιβλία μας βρίσκονται στα βιβλιοπωλεία, σε κοινωνικούς χώρους και στέκια και το τραπεζάκι μας βρίσκεται σε διάφορες συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες, ομιλίες, φεστιβάλ.
Αναζητήστε τα!

Ανδρέα Λόντου 6 , Β΄ όροφος, ΕΞΑΡΧΕΙΑ • ΤΗΛΕΦΩΝΟ: 210 3820537
http://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com • syneditions@gmail.com

Για την στάση του Λαζόπουλου

 Εχουμε μια απορία η οποία θα μας λυθεί σε λίγες ώρες. Συγκεκριμένα απ’ ότι γνωρίζουμε ο Λάκης Λαζόπουλος έχει δεχθεί δεκάδες, πιθανόν και εκατοντάδες, ηλεκτρονικά μηνύματα τηλεθεατών του που διαμαρτυρήθηκαν γιατί στην περασμένη εκπομπή του δεν είχε την παραμικρή αναφορά στους ηρωικούς χαλυβουργούς απεργούς που σήμερα συμπληρώνουν 30 μέρες δυναμικού αγώνα.
Κάποια από τα e-mail αυτά τον προτρέπουν όχι απλώς να κάνει αναφορά στην απεργία αλλά να έχει και ζωντανή σύνδεση με τους απεργούς.

Εδώ να συμπληρώσουμε κάποια πράγματα ανεξάρτητα από την αποτελεσματικότητα που θα έχει αυτή η παρέμβαση των τηλεθεατών.  Όπως έλεγε ο Λένιν, «οι καπιταλιστές είναι ικανοί να σου πουλήσουν και το σκοινί με το οποίο θα τους κρεμάσεις» αρκεί να κερδίζουν. Και ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης πουλάει γι’ αυτό έχει και την δυνατότητα να εκφράζετε αρκετές φορές με τρόπο «αντισυμβατικό» που δεν συναντάει κανείς συχνά στα αστικά ΜΜΕ. Ακόμα και αν δεν τον λογοκρίνουν ο ίδιος έχει την εξυπνάδα να αυτολογοκρίνεται και να γνωρίζει τα «επιτρεπτά» πλαίσια στα οποία θα κινηθεί η εκπομπή του.
Με δυο λόγια, οι εργοδότες του και φυσικά το αστικό κράτος δεν έχει κανένα πρόβλημα να ακούγονται και δημόσια αυτά που ο κόσμος γνωρίζει πολύ καλά. Δεν δημιουργεί σε κανέναν πρόβλημα δηλαδή ο Λαζόπουλος με το να αφήνει υπονοούμενα για «λαδιάρηδες» εθνοπατέρες, δεν προκαλεί κανέναν με το να καυτηριάζει την συμπεριφορά μπάτσων και κατασταλτικών μηχανισμών. Ολες οι γενικότερες πολιτικές τοποθετήσεις του –το ψυχαγωγικό μέρος της εκπομπής του είναι μια άλλη ιστορία που πέρα από κάποιες επιτυχημένες ατάκες του δεν θα λέγαμε ότι μας ενθουσιάζει, αλλά αυτό είναι κάτι το υποκειμενικό- δεν ξεφεύγουν ούτε κατά κεραία απ’ αυτά που θα έλεγε ένας «προοδευτικός» αστός πολιτικός αναλυτής. 

Σε όλες του τις τοποθετήσεις, ο Λάκης Λαζόπουλος, επικαλείται την θεσμολαγνεία σαν διέξοδο για όλα τα δεινά που αντιμετωπίζει ο εργαζόμενος λαός από την καπιταλιστική επέλαση. 

Σύμφωνα λοιπόν με τον Λάκη δεν ευθύνεται ο καπιταλισμός, η πλουτοκρατία για όσα αντιμετωπίζει ο εργαζόμενος λαός, αλλά μόνο κάποιες μαριονέτες που συχνάζουν στο κοινοβούλιο.
Τις αλλάζουμε με «νέους ανθρώπους στην πολιτική» και εξαλείφονται όλα τα προβλήματά μας.
Διαλέξτε καλούς εθνονταβατζήδες δηλαδή, καθώς ψηφίζετε κάθε τέσσερα χρόνια.

Δεν θα συναντήσει δηλαδή κανείς τον Λαζόπουλο να αναφέρει ούτε μια φορά τις λέξεις: καπιταλισμός, εργατικό κίνημα, λαϊκοί αγώνες ….
Πολύ δύσκολα το σύστημα θα έβρισκε καλύτερο αμορτισέρ για να εκτονώνει την λαϊκή δυσαρέσκεια –έστω σε κάποιο βαθμό- απ’ τον "εθνικό μας διασκεδαστή".

Και για να επανέλθουμε από εκεί που ξεκινήσαμε. Πιθανόν η παρέμβαση των τηλεθεατών να έχει αποτέλεσμα και να τον ακούσουμε σήμερα να αναφέρεται στην απεργία των χαλυβουργών. Όμως ο αγώνας αυτός είναι ένας ταξικός αγώνας εργατών ενάντια στα αφεντικά τους. Υπάρχει περίπτωση ο ακριβοπληρωμένος καλλιτέχνης Λαζόπουλος να δώσει το καθαρό περιεχόμενο που έχει αυτή η εργατική κινητοποίηση; Εμείς το αποκλείουμε. Όπως και να είναι όμως θα παρακολουθήσουμε την εκπομπή του και θα επανέλθουμε.

Εκδηλώσεις από την Πολιτική – Πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής

 Η Πολιτική – Πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής διοργανώνει την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου, 8:30μμ προβολή της ταινίας  «Νικαριά μου» του Σπύρου Τέσκου  (2010)

Μια ταινία-οδοιπορικό στην αναζήτηση των ριζών της ικαριώτικης φιλοσοφίας της αλληλεγγύης, όπως ξετυλίγεται γύρω από ένα πασχαλινό ικαριώτικο έθιμο. Η Ικαρία-Νικαριά είναι ένας τόπος αντίστασης στην κυρίαρχη ατομικιστική ηθική και τις αξίες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, όντας προϊόν μακρόχρονης ιστορικής πορείας.

Στην προβολή θα παρευρεθεί ο σκηνοθέτης της ταινίας  και θα ακολουθήσει συζήτηση με τον ίδιο.

Παρασκευή 9.12
Άρης Βελουχιώτης: το δίλημμα, του Φώτου Λαμπρινού  (1981)

Το δίλημμα είναι ένα αρκετά διαφωτιστικό και μαζί αιρετικό ντοκουμέντο της εαμικής εποποιίας. Ο σκηνοθέτης Φώτος Λαμπρινός στέκεται απέναντι τόσο στις απόψεις της επίσημης ιστοριογραφίας όσο και της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, επισημαίνοντας τα υπαρκτά διλήμματα και τις καθαρές απαντήσεις που έδωσε ο Άρης Βελουχιώτης. Εβδομήντα χρόνια μετά την ίδρυση του ΕΑΜ, Το Δίλημμα είναι κάτι παραπάνω από επίκαιρο.


Αφιέρωμα «Κινηματογράφος και ανεργία»

Παρασκευή 16.12
Ο θάνατος του εμποράκου, του Φόλκερ Σλέντορφ (1985)

Η μεγαλύτερη επιτυχία του Άρθουρ Μίλλερ, Ο θάνατος του εμποράκου, μεταφέρεται το 1985 στον κινηματογράφο από τον γερμανό σκηνοθέτη Φόλκερ Σλέντορφ. Στην καρδιά του κτήνους, ο εμποράκος, που υποδύεται ο Ντάστιν Χόφμαν, πλανημένος από το αμερικάνικο όνειρο και μένοντας άνεργος, αγωνιά για το μέλλον του γιου του. Η σύγκρουση με την αδυσώπητη καπιταλιστική πραγματικότητα θα μας οδηγήσει στο τέλος και, συνάμα, σε όρια που φέρνουν στο νου την αρχαία τραγωδία και το ιψενικό μεγαλείο.


Παρασκευή 23.12
Δευτέρες με λιακάδα, του Φερνάντο ντε Αρανόα (2002)

Οι «λαθρεπιβάτες του πλοίου-φαντάσματος της προόδου» είναι το θέμα αυτής της βαθιά συγκινητικής ταινίας. Μας μεταφέρει στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, στην Ισπανία της κυβέρνησης Αθνάρ και της μεγέθυνσης των οικονομικών δεικτών, όπου μια παρέα μεσηλίκων παλεύουν ενάντια στην καθημερινή ψυχική φθορά της ζωής στην ανεργία. Αυτή είναι η σκοτεινή πλευρά των «οικονομικών θαυμάτων».

Σεμινάρια

Η ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος

εισηγητής: Γιώργος Αλεξάτος


Τετάρτη 07.12
Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος και η ίδρυση της ΓΣΕΕ και του ΣΕΚΕ

Κατά τη διετία του 1907-08 το ελληνικό εργατικό κίνημα μπαίνει σε μια νέα περίοδο ιδεολογικών αναζητήσεων σε μαρξιστική κατεύθυνση, οργανωτικής ανάπτυξης και έντασης των αγώνων του. Στην ανάπτυξή του συμβάλλει η μεταρρυθμιστική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Βενιζέλου τα επόμενα χρόνια, ενώ οι διεργασίες της περιόδου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου καταλήγουν, το 1918, στα συνέδρια της ΓΣΕΕ και του ΣΕΚΕ, που σηματοδοτούν την πανελλαδική ενοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος και την ίδρυση του κόμματος της εργατικής τάξης.  


Τετάρτη 21.12
Καπιταλιστική ανάπτυξη και εργατική τάξη στον Μεσοπόλεμο

Η ανακοπή της επεκτατικής εξόρμησης του ελληνικού κράτους στρέφει το ελληνικό κεφάλαιο πρωτίστως προς το εθνικό κέντρο. Η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη των χρόνων 1923-29 στηρίζεται στην άγρια εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, που ζει στα όρια της εξαθλίωσης. Επιπλέον, σε συνθήκη πλήρους κυριαρχίας των καπιταλιστικών σχέσεων, η εργατική τάξη βρίσκεται αντιμέτωπη και με τα προβλήματα που προκαλεί η διαφοροποίηση γηγενών-προσφύγων, αντρών-γυναικών κ.ά., που τα ξεπερνάει την περίοδο της οικονομικής κρίσης και τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Εκδηλώσεις

Σάββατο 10.12
Μετά το ευρώ τι;

Ομιλητές: Λ. Βατικιώτης, οικονομολόγος, δημοσιογράφος
Α. Βερναρδάκης, πρώην μέλος του ΔΣ της ΓΣΕΕ
Δ. Λένης, φυσικός-ερευνητής


Πώς μπορούμε να βγούμε από το ευρώ; Τι θα σημάνει αυτό για τους μισθούς και τις συντάξεις, τις καταθέσεις, τις τιμές των αγαθών; Θα μπορούμε να έχουμε τρόφιμα και άλλα αναγκαία αγαθά; Υπάρχει περίπτωση να μείνουμε χωρίς καύσιμα; Υπάρχει τρόπος να σκεφτούμε ένα διαφορετικό πρότυπο κοινωνικής ανάπτυξης, στηριγμένο στη συνεργασία, την αλληλεγγύη και τη συλλογική επανιδιοποίηση των μέσων παραγωγής; Μπορεί η Αριστερά και το κίνημα να διατυπώσουν πειστική εναλλακτική πρόταση για το τι και πώς θα παράγεται σε αυτόν τον τόπο; Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι μόνο διαδεδομένα. Είναι και εξαιρετικά επείγοντα. Η Αριστερά δεν έχει μπορέσει μέχρι τώρα να απαντήσει στην ιδεολογική τρομοκρατία του κυρίαρχου λόγου, την ίδια ώρα που τα λαϊκά στρώματα αναζητούν πειστική διέξοδο από την κοινωνική καταστροφή. Η συζήτηση «μετά το ευρώ τι;» πρέπει να ανοίξει με επιχείρημα, τεκμηρίωση και συγκεκριμένες προτάσεις, βασισμένες στην ίδια την εμπειρία των αγωνιστών και του κινήματος.


Σάββατο 17.12
We are the 99%!
(Θεωρητικές και πολιτικές αντιστάσεις στην καρδιά του κτήνους)

Ομιλητές: Ε. Γαϊτάνου, Κ. Γούσης, Γ. Καλαμπόκας, Κ. Φουρίκος
Μεταπτυχιακοί φοιτητές πολιτικών επιστημών

Ένα οδοιπορικό στη φωτεινή μεριά της Αμερικής. Από το συνέδριο «Critical Refusals, Herbert Marcuse and Angela Davies», στους δρόμους της αντίστασης και της αναζήτησης. από τα αμφιθέατρα των ριζοσπαστών διανοούμενων ακτιβιστών και τα παγκάκια του περιθωρίου, στις πλατείες του Occupy Wall Street και του Occupy Philly. aπό τις λαμπερές βιτρίνες του κέντρου της Φιλαδέλφειας, στις γειτονιές των μεταναστών και των μαύρων κάτω από τους μεγάλους ουρανοξύστες. Η συνάντηση θεωρίας, πολιτικής και κινήματος σε μια χώρα με τεράστιες αντιθέσεις, αλλά και η αναζήτηση της προοδευτικής ταυτότητας ενός ολόκληρου λαού στην κοιτίδα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, όπως αποτυπώθηκαν στο νου και το φακό μας…


Η ώρα έναρξης όλων των εκδηλώσεων και των σεμιναρίων είναι 19:30


Η ώρα έναρξης όλων των προβολών είναι 20:30


Σας περιμένουμε!


Πολιτική – Πολιτιστική Λέσχη
Εκτός Γραμμής
Στρατηγοπούλου 7 και Μαυρικίου, Αθήνα (Χαρ.Τρικούπη, στάση Λασκάρεως)

«Η ΓΑΖΑ ΕΙΝΑΙ…» (Μαθήματα επιβίωσης)

Μετά την παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie»,
η ομάδα Familia και η Μάνια Παπαδημητρίου σε συνεργασία με το θέατρο Επί Κολωνώ
παρουσιάζουν από το Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011
την παράσταση «Η ΓΑΖΑ ΕΙΝΑΙ…»(Μαθήματα επιβίωσης)
στη σκηνή Black Box του Επί Κολωνώ
σε παραγωγή της Ομάδας Νάμα.
Μερικά λόγια για το έργο:

«Μόνο η θάλασσα με βοηθάει να ονειρεύομαι. Όταν στέκομαι στην ακτή φαντάζομαι την Κύπρο, ένα ταξίδι στο Παρίσι, μία πτήση στη Ρώμη…»
Μαχμούτ, έτος γέννησης 1995
Σε πρώτο επαγγελματικό ανέβασμα μια παράσταση βασισμένη στους μονολόγους παιδιών 13 έως 17 ετών που έζησαν τους βομβαρδισμούς των Ισραηλινών στη Γάζα από το Δεκέμβριο του 2008 μέχρι τον Ιανουάριο του 2009. Μονόλογοι που απασχόλησαν καθηγητές και μαθητές σε πάνω από 40 χώρες και που στις 29 Νοεμβρίου 2010 παρουσιάστηκαν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη από μαθητές όλων αυτών των χωρών με σκοπό να δουν αυτοί που ορίζουν τις τύχες των λαών τι συμβαίνει στις ψυχές των παιδιών όταν καταπατώνται όλα τα άρθρα των συνθηκών που οι ίδιοι έχουν υπογράψει. Η παράσταση περιέχει σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό από την ιστορία της πολύπαθης Γάζας.

Μέσα σ’ ένα κλίμα οδύνης, οργής και ανησυχίας για τα δεινά που περιμένουν και τον Έλληνα πολίτη, πιστεύοντας ότι το θέατρο δεν είναι μόνο ένα όπλο συνειδητοποίησης και αντίστασης, αλλά και τρόπος για να ερευνήσει κανείς την αλήθεια, επιλέξαμε να ακούσουμε τις φωνές παιδιών που κάνουν θέατρο σε μία πολιορκημένη πόλη. Γιατί υπήρξαμε και εμείς κάποτε παιδιά και κάναμε θέατρο κάθε Μάρτιο με θέμα την πολιορκία του δικού μας Μεσολογγίου. Πώς μπορούμε τώρα που κάτι τέτοιο γίνεται δίπλα μας να κάνουμε ότι δεν συμβαίνει; Πώς μπορούμε να κοιτάξουμε στα μάτια τους ανθρώπους  που υποφέρουν όταν οι ίδιοι δεν είμαστε ικανοί ούτε να οργιστούμε αρκετά γι’ αυτό που τους συμβαίνει;

Όπως λέει και το γνωστό ρητό του pastor Martin Niemöller:

«Πρώτα ήρθαν και συλλάβανε τους κομμουνιστές. - Δε μίλησα γιατί δεν ήμουνα κομμουνιστής.
Μετά ήρθαν για τους Εβραίους. - Δε μίλησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Μετά συλλάβανε τους εργάτες των συνδικάτων. - Δε μίλησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.
Μετά τους καθολικούς. - Δε μίλησα γιατί δεν ήμουν καθολικός.
Αλλά όταν ήρθαν να πιάσουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να μιλήσει.»

Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του σκηνοθέτη και ακτιβιστή Juliano Mer-Khamis, που δολοφονήθηκε τον Απρίλιο του 2011 στην παλαιστινιακή πόλη Jenin. Ο Juliano Mer-Khamis ίδρυσε στην Jenin το Freedom Theater, που λειτουργεί μέχρι και σήμερα.

Η παράσταση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση και του Ashtar Theater .
    ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

    Μετάφραση:    Ειρήνη Αμπουμόγλι, Αριστέα Βαβουγιού,
        Αντωνία Βασιλειάδου, Σίσυ Γρηγοριάδου,
        Τζένη Καραβίτη, Μαρία Καραμούτσιου,
        Μάρθα Κατσαρίδου, Ευάγγελος Μανιτάκης
        Ευαγγελίου Μήτρου, Δάφνη Μουστακλίδου,
        Ιωάννα Τότσιου, Μαρία Τσιώνα
    Σκηνοθεσία:    Μάνια Παπαδημητρίου
    Σκηνικά/Σχεδιασμός αφίσας:    Άρτεμις Θεοδωρίδη
    Κοστούμια:    Ευθυμία Μουτσιανά-Μαρρέ
    Επιμέλεια κίνησης:    Ειρήνη Λανάρα
    Σχεδιασμός Φωτισμού:    Αλέκος Αναστασίου
    Video/Μουσική επιμέλεια:    Μάτα Καστρησίου
    Βοηθός σκηνοθέτη:    Μαρία Τζάνη
    Φωτογραφίες:    Θάνος Χόνδρος
    Σχεδιασμός προγράμματος:    Χρήστος Κατσάνος

Βιβλιοπαρουσίαση

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου, 7:00μμ
Αίθουσα Λογιστών (Κάνιγγος 27, 5ος όροφος)

Οι εκδόσεις Εκτός των Τειχών παρουσιάζουν το βιβλίο του Δημήτρη Μάνου

Έγκατα και εδάφη της κρίσης (Πώς να δούμε την καπιταλιστική κρίση)

 Ομιλητές:

Βασίλης Μηνακάκης
Θανάσης Τσιριγώτης
Δημήτρης Μάνος

Πώς να δούμε την κρίση που εκδηλώνεται, «αντιμετωπίζεται» και επανακάμπτει γοργά σε όλον        τον καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό κόσμο;

Εξετάζοντας την ιστορικότητα των κρίσεων διαμέσου ενός «συνεχούς» σαράντα περίπου χρόνων, το βιβλίο «Έγκατα και εδάφη της κρίσης» επιχειρεί ν’ απαντήσει στα ερωτήματα για τον τύπο, το μέγεθος και τις κλίμακες επέκτασης μια κρίσης που διαθέτει όλα τα στοιχεία για να χαρακτηριστεί ως μία από τις μεγαλύτερες -ίσως η μεγαλύτερη- κρίσεις μετά τον πόλεμο.

Ένα «δίδυμο» κρίσης  και επίθεσης σε συνεχή εξέλιξη μέσα στο οποίο ζούμε και  κινούμαστε αναγκαστικά, στο πλαίσιο ενός κόσμου που βρίσκεται σε διαρκή και επώδυνη αναδιάταξη δυνάμεων…

Bertolt Brecht - Στους ευθυγραμμιζόμενους

Bertolt Brecht

Στους ευθυγραμμιζόμενους

Μετάφραση

Δημήτρη Τζωρτζόπουλου

Στους ευθυγραμμιζόμενους

Για να μη χάσει το ψωμί του
Σε καιρούς αυξανόμενης καταπίεσης
Αποφασίζει κάποιος, να μην λέει πια την αλήθεια
Για τα εγκλήματα του καθεστώτος γύρω από τη διατήρηση
Της εκμετάλλευσης, αλλά
Και τα ψέματα του καθεστώτος να μη διαδίδει, δηλαδή
να μην αποκαλύπτει πραγματικά τίποτα, αλλά
Και τίποτα να μην ωραιοποιεί. Αυτός που έτσι ενεργεί
Φαίνεται μόνο να επιβεβαιώνει ξανά πως είναι αποφασισμένος
Και στους καιρούς της αυξανόμενης καταπίεσης
Να μην χάνει το κύρος του, μα στην πραγματικότητα
Είναι βέβαια αποφασισμένος μόνο
Να μην χάνει το ψωμί του. Σίγουρα, αυτή του η απόφαση
Να μην λέει καμιά αναλήθεια, τον εξυπηρετεί σε τούτο:
Από δω και πέρα να αποσιωπά την αλήθεια. Αυτό βέβαια μπορεί
Λίγο μόνο καιρό να κρατήσει. Αλλά και στον
Καιρό αυτό,
Που στη διάρκειά του περιφέρονται στα δημόσια αξιώματα και
Στων εφημερίδων τις συντάξεις
Στα επιστημονικά εργαστήρια και στων εργοστασίων τις αυλές ως
Άνθρωποι που από το στόμα τους καμιά δεν βγαίνει αναλήθεια,
Αρχίζει κιόλας η βλαβερότητά τους. Όποιου τ’ αυτί
Δεν ιδρώνει μπρος στη θέα αιματηρών εγκλημάτων, τα κάνει ακριβώς
Να έχουν την όψη του φυσικού. Χαρακτηρίζει
Το φοβερό ανοσιούργημα ως κάτι τόσο ανάξιο για να το προσέξουμε όσο η βροχή
Αλλά και τόσο μη-δυνάμενο να εμποδιστεί όσο η βροχή.
Έτσι υποστηρίζει ήδη με τη σιωπή του
Τους εγκληματίες, σε λίγο όμως
Θα παρατηρήσει πως, για να μη χάσει το ψωμί του
Πρέπει όχι μόνο την αλήθεια να αποσιωπά, αλλά
Και τα ψέματα να λέει.

Όχι δυσμενώς
Υποδέχονται οι καταπιεστές αυτόν, που είναι έτοιμος
Να μη χάσει το ψωμί του.
Αυτός δεν περιφέρεται σαν κάποιος δωροδοκημένος
Αφού κανείς τίποτα δεν του έχει δώσει, μα
Και τίποτα από κανέναν δεν έχει πάρει.
Όταν ο εγκωμιαστής,
Καθώς σηκώνεται απ’ το τραπέζι των εξουσιαστών, το στόμα του ανοίγει
Και βλέπει κανείς τα υπολείμματα απ’ το γεύμα, ακούει κανείς
Τα εγκώμιά του με αμφιβολία.
Τα εγκώμια όμως εκείνου
Που χτες ακόμα τους καθύβριζε και στο επινίκιο γλέντι
δεν ήταν προσκαλεσμένος
Περισσότερη έχουν αξία. Μα αυτός
Είναι ο φίλος των καταπιεσμένων. Τον γνωρίζουν.
Ό,τι λέει, ισχύει
Κι ό,τι δεν λέει, δεν ισχύει.
Και τώρα μας λέει πως δεν υπάρχει
Καθόλου καταπίεση.
Στην καλύτερη περίπτωση στέλνει ο φονιάς
Τον αδελφό του δολοφονημένου
Που τον έχει εξαγοράσει να επιβεβαιώσει
Πως τον αδελφό του
Τον σκότωσε ένα κεραμίδι που έπεσε από τη σκεπή.
Το απλό ψέμα
Προφανώς δεν βοηθάει πλέον άλλο αυτόν που θέλει
Να μη χάσει το ψωμί του. Τώρα υπάρχουνε πολλοί
Στο είδος του. Γρήγορα
Ανακατώνεται στον ανηλεή ανταγωνισμό όλων όσων
Θέλουν να μη χάσουν το ψωμί τους: δεν αρκεί πια
η θέληση να ψεύδεται.
Η ικανότητα είναι αναγκαία και η εμπάθεια γίνεται ισχυρή.
Η επιθυμία, να μη χάσει το ψωμί του αναμιγνύεται
Με την επιθυμία, μέσω ιδιαίτερης τέχνης στις πιο ασυνάρτητες
αερολογίες
Να προσδίνει νόημα, το ανέκφραστο
Να μπορεί να το λέγει.
Συμβαίνει τότε, αυτός στους καταπιεστές
Να χρειάζεται να απευθύνει περισσότερα υμνολόγια από κάθε άλλον, Γιατί σκιάζεται από την υποψία ότι κάποτε παλιότερα
Την καταπίεση είχε καταγγείλει. Έτσι
Οι γνώστες της αλήθειας γίνονται οι πιο άγριοι ψεύτες.
Και όλα τούτα ισχύουν μόνο
Μέχρι να περάσει κάποιος και να τους ζητήσει να λογοδοτήσουν
Για την προηγούμενη τιμιότητά τους, για την αλλοτινή τους αξιοπρέπεια
και τότε
Χάνουν το ψωμί τους.

Πηγή: hegel-platon.blogspot.com
Αναδημοσίευση από: leninreloaded

Σαν σήμερα το 1990 πεθαίνει ο μεγάλος κομμουνιστής ποιητής Γιάννης Ρίτσος

«Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα/ χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια,/ για να σας φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. Την ομορφιά/ ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια./ Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού/ τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Ο μεγάλος μας αυτός ποιητής γεννήθηκε στη Μονεμβασιά τη Πρωτομαγιά του 1909 και πέθανε στην Αθήνα το 1990, σε ηλικία 89 ετών.Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του μέχρι το τέλος της, στάθηκε πρωτοπόρος στους λαϊκούς αγώνες, μαζί με την εργατική τάξη, στην πάλη της για την κοινωνική απελευθέρωση.

Συντάχθηκε με το κομμουνιστικό κίνημα στην εξαιρετικά δύσκολη δεκαετία του '30, αφού πριν, στα σανατόρια απ' τα οποία πέρασε (ως άπορος, αυτός, το πρώην αρχοντόπουλο), σπούδασε τις μαρξιστικές ιδέες και συγχρωτίστηκε με τους επαναστατημένους της εποχής.

Η στράτευση του στο κομμουνιστικό κίνημα είχε σαν αποτέλεσμα να φυλακιστεί, να εκτοπιστεί και να εξοριστεί πολλές φορές. Τόποι εξορίας του υπήρξαν η Μακρόνησος και ο Αγ Στράτης παλιά, ἡ Γυάρος, η Λέρος και ἡ Σύρος στην επταετία της χούντας.