Και ο κύριος Λοβέρδος μέλος του ΠΑΜΕ είναι;

«Σε μια πρωτοφανή αλλά και κατανοητή απόφαση προχώρησε ο διοικητής του νοσοκομείου Ρόδου. Μετά τις συνεχείς αποχωρήσεις εργαζομένων (λόγω συνταξιοδότησης ή λήξης συμβάσεων) και αφού διαπιστώθηκε ότι δεν μπορούν να καλυφθούν οι ανάγκες, ο διοικητής του Νοσοκομείου Ρόδου αποφάσισε να διακοπούν από την 1η Ιανουαρίου όλα τα τακτικά χειρουργεία και οι τακτικές εισαγωγές.»
zougla.gr
 

Τι γίνεται τώρα κύριε Γερουλάνε μας; Χάσατε τη λαλιά σας τη γλυκιά κύριοι υπουργοί;

Χωρίς νοσοκομείο ο πέμπτος τουριστικός προορισμός του κόσμου;

Και τα κρουαζιερόπλοια πώς θα δένουν στο λιμάνι της Ρόδου όταν αυτό δεν διαθέτει το πιο βασικό για έναν τουριστικό προορισμό;

Κι αν τσιμπήσει καμιά σφήκα κανέναν αλλεργικό τουρίστα; Αν κάποιος απρόσεκτος σπάσει το χέρι του καθώς περπατάει στο δρόμο των Ιπποτών;

Είναι δυνατόν ο κύριος Λοβέρδος να ενεργεί τόσο επιπόλαια καταφέρνοντας  ένα τόσο μεγάλο πλήγμα για τον τουρισμό;

Τι θα γίνει αν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης το πάρουν χαμπάρι και αρχίσουν να ακυρώνονται κρατήσεις μέσα σε περίοδο κρίσης που η χώρα περιμένει να πάρει βαθιές ανάσες από τον τουρισμό;

Επιτρέπεται ένας κορυφαίος υπουργός και υποψήφιος πολιτικός αρχηγός να μην σκέφτεται τις συνέπειες που θα έχει στον τουρισμό μας, τη βαριά μας βιομηχανία, η πολιτική της μείωσης των δαπανών για την υγεία;

Ήδη ο κύριος Μανώλης Καψής θα ετοιμάζει το αραχνοΰφαντο λογύδριο του για την παράσταση «στο τσίρκο των οχτώ» στο οποίο θα κατακεραυνώνει την ολιγωρία του υπουργού υγείας που είχε ως αποτέλεσμα το κλείσιμο του νοσοκομείου της Ρόδου από 1^η του Γενάρη. Κάτι που σίγουρα θα πλήξει τον τουρισμό, θα δημιουργήσει νέες θέσεις ανεργίας, θα επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό οπότε θα βγούμε εκτός στόχων και θα έρθει η τρόικα να ζητήσει νέα μέτρα.

Μετά το άπλωμα του πανό στην Ακρόπολη, την απεργία των ναυτεργατών, την απεργία των ταξί και τις πορείες και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, η εξέλιξη του κλεισίματος του νοσοκομείου στον πιο τουριστικό προορισμό της χώρας, μπορεί να εξηγηθεί μόνο αν υποθέσουμε πως ο κύριος Λοβέρδος έγινε μέλος του ΠΑΜΕ, αφού μόνο τα μέλη του ΠΑΜΕ και όλοι όσοι αγωνίζονται ενάντια στο μνημόνιο πλήττουν τον τουρισμό.

Εκτός αν το κλείσιμο του νοσοκομείου δεν αποτελεί πλήγμα αλλά ενίσχυση του τουρισμού με την έννοια ότι θα προσελκύσει τουρίστες που προτιμούν εναλλακτικές διακοπές σε πρωτόγονες συνθήκες διαβίωσης.

Φανταστείτε τη θέση των μόνιμων κατοίκων του νησιού αλλά και άλλων μικρότερων νησιών όπου η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη.

Αχ! Πάνε τα κρουαζιερόπλοια! Θα εξαφανιστούν από τη Ρόδο όπως και το νοσοκομείο!

Αναδημοσίευση από aristeroblog

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ

Άντε να τον φτιάξουμε 50άρη. Διαβασμένος, ψυλλιασμένος υποτίθεται με την πραγματικότητα, τα είχε υπολογίσει κάπως, πήρε ένα δάνειο από την τράπεζα κι αγόρασε ένα διαμέρισμα. Όχι τίποτε ιδιαίτερο, ένα διαμέρισμα σφηνωμένο ανάμεσα στα υπόλοιπα.

Άντε να του βάλουμε στο κάδρο και δύο παιδάκια. Να του ζήσουν. Η γυναίκα του πριν 6 μήνες έκλεισε το γραφείο γιατί δε σταύρωνε πελάτη. Τουτέστιν άνεργη, ανασφάλιστη, με χρέη στο ΤΕΒΕ.

Αυτός μάζευε γύρω στα 1.500 ευρώ το μήνα καθαρά, αλλά με το που άρχισαν τα κόψε από δω, κόψε από κει, δύσκολα φτάνει τώρα τα 1.000 ή «φεύγεις», όπως είχε πει το αφεντικό. Η δόση του δανείου όμως έμεινε η ίδια και τα δύο παιδάκια μεγαλώνουν.

Πέρασε κι από το Σύνταγμα, μούντζωσε, έβρισε, έφαγε και μερικά χημικά, ώσπου μια μέρα κατέβηκε, η πλατεία ήταν άδεια και ξαναγύρισε σπίτι. Από τότε περιμένει το επόμενο κάλεσμα για τον «λαϊκό ξεσηκωμό».

Με τους φίλους του άρχισε να συζητά όλο και λιγότερο, το καλοκαίρι πέρασε χωρίς αιρ – κοντίσιον, χωρίς διακοπές και μ’ ένα μπάνιο στη θάλασσα. Κι εκείνος ακόμη περίμενε, αλλά αντί για το επόμενο κάλεσμα για τον «λαϊκό ξεσηκωμό», ήρθε ο Παπαδήμος.

Κι ένα πρωί, ήρθε και ο Χρυσοχοΐδης από την τηλεόραση, να του πει ότι ήταν ηλίθιος που έκανε αδιαμαρτύρητα τόσες θυσίες, γιατί πήγαν χαμένες. Κι όχι μόνο πήγαν χαμένες, αλλά αυτός είναι ο μόνος υπεύθυνος, διότι ο Χρυσοχοΐδης δεν έφταιγε σε τίποτα.

Μια άλλη Κυριακή, εμφανίστηκε και ο Λοβέρδος. Του ξαναείπε ότι είναι ηλίθιος, διότι ανέχτηκε τη διακυβέρνηση Παπανδρέου επί δύο χρόνια, που ήταν μια διακυβέρνηση «φλυαρίας καινοτομιών» και απέτυχε να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Κι όχι μόνο του είπε ότι είναι ηλίθιος, αλλά ότι είναι και ο μόνος υπεύθυνος, διότι ο Λοβέρδος δεν έφταιγε σε τίποτα.

Ύστερα διάβασε για τον Ρέππα, ο οποίος του έλεγε ότι είναι ηλίθιος επειδή παρακολουθούσε σοβαρά τις εξελίξεις σχετικά με το θέμα της εφεδρείας, ενώ «χαχαχα ήταν ένα αστείο της κυβέρνησης και τώρα αυτός ο κύκλος του αστείου έκλεισε κι όσοι βγήκαν στην εφεδρεία, βγήκαν». Όμως κι ο Ρέππας δήλωνε ότι δεν έφταιγε σε τίποτα.

Ύστερα διάβασε και κάποιον της Τρόικας που έλεγε ότι η εφεδρεία στο Δημόσιο θα ήταν καταστροφική κι ότι επρόκειτο για πραγματική διάλυση του Δημοσίου. Δηλαδή, μόνο ένας ηλίθιος θα εφάρμοζε την εφεδρεία. Και αφού ούτε η Τρόικα το ήθελε το μέτρο, ούτε η κυβέρνηση, μάλλον την εφεδρεία την εφάρμοσε ο δικός μας ηλίθιος.

Στη συνέχεια διάβασε ότι στη Βουλή ακολουθείται μια ξεχωριστή αριθμητική για τις αποδοχές των υπαλλήλων της, σύμφωνα με την οποία οι συνεχείς μειώσεις μισθών καταλήγουν μέσω μπόνους σε αυξήσεις. Και φυσικά η είδηση έλεγε, ότι δεν έφταιγε η αριθμητική, αλλά αυτός που ήταν ηλίθιος και δεν την καταλάβαινε.

Μετά, έμαθε ότι ο γιος του εκδότη της ναυαρχίδας του κρατικοδίαιτου ιδιωτικού τομέα, Ανδρέας Ψυχάρης, όχι μόνο ήταν στενός συνεργάτης του αρχηγού της «αντιπολίτευσης», αλλά θα κατέβαινε και βουλευτής στην Α΄ Αθηνών με τη Ν.Δ.

Ταυτόχρονα έμαθε ότι ήταν πολύ ηλίθιος που πίστεψε έστω και για λίγο ότι αυτή η κρίση θα σταματούσε τη διαπλοκή κράτους – επιχειρηματιών, ότι η οικογενειοκρατία θα γινόταν παρελθόν, ότι θα σταματούσαν πια να τον διαφεντεύουν οι ίδιοι άνθρωποι, ότι κάτι καινούριο θα γεννιόταν.

Στη συνέχεια διάβασε την είδηση ότι ο Βενιζέλος ανακοίνωσε πως την είσπραξη των ληξιπρόθεσμων χρεών προς το δημόσιο, το υπουργείο Οικονομικών αποφάσισε να τη δώσει σε μεγάλες εισπρακτικές εταιρείες οι οποίες εξειδικεύονται στην είσπραξη ιδιωτικών χρεών και τραπεζικών χρεών.

Και διαβάζοντας την είδηση, κατάλαβε πόσο ηλίθιος ήταν που απαιτούσε τόσο καιρό, όχι να διορθωθεί το Δημόσιο, αλλά να κλείσει το Δημόσιο. Κατάλαβε πόσο ηλίθιος ήταν που χαιρόταν όταν άκουγε για απολύσεις στο Δημόσιο.

Κατάλαβε ότι ουσιαστικά χαιρόταν επειδή κάποιες μεγάλες εταιρείες θα έπαιρναν τις υπηρεσίες του Δημοσίου. Κατάλαβε ότι οι γιοί των επιχειρηματιών δε γίνονται σύμβουλοι πολιτικών αρχηγών επειδή τους έπιασε η ευαισθησία για τη χώρα, αλλά για να καπαρώσουν τις νέες ευκαιρίες.

Κι ύστερα, γύρισε το κεφάλι του προς τ’ Αριστερά. Και είδε το ΚΚΕ να ασχολείται πάλι και ακόμη με το αν ο Βελουχιώτης ήταν δικός τους ή των… άλλων κι αν ο Ζαχαριάδης έπρεπε να δικαιωθεί.

Είδε και τον ΣΥΡΙΖΑ, να αποκαλύπτει διάφορα για το Μνημόνιο και την κυβέρνηση, αλλά να μην κάθεται στα σοβαρά να καταθέσει μία πρόταση εξουσίας. Είτε επειδή δεν ήθελε, είτε επειδή δεν το πίστευε. Και κατάλαβε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε επιλέξει το ρόλο που έχει μια εφημερίδα. Δημοσιοποιεί σκάνδαλα, αλλά πέραν τούτου, ουδέν.

Κι έτσι το αποφάσισε. Να γίνει εντελώς ηλίθιος. Να καθίσει στον καναπέ και να κοιτάζει όλη μέρα τηλεόραση, χωρίς να βλέπει. Μέχρι να έρθουν και να του την πάρουν μαζί με το σπίτι από την τράπεζα. Μέχρι να έρθουν και οι μπράβοι του υπουργείου οικονομικών να του πάρουν τη γυναίκα σαν όμηρο μέχρι να πληρώσει το ΤΕΒΕ.

Το αποφάσισε να αυτοανακηρυχθεί επισήμως ηλίθιος. Όχι, δεν ήταν θύμα, ηλίθιος ήταν. Στροφή στην ηλιθιότητα έκανε. Συνειδητά. Του τη βάρεσε. Έγινε ηλίθιος για να μη γίνει τρελός. Για να αντέξει. Για να μη σαλτάρει. Για να συνεχίσει να δουλεύει, μήπως και καταφέρει να πάρει κάποια μέρα πίσω τη γυναίκα του από τις αποθήκες του υπουργείου Οικονομικών και τα παιδιά του από τη γιαγιά στο χωριό, που της τα έστειλε για να σωθούν. Πόσο ηλίθιος ήταν που τόσα χρόνια δεν είχε καταλάβει ότι ήταν απλά ένας ηλίθιος, όπως κι εγώ!

Αναδημοσίευση από kartesios.com

Μια προσφορά για το βιβλίο μου

Για όποιον ενδιαφέρεται, μπορείτε να παραγγείλετε ιντερνετικά το βιβλίο μου "Η καπιταλιστική κρίση και η επιστροφή του ιμπεριαλισμού" στέλνοντας μου ένα mail, και θα σας το ταχυδρομήσω στην τιμή των 6 ευρώ (μισή τιμή). Αυτό το κάνω όχι απλά για να πουλήσει το βιβλίο, ή επειδή ο κόσμος δεν έχει λεφτά για βιβλία, κτλ, αλλά και διότι μάλλον θα φύγω για Αυστραλία.

Καθώς πλέον δεν πολυβγαίνω οικονομικά, αν δε γίνει κάτι "συνταρακτικό" μέχρι πχ το καλοκαίρι-φθινόπωρο του 2012, μάλλον θα μεταναστεύσω. Βέβαια, θεωρώ ότι...είναι πολύ πιθανό να έχουμε "συνταρακτικές" εξελίξεις στην Ελλάδα (αλλά και στον κόσμο) μέχρι τότε: Είτε θετικές, όπως μια -τυφλή έστω- εξέγερση, είτε αρνητικές, όπως μια επίσημη χρεωκοπία, ένα μεγαλύτερο εκφασισμό του κυβερνητικού σχήματος, κτλ. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, θα μείνω για να βοηθήσω όσο μπορώ. Αυτός ήταν άλλωστε ο μοναδικός λόγος για να μείνω Ελλάδα, να βοηθήσω όσο μπορώ το κίνημα να αναπτυχθεί.

Ευχαριστώ βέβαια αυτούς που με στήριξαν - υπήρξαν ακόμα και αναγνώστες που με ενίσχυσαν οικονομικά, απλά τα χρήματα απλά δεν επαρκούν, οπότε δύσκολα μπορεί να συνεχιστεί η όλη προσπάθεια.

Πάντως, αν σκέφτεστε να αγοράσετε το βιβλίο, σκεφτείτε το πριν το κάνετε, διότι αν τυχόν διαβάζει κανείς τα όσα γράφω τα τελευταία 5 χρόνια, πιστεύω ότι έχει ήδη διαβάσει όλα όσα λέω στο βιβλίο και ακόμα περισσότερα (το πόσο "σωστά" και "έγκυρα" είναι αυτά που λέω είναι ένα ερώτημα βέβαια). Επιπλέον, εγώ δεν είμαι ιδιαίτερα καλός συγγραφέας, και ήταν και η πρώτη μου προσπάθεια. Οπότε το βιβλίο δεν είναι και κάτι το "τρομερό" για όποιον έτσι και αλλιώς με διαβάζει.  Άσε που στις καθημερινές αναρτήσεις μπορώ να βάζω ένα σωρό φωτογραφίες, βίντεο, κτλ, κάτι που βοηθά να λέει κανείς πράγματα που δεν μπορώ να εκφράσει εύκολα με λόγια - άρα οι αναρτήσεις είναι συχνά καλύτερες από το βιβλίο, αν τις συνδυάσει κανείς. Και άσε που πολλά θέματα που στο βιβλίο αναλύονται λίγο (λόγω μεγέθους), τα αναλύω καλύτερα μέσα από μια σειρά αναρτήσεων.

Αν παρόλα αυτά θέλει κάποιος το βιβλίο, μπορεί εκτός από το να το αγοράσει στα βιβλιοπωλεία, να το παραγγείλει και μέσω mail από μένα, στη μισή τιμή (6 ευρώ).

Ο "προβληματισμός" του Γ. Παπανδρέου

 Δεν έχει μεγάλη σημασία να ασχοληθούμε με τα όσα διαδραματίζονται στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ που καταρρέει στην κυριολεξία, ούτε να αναφερθούμε στις εσωκομματικές ίντριγκες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Εκεί που αξίζει να σταθούμε είναι αυτό που διαβάσαμε σε καθημερινή φυλλάδα. Στο ότι δηλαδή ο Γ. Παπανδρέου παρουσιάζεται «προβληματισμένος» αν θα ξαναδιεκδικήσει την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ ή θα επιλέξει να ακολουθήσει «διεθνή καριέρα σε κάποιο πόστο».

Αν και δεν μας διευκρινίζει το δημοσίευμα αν ο ΓΑΠ έχει «προσφορές» και από ποιους ξένους για να προσφέρει τα «προσόντα» του, αυτό που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι πιθανόν οι υπηρεσίες που πρόσφερε σε ντόπιους και διεθνείς πλουτοκράτες να εκτιμηθούν. Αν και κανονικά έπρεπε να στηθεί ειδικό δικαστήριο –σε άλλες εποχές θα μιλούσαμε για λαϊκό δικαστήριο- ώστε να απολογηθεί και να καταδικαστεί για την καταστροφή και την συμφορά που έφερε στους Ελληνες και στην Ελλάδα αυτός σκέπτεται … διεθνή καριέρα. Ο άνθρωπος που μετέτρεψε την χώρα μας στο αθλιέστερο προτεκτοράτο του κόσμου, που υπηρέτησε όσο κανένας άλλος πρωθυπουργός στη σύγχρονη ιστορία του τόπου τα συμφέροντα του πιο επιθετικού κεφαλαίου, ελληνικού και ξένου, ο τύπος που κατέλυσε όλες τις εργατικές κατακτήσεις του περασμένου αιώνα, ο πολιτικός που σφαγίασε μισθούς και συντάξεις, διαλύοντας παράλληλα κάθε κοινωνικό κράτος που υπήρχε, σήμερα παρουσιάζεται «προβληματισμένος».  Όχι για τα εγκλήματα που έχει κάνει σε βάρος του λαού και του τόπου, αλλά σε ποιο πόστο θα προσφέρει τώρα τις υπηρεσίες του.

Δυστυχώς έτσι είναι. Η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου λειτούργησε και σαν κολυμπήθρα του Σιλωάμ για να βγει απ’ το κάδρο –δεν ασχολείται πια κανείς μαζί του- και να πάρει συγχωροχάρτι για τα τεράστια εγκλήματα που έχει διαπράξει. 

ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ: Συζήτηση για τον αγώνα στη ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ

Δεν υποχωρούμε, αν δεν δικαιωθούμε!
 

50 μέρες απεργία...
50 ημέρες ενός ηρωικού ταξικού αγώνα
για το  δικαίωμα στην πλήρη και σταθερή δουλειά,
σε μια ζωή με αξιοπρέπεια...
50 ημέρες αντίστασης στα άθλια σχέδια 

του κεφάλαιου, της κυβέρνησης και της εργοδοσίας,
τις απολύσεις και την τρομοκρατία...
50 ημέρες στην πύλη του εργοστασίου
 αντάμα με το μεγαλειώδες κίνημα ταξικής και κοινωνικής αλληλεγγύης
 απ’ όλη τη χώρα, απ’ όλο τον κόσμο...

Τιμώντας και θέλοντας να ενισχύσει αυτόν τον αγώνα,
το βιβλιοπωλείο «Εκτός των τειχών»
διοργανώνει συζήτηση
            την Πέμπτη 22 Δεκέμβρη,στις 7:00 το απόγευμα,
με τη συμμετοχή απεργών χαλυβουργών 
και εργαζομένων από χώρους που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις.

«Ridicule»

Απόσπασμα άρθρου από το "Ροΐδη Εμμονές":

Στα 1996 ο Patrice Leconte γύρισε μια θαυμάσια ταινία τη «Ridicule», η οποία στα ελληνικά μεταφέρθηκε ως «Ο περίγελως της Αυλής». Ένας μορφωμένος επαρχιακός μικρομαρκήσιος, διαποτισμένος από το πνεύμα του Διαφωτισμού, θέλει να βοηθήσει τους χωρικούς της επαρχίας του να αποξηράνουν το έλος που τους καταστρέφει τη ζωή. Επιδιώκει να ζητήσει ακρόαση από το βασιλιά (Λουδοβίκο ΙΣΤ) για να τον πείσει να χρηματοδοτήσει το μηχανικό σχέδιο που έχει εκπονήσει.

Η έλευσή του στην αμαρτωλή αυλή όπου βασιλεύει η υποκρισία, οι συγκρούσεις συμφερόντων, oι φιλοδοξίες, τα πάθη, η γελοιότητα των χαρακτήρων, η αλλοτρίωση των συνειδήσεων, όλα κρυμμένα κάτω από το πέπλο ενός τάχα εκλεπτυσμένου πνεύματος, που εκφράζεται κι αυτό ανταγωνιστικά μέσω ανταλλαγής περίτεχνων ειρωνιών μεταξύ των αυλικών, κινεί την περιέργεια και δημιουργεί αντιδράσεις που κορυφώνονται με την απόπειρα γελοιοποίησής του σε ένα χορό μασκέ, όπου του βάζουν τρικλοποδιά για να απολαύσουν την πτώση του στο πάτωμα.

Ο συρφετός των γελοίων δηλαδή, επιχειρεί τη γελοιοποίηση του μόνου σοβαρού μεταξύ τους, αυτού που διαθέτει ανθρωπιστικό όραμα, ευθύτητα χαρακτήρα και ικανότητα να προκαλέσει αμοιβαία ειλικρινή ερωτικά αισθήματα.

Ο νεαρός αντιδρά με θάρρος, βγάζοντας ένα φιλιππικό σε βάρος της αυλικής υποκρισίας, λέγοντάς τους πως παριστάνουν τους πνευματώδεις ενώ δεν έχουν τίποτα από το πνεύμα του Βολταίρου. Φεύγει παίρνοντας μαζί του τη Ματθίλδη μια ευγενική καλλονή, κόρη ενός φωτισμένου ελάσσονα αριστοκράτη, που επιδίδεται κι αυτή σε επιστημονικές έρευνες.

Το έργο ξετυλίγεται μέσα από έρωτες, συγκρούσεις, ματαιόδοξες αλλά ερωτευμένες μαρκησίες (εξαιρετική από κάθε πλευρά η Φανί Αρντάν), εγωκεντρικούς αριστοκράτες, έναν υποκριτή αρχιεπίσκοπο, έναν κουτό βασιλιά κλπ, με κυρίαρχη τη φιγούρα του φαρισαίου ξερόλα κοσμικού αββά της Αυλής, μιας Αυλής τόσο αισχρής που (με την εξαίρεση του ήρωά μας που αντιδρά δυναμικά, αποσπώντας έτσι τον πρώτο θαυμασμό της Ματθίλδης) γελάει σε βάρος των κουφών παιδιών τα οποία διαπαιδαγωγεί και προστατεύει ο αγαθός αββάς Charles-Michel de l’Épée, που έχει περάσει στην Ιστορία ως ο «πατέρας των κωφάλαλων».

Ξεσπάει η γαλλική Επανάσταση, ο ήρωάς μας μαζί με την καλή του, πολίτες ενός ελπιδοφόρου νέου καθεστώτος, αποξηραίνουν τα έλη, ο πρώτος με την ιδιότητα του κρατικού μηχανικού.

Αν έχει κάτι κοινό η σημερινή χρεοκοπημένη Ελλάδα με τη γαλλική Αυλή είναι η υποκρισία, η παρακμιακή αδυναμία της αντίληψης και του μετριασμού του κατακλυσμού που έρχεται, το γελοίο και η διαφθορά σε όλες τους τις μορφές. Το τραγικό είναι ότι δεν υπάρχει καμία αντίρροπη κίνηση για να αναστρέψει την πορεία της παρακμής, να εμπνεύσει υγιή αισθήματα, προθέσεις και σχέδια για να αναχαιτιστεί το κακό. Υπάρχουν μόνο αδίστακτοι πολιτικοί, λαϊκίστικα κόμματα, επαγγελματίες πατριώτες, διαπλεκόμενοι κομπιναδόροι, που λυσσομανούν για λεηλασία στα ερείπια...

Και ποιος σας είπε ότι θα μπορείτε όλοι να συντηρήσετε τα παιδιά σας;

«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Συγγνώμη»
Γονείς σε απόλυτη φτώχεια ζητούν να αφήσουν το παιδί τους στα χωριά SOS
 
Της Μαριλης Μαργωμενου - Καθημερινή

Η Αννα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό. Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί. Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ωσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ' την τσέπη του. Ηταν ένα σημείωμα: «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω. Συγγνώμη. Η μαμά της».

Ο άνθρωπος που μου λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο. Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS. «Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ' εμάς».

Ολα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο βιβλίο του Ντίκενς. Εγιναν σε μια συνοικία της Αθήνας. Η μαμά της Αννας δεν είναι τρελή. Είναι μια κοπέλα που έχασε τη δουλειά της και πανικοβλήθηκε. Σαν την ιστορία της, υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιες ακόμη ιστορίες. Σήμερα στην Ελλάδα πεντακόσιοι γονείς είναι σε τέτοια οικονομική κατάσταση, που ζήτησαν στα Παιδικά Χωριά SOS να αφήσουν εκεί το παιδί τους.

«Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση. Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί», λέει στην «Κ» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα. «Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Ελληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς».
Η κυρία Μαρίνα εδώ και 19 χρόνια είναι μητέρα στα Χωριά SOS. Εκείνη ζει την ιστορία από την άλλη πλευρά. «Το καινούργιο παιδάκι το φέρνει στο σπίτι μας η μαμά του», λέει. «Του δείχνει το κρεβάτι του, του δείχνει το δωμάτιό του, του δείχνει εμένα. Και μετά, «σ' αγαπάω» λέει, και φεύγει. Και το παιδάκι μένει στην πόρτα». Το ακούω στη φωνή της.

Στέκονται και κοιτάζουν
Η κυρία Μαρίνα κάνει προσπάθεια για να συνεχίσει. «Κανένα τους δεν φωνάζει», λέει. «Στέκονται στην πόρτα και κοιτάζουν μέχρι να χαθεί η μαμά τους. Αν είναι αδελφάκια, δύο ή πιο πολλά, εκείνο το βράδυ δεν μπορείς να τα χωρίσεις. Τα βάζεις το καθένα στο κρεβάτι του και δέκα λεπτά μετά γίνονται ένα κουβάρι, μαζεύονται όλα μαζί ξανά, να αγγίζουν το ένα το άλλο».

Κανονικά, τα Χωριά SOS δεν δέχονται παιδιά που η οικογένειά τους είναι απλώς φτωχή. Γι' αυτές τις οικογένειες υπάρχει πρόγραμμα στήριξης στο σπίτι. Αλλά η απόλυτη φτώχεια δεν πάει σχεδόν ποτέ μόνη της. «Ηρθε ένα κοριτσάκι εδώ και νόμιζα πως έχει πρόβλημα. Τριών χρόνων, δεν ήξερε ούτε 15 λέξεις», λέει η κοινωνική λειτουργός. «Το είδαν οι γιατροί και είπαν πως η υγεία του είναι μια χαρά. Ο μπαμπάς του στις λαϊκές, η μαμά του τυφλή, το είχαν εγκαταλείψει το παιδί. Οταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις;». Η φτώχεια οδηγεί στην παραμέληση, ακόμα και στην κακοποίηση. Κάποιοι άνθρωποι, πριν φτάσει το παιδί τους εκεί, διαλέγουν την άλλη λύση. Οσο ακραία κι αν φαίνεται σ' εμάς.

«Εβγαινα απ' το Χωριό να πάρω γάλα για τα δικά μου τα παιδιά», λέει η κυρία Μαρίνα. «Στην κεντρική πύλη ήταν μια γυναίκα μ' ένα κοριτσάκι. Δεν ήξερε ότι εγώ είμαι μητέρα SOS, δεν με είδε καν. Κρατούσε το παιδί της όρθια και του μιλούσε. «Μη νομίζεις πως η μαμά δεν σ' αγαπάει. Σε λατρεύει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι εδώ...». Νόμιζε πως θα μπει μέσα, θα βρει κάποιον να αφήσει το παιδάκι και θα φύγει». Η κυρία Μαρίνα κρατάει με το χέρι της το μέτωπό της. Οσα χρόνια κι αν είσαι εδώ, μερικά πράγματα δεν τα συνηθίζεις ποτέ. «Το κρατούσε απ' το χέρι», λέει. «Κι αυτό δεν μιλούσε. Μόνο είχε σηκώσει το κεφαλάκι του και την κοίταζε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Εφυγα. Είχα να πάρω γάλα στα δικά μου τα παιδιά».

Ελλάδα-τραπεζίτες: Η επέλαση των βαρβάρων συνεχίζεται

Αυτό είναι το διάγραμμα για την απόδοση του ετήσιου ομολόγου της Ελλάδας, τουλάχιστον όπως είχε διαμορφωθεί πριν δύο εβδομάδες, και αμέσως από κάτω του είναι ένα γράφημα με την απόδοση των CDS της χώρας, που επίσης έχει σπάσει κάθε ρεκόρ.

Βέβαια, τα νούμερα έχουν χάσει λιγάκι τη σημασία τους, διότι πλέον όλοι αρχίζουν να καταλαβαίνουν κάπως καλύτερα την αλήθεια:

Ότι δηλαδή η Ελλάδα είναι μια χρεωκοπημένη χώρα, που κρατιέται όμως τεχνητά εκτός χρεωκοπίας, ώστε οι τραπεζίτες να στραγγίξουν και την τελευταία σταγόνα, πριν την αφήσουν και επίσημα να χρεωκοπήσει.

Οι τραπεζίτες δε θέλουν το κούρεμα, εξ ου και διαφωνίες για το πώς αυτό θα γίνει, ή το πόσο μεγάλο θα είναι. Γιατί να το θέλουν άλλωστε το κούρεμα; Αφού θα χάσουν τους τόκους που υπολόγιζαν να εισπράξουν, και άρα οι "τρύπες" των ισολογισμών τους θα γίνουν ακόμα πιο μεγάλες απ' ότι ήδη είναι.

Το κούρεμα δεν είναι κάτι που το "θέλουν" οι τραπεζίτες. Είναι όμως κάτι που δε μπορούν να το αποφύγουν, μιας και η Ελλάδα δε μπορεί να πληρώσει όλα αυτά που ζητάνε, και έτσι απλά προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν τις ζημιές τους, πχ μέσω "πακέτων σωτηρίας" που αρπάζουν από τα κρατικά ταμεία, με τη βοήθεια των κυβερνήσεων, ή με το να ξεφορτώνονται στην ΕΚΤ τα ομόλογα κρατών όπως η Ελλάδα (τάση που διαρκώς αυξάνεται) - αυτό ισχύει τόσο για τις διεθνείς, όσο και τις εγχώριες τράπεζες (μάλιστα οι εγχώριες τράπεζες έχουν συγκριτικά ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα, διότι κατέχουν πολύ μεγάλο μέρος του χρέους της Ελλάδας για το μέγεθος τους).

Οι τραπεζίτες δηλαδή, τουλάχιστον οι πιο "ξύπνιοι", ΞΕΡΟΥΝ εδώ και καιρό ότι η Ελλάδα είναι χρεωκοπημένη. Και άρα ξέρουν ότι θα γίνει κούρεμα, διαγραφή χρέους, κτλ. Απλά το καθυστερούν και το ρυθμίζουν με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουν τις λιγότερες δυνατές συνέπειες για αυτούς (φορτώνοντας τα βάρη σε εμάς). Ο χρόνος κυλάει εναντίον μας, διότι αν συνεχίζουν να μας κατακλέβουν, τότε αργά ή γρήγορα θα είναι σε θέση να απορροφήσουν τις ζημιές που (αναπόφευκτα) θα έχουν, και τότε απλά θα μας πουν "άντε γεια". Άλλωστε, ήδη θεωρούν την Ελλάδα χρεωκοπημένη, όπως πλέον μαρτυρούν και τα παραπάνω διαγράμματα. Απλά ακόμα θέλουν να πλιατσικολογήσουν, οπότε συνεχίζουν, και θα συνεχίζουν μέχρι να τα αρπάξουν όλα, αν δε σταματηθούν από εμάς με στάση πληρωμών.

Η ειρωνεία είναι πως ακόμα και μέλη της τραπεζικής ελίτ, ίσως και στα πλαίσια των μεταξύ τους ανταγωνισμών, λένε πλέον ξεκάθαρα την αλήθεια - πχ δείτε εδώ τις δηλώσεις του Mario Bleje, ενός Αργεντίνου συμβούλου της Τράπεζας της Αγγλίας, του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, που είχε αναλάβει την προεδρία της Τράπεζας της Αργεντινής μετά τη στάση πληρωμών που είχε κηρύξει η χώρα το 2001.

Όπως λοιπόν σωστά παρατηρεί ο Blejer, η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε στάση πληρωμών, καθώς αυτό που συμβαίνει είναι "γελοίο", μιας και ωθεί την οικονομία σε ύφεση, και μάλιστα με τελικό αποτέλεσμα...την αύξηση του χρέους της Ελλάδας. Βέβαια, αυτό δεν είναι απλά "γελοίο", είναι μια συνειδητή προσπάθεια των τραπεζιτών να αρπάξουν ότι μπορούν για να σωθούν οι ίδιοι, αφήνοντας τους υπόλοιπους να προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στα χαλάσματα:

“Greece should default, and default big,” Mr. Blejer, who was was an adviser to Bank of England Governor Mervyn King from 2003 to 2008, said in an interview in Buenos Aires. “You can’t jump over a chasm in two steps.”

Rescue programs backed by the International Monetary Fund and European Central Bank are “recession creating” efforts that will leave Greece saddled with more debt relative to the size of its economy in coming years and stifle growth, Mr. Blejer said. A Greek default would push Portugal to do the same and would put Ireland “under tremendous pressure to at least symbolically default” on some of its debt, he added.
[...]
“It’s totally ridiculous what is going on,” Mr. Blejer said. “If you assume that these countries do everything that is in the program, they do all these adjustments and privatizations, at the end of 2012 debt-to-GDP will be bigger than this year.”

Την ίδια ώρα, ο κόσμος είναι πλέον τρομαγμένος, και δεν είναι και περίεργο, καθώς όντως οι τράπεζες είναι "ζωντανές-νεκρές", γι' αυτό και αποκαλούνται "ζόμπι", "βρικόλακες", κτλ: Οι τράπεζες ρουφάνε όσο "αίμα" μπορούν, μπας και επιβιώσουν, και επειδή χρειάζονται αμύθητες ποσότητες "αίματος" ("ρευστότητας"), όχι μόνο στραγγίζουν ακόμα και υγιείς επιχειρήσεις, αλλά και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα επιβιώσουν.

Γι' αυτό και ο κόσμος, έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη τους στην ασφάλεια των τραπεζών, αποσύρει τις καταθέσεις του από αυτές - ενισχύοντας έτσι την κατάσταση χρεωκοπίας τους. Οι πλούσιοι τα μεταφέρουν έξω, άλλοι πάνε και αγοράζουν χρυσό, μερικοί τα φυλάνε κάτω από το στρώμα, και βέβαια πολλοί τα χρησιμοποιούν για να ζήσουν, μιας και δεν έχουν άλλους πόρους (είναι άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, κτλ).

Άλλωστε, οι άρχοντες του χρήματος ετοιμάζονται για νέους απανωτούς γύρους επιθέσεων εναντίον της εργασίας - πχ δείτε αυτό: Νέα μέτρα 25 δισ. προαναγγέλλει το ΔΝΤ. Αυτή η είδηση, πέρα από τους "ψυχρούς αριθμούς", κρύβει από πίσω της μια μαζική δολοφονία ανθρώπων. Αν στερήσεις 25 δισεκατομμύρια από τις κατώτερες τάξεις, πολλοί θα πεθάνουν, και ακόμα περισσότεροι θα εξαθλιωθούν. Και παρότι η ολιγαρχία αυτή συνειδητά δολοφονεί εμάς, ή μα εξαθλιώνει και τρομοκρατεί, αν τυχόν κάποιοι από εμάς τολμήσουν να προτείνουν να κάνουμε εμείς κάτι αντίστοιχο σε αυτούς, τότε θα μας πουν "απολίτιστους τρομοκράτες", αν και στην πραγματικότητα αποτελούμε την εργαζόμενη πλειοψηφία της κοινωνίας, και απλά θέλουμε να την απαλλάξουμε από αυτούς που την περιορίζουν, ρημάζοντας την για να να εξακολουθήσει μια μικρή μειοψηφία να ζει σε χρυσά κουτάλια.

Την ίδια ώρα, και για να μην ξεχνιόμαστε, τα νέα από το εγχώριο τραπεζικό σύστημα δείχνουν ότι παρά τα τεράστια ποσά που έχουν ρουφήξει, θέλουν κι άλλα.

Οι τράπεζες είναι χρεωκοπημένες, διότι στη Δύση έδιναν επί χρόνια δάνεια για να καλύψουν την φυγή των βιομηχάνων προς την Ασία. Και ομολογουμένως οι καπιταλιστές τα κατάφεραν μια χαρά: Οι βιομήχανοι κατακλέβουν τους Ασιάτες εργάτες των μισθών πείνας και των συνθηκών Νταχάου, αποκομίζοντας τρελά κέρδη, ενώ οι τραπεζίτες που τώρα αδυνατούν να εισπράξουν όλα τα δάνεια που έχουν δώσει από τους πάμφτωχους λαούς, έχουν την πολιτική επιρροή να αρπάζουν ότι χρειάζονται για να μένουν ζωντανές.

Βέβαια, δεν είναι όλες οι τράπεζες ίδιες, και κάποιες είναι μεγαλύτερες, κάποιες μικρότερες, κτλ. Γι' αυτό και μερικές κλείνουν, ή συγχωνεύονται. Οι μεγαλύτερες όμως τράπεζες, που έτσι ισχυροποιούνται και δημιουργούν ακόμα χειρότερα ολιγοπώλια, φροντίζουν ώστε οι τυχόν συγχωνεύσεις, απορροφήσεις τραπεζών να γίνουν με όσο το δυνατόν καλύτερους όρους για αυτές - και χειρότερους για τους εργάτες.

Τελευταίο παράδειγμα εδώ στην Ελλάδα η "συγχώνευση" του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου με τη χρεωκοπημένη Ασπίς

Σε εκκαθάριση η «κακή» ΤBank - Το ΤΕΚΕ θα καλύψει τις ζημιές

Στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο μεταφέρονται το σύνολο των καταθέσεων, οι συμβάσεις εργασίας και τα στοιχεία ενεργητικού (χαρτοφυλάκια δανείων και τίτλων) της TBank, η οποία τίθεται σε εκκαθάριση.

Την απόφαση αυτή έλαβε η Τράπεζα της Ελλάδος το Σάββατο, μετά από τις αποτυχημένες προσπάθειες της ΤBank (πρώην Aspis Bank) να αντιμετωπίσει επαρκώς τις κεφαλαιακές της αδυναμίες.

Με τον τρόπο αυτό διασφαλίζονται οι καταθέτες και οι εργαζόμενοι στην τράπεζα. Τα «κακά» στοιχεία του ενεργητικού της TBank, όπως δάνεια σε οριστική καθυστέρηση και απαιτήσεις από την Commercial Value που έχει χρεοκοπήσει, θα καλυφθούν από το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων (ΤΕΚΕ) στο πλαίσιο του νόμου 3601/2007, όπως τροποποιήθηκε από τον πρόσφατο νόμο 4021/2011.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι ζημιές που θα καλυφθούν από το ΤΕΚΕ διαμορφώνονται σε τουλάχιστον 600 εκατ. ευρώ. Το ακριβές ύψος των απωλειών θα δημοσιοποιηθεί τις επόμενες ημέρες.

Υπενθυμίζεται ότι το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο συμμετείχε στην ΤBank με 33%, μετά από κάλυψη αύξησης κεφαλαίου στις αρχές του 2010, στο πλαίσιο του σχεδίου διάσωσης που είχε εκπονηθεί για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετώπιζε.

Το ξέσπασμα της πιστωτικής κρίσης και τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα των εταιρειών του ομίλου Ασπίς, βασικός μέτοχος του οποίου ήταν ο Παύλος Ψωμιάδης, κατέστησαν τότε απαραίτητη την είσοδο του ΤΤ στο μετοχικό της κεφάλαιο.

Ας δούμε τώρα και ένα παλιότερο (από τον Ιούνιο του 2011) άρθρο για το θέμα:

Αντιδράσεις εργαζομένων στη συγχώνευση ΤΤ - TBank

Παράνομη και παράτυπη χαρακτηρίζει τη συνεδρίαση των διοικητικών συμβουλίων του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και της Tbank, όπου αποφασίστηκε η συγχώνευσή τους, ο Σύλλογος Εργαζομένων του ΤΤ.

Την ώρα που η κυβέρνηση αποφασίζει την απορρόφηση της TBank από το Τ.Τ. παράλληλα προωθεί να «βγάλει στο σφυρί» την κερδοφόρο τράπεζα στην οποία εργαζόμαστε. Η αντιφατική αυτή στάση, γεννά πολλά ερωτήματα και προβληματισμούς για τους στόχους που υπάρχουν γύρω από την πώληση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Με αυτό τον τρόπο επιβεβαιώνεται περίτρανα πως κρατικοποιούνται οι ζημιές των ιδιωτών και ιδιωτικοποιούνται τα κέρδη του ΤΤ, επισημαίνουν μεταξύ άλλων οι εργαζόμενοι στο ΤΤ και ζητούν άμεση συνάντηση με τον υπουργό Οικονομικών.

Με απλά λόγια, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο αποτελεί τον μονόφθαλμο στον οποίο θα τους φορτώσουν τον τυφλό, ώστε τάχα και οι δυο μαζί να 'σωθούν'. Το Ταχ. Ταμιευτήριο είναι σε μια σχετικά καλύτερη θέση (σε σχέση με τις υπόλοιπες τράπεζες), οπότε το χρησιμοποιούν για συγχωνεύσεις, ώστε να του φορτώσουν τα χρέη των υπολοίπων.

Οι "περιπέτειες" όμως των τραπεζών δεν σταματούν εδώ - δείτε μία ακόμα είδηση σε σχέση με το "σκανδαλάκι" της Proton Bank, που περνάει, όπως όλα αυτά τα ζητήματα, "στα ψιλά":

81,4 εκατ. ευρώ από την Proton στην Πειραιώς

Ολους αυτούς τους συνδέουν τουλάχιστον 150 εκατ. ευρώ αλλά και κοινά συμφέροντα σε επενδυτικές εταιρείες που άντλησαν κεφάλαια από την Proton Bank με διαδικασίες εξπρές, χωρίς τα αναγκαία δικαιολογητικά και τις εξασφαλίσεις, με μανδύα μια πλειάδα υπεράκτιων εταιρειών πίσω από τις οποίες κρύβονται οι πραγματικοί ιδιοκτήτες, ακόμα και όταν ρωτά η Τράπεζα της Ελλάδος

Επειδή «λεφτά υπάρχουν» για τις τράπεζες, τους φίλους και τους συνεταίρους και όχι για τους κοινούς θνητούς και τις επιχειρήσεις που γονατίζουν, η μικρή Proton, σπάζοντας κάθε κανονισμό και φραγμό, τον Ιανουάριο του 2011 έσπευσε να χρηματοδοτήσει την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Τράπεζας Πειραιώς (ήταν συνολικού ύψους 807 εκατ. ευρώ).

Το σοκαριστικό είναι ότι σ' αυτή τη χρηματοδότηση εμπλέκονται 19 offshore εταιρείες από τα νησιά Καϊμάν ώς τον Παναμά και την Κύπρο εξ αυτών 3-4 έχουν ταυτότητα. Ειδικότερα, τον Σεπτέμβριο του 2010 συνεστήθησαν τρεις εταιρείες με έδρα στα Cayman Islands και από τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου λειτουργούν ως mutual funds κατέχοντας στο χαρτοφυλάκιό τους αποκλειστικά μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς (το 8,54%).

Και οι τρεις αρνήθηκαν στο κλιμάκιο της ΤτΕ να αποκαλύψουν τα φυσικά πρόσωπα που κατείχουν τις μετοχές αυτών των funds. Τι και αν το ζήτησε και εγγράφως η ΤτΕ. Το μόνο που γνωστοποιήθηκε είναι ότι η επενδυτική σύμβουλος των τριών υπεράκτιων εταιρειών που χτύπησαν την μπάνκα (Proton) είναι η Hellenic Alternative Management, fund που διαχειρίζεται η Sciens Capital Management (63,3% Ι. Ρήγας) και administrator η Sciens Institutional Services. Η γαλαντομία της Proton στις τρεις off shore είναι καταφανής, αν συνεκτιμηθεί το γεγονός ότι α) χρηματοδότησε με 69 εκατ. ευρώ το κόστος αγοράς των νέων μετοχών της Τράπεζας Πειραιώς, β) χρηματοδότησε με 9,6 εκατ. ευρώ τους τόκους για δύο χρόνια και γ) κατέβαλε και 2,54 εκατ. ευρώ που κατέληξαν ως «management fees» στην Boukoleon Holdings, εκ μέρους της οποίας υπογράφει ο κ. Ι. Ρήγας, δίχως όμως η «βουκολική» εταιρεία να γνωστοποιεί την ταυτότητα των πραγματικών δικαιούχων στην ΤτΕ και στον αρμόδιο διευθυντή της Proton!

Αξίζει να αναφερθεί ότι οι τρεις πιστούχοι της Proton, λίγο πριν λάβουν τα 81,4 εκατ. ευρώ με τα οποία απέκτησαν 68.983.569 νέες μετοχές της Πειραιώς, διέλυσαν και ενσωμάτωσαν τις παλιές μετοχές (28.743.154) που κατείχαν 12 άλλες off shore θυγατρικές τους.

Ούτε εκεί όμως σταματάμε, καθώς η νέα μόδα το τελευταίο διάστημα είναι οι "αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου", όπου μια τράπεζα τυπώνει κι άλλες μετοχές της, ρίχνοντας την αξία των παλιότερων, ρημάζοντας έτσι τους παλιούς κατόχους αυτών των μετοχών, προκειμένου να βρει νέους αγοραστές για τις νέες, και να ενισχύσει έτσι τη "ρευστότητα" της και να αποφύγει το λουκέτο:

Τράπεζα Πειραιώς: Αύξηση κεφαλαίου 400 εκατ. ευρώ

Σε περαιτέρω ισχυροποίηση του ισολογισμού της προχωρεί η Τράπεζα Πειραιώς, μέσω Αύξησης Μετοχικού Κεφαλαίου ύψους 400 εκατ. ευρώ 

Για το τέλος, αφήσαμε το πιο κωμικοτραγικό απ' όλα:

Έχουμε δει σε πρόσφατα άρθρα την προσπάθεια της Γερμανίας να αναγκάσει το ΔΝΤ να πληρώσει αυτό για τα "πακέτα διάσωσης" των χρεωκοπημένων ευρωπαϊκών τραπεζών αντί για την ΕΚΤ. Προκειμένου να το κάνει αυτό, το ΔΝΤ προφανώς θα ζητήσει νέα κονδύλια από τα μέλη του - ειδικά από τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία που είναι τα δύο μεγαλύτερα μέλη. Έτσι, η Γερμανία στέλνει ουσιαστικά το λογαριασμό στις ΗΠΑ, αντί να πληρώσει αυτή με εκτύπωση πληθωριστικού χρήματος μέσω της ΕΚΤ.

Μόνο που μέλη του ΔΝΤ είναι πολλές χώρες, ανάμεσα τους και η ίδια η Γερμανία, αλλά και χώρες όπως...η Ελλάδα, η Ισπανία, κτλ. Έτσι, φτάνουμε στο εξωφρενικό σημείο το ΔΝΤ να ζητά λεφτά από την Ελλάδα, προκειμένου να κάνει μια "αύξηση μετοχικού κεφαλαίου", και να τη χρησιμοποιήσει ώστε...να δανείσει λεφτά στην Ελλάδα!

''ΛΗΣΤΕΙΑ''! Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΠΛΑΣΙΑΖΕΙ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ (+€1 ΔΙΣ) ΣΤΟ ΔΝΤ!

Ουσιαστικά, η κυβέρνηση Παπαδήμου αποφάσισε να δανείσει € 1 δις στην τρόικα, και ειδικότερα στο ΔΝΤ, την ώρα που ο ελληνικός λαός λεηλατείται από τα συνεχή χαράτσια και τις κάθε λογής περικοπές!

Σύμφωνα με την απόφαση του ΥΠΟΙΚ η Ελλάδα διαπλασιάζει το μερίδιο της συμμετοχής της στο ΔΝΤ από τα € 950 εκατ. στο €1,9 δις!!! Το ποσά αυτά αντιστοιχούν σε 1,101 δις Ειδικών Τραβηκτικών Δικαιωμάτων (SDR) και 2,42 δις SDR, αντιστοίχως.

Μάλιστα, από τη στιγμή που τα κρατικά ταμεία έχουν στεγνώσει από ρευστό ελέω... μνημονίου, η χρηματοδότηση του ΔΝΤ θα γίνει μέσω άτοκου δανεισμού του ελληνικού δημοσίου από την Τράπεζα της Ελλάδας!

Η εξέλιξη που περιγράφουμε παραπάνω συνδέεται άμεσα με τις εξελίξεις στην καταρρέουσα ευρωζώνη και τις αγωνιώδεις προσπάθειες του ΔΝΤ να βρει δανεικά για να χρηματοδοτήσει χρεοκοπημένους κολοσσούς όπως η Ιταλία.

Η πτώση της Δύσης: Η φυγή προς τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο

Αναδημοσίευση από sofokleous10:

[...] Γνωρίζουμε ότι το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικού διασχίζει τις θάλασσες και από καιρό σε καιρό πλευρίζει σε κάποιο λιμάνι για να δείξει τη δύναμή του, όπως τις παλιές καλές μέρες του Ψυχρού Πολέμου, υφαίνοντας ένα όλο και πιο πυκνό δίκτυο αμερικανικών βάσεων εκτός της επικράτειας των Ηνωμένων Πολιτειών. Πράγματι, οι περισσότερες πηγές πληροφοριών σχετικά με το θέμα (συμπεριλαμβανομένου του C. Johnson, της Επιτροπής Εποπτείας του ΝΑΤΟ, του Διεθνούς Δικτύου για την κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων, κλπ.), αποκαλύπτουν ότι οι Αμερικανοί έχουν στη κυριότητα τους 700 με 800 στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον κόσμο. Ένα έγγραφο του 2002 αποκαλύπτει την παρουσία Αμερικανών στρατιωτικών σε 156 χώρες, με αμερικανικές βάσεις σε 63 χώρες, εκ των οποίων πρόσφατα χτισμένες (μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001) σε επτά χώρες, ένα σύνολο 255.065 στρατιωτικού προσωπικού. Σύμφωνα με τον Gelman, με βάση τα επίσημα στοιχεία του Πεντάγωνου του 2005, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν 737 βάσεις στο εξωτερικό. (1)

Για τον καθηγητή Jules Dufour, η επιρροή της αμερικανικής ισχύος είναι τεράστια και συνεχίζει να αυξάνεται. Οι Αμερικανοί θεωρούν την επιφάνεια της γης ως έδαφος για κατάκτηση, κατοχή και εκμετάλλευση. Η διαίρεση του κόσμου σε μάχιμες και διοικητικές μονάδες καταδεικνύει σαφώς το γεγονός αυτό. Σε αυτά τα πλαίσια, η ανθρωπότητα φαίνεται να ελέγχεται ή να είναι δεμένη με αλυσίδες οι κρίκοι των οποίων αποτελούν τις στρατιωτικές βάσεις. Η διαδικασία της ανακατανομής των στρατιωτικών εγκαταστάσεων διεξάγεται υπό την καθοδήγηση της εξουσίας, της ένοπλης βίας, την παρέμβαση μέσω συμφωνιών «συνεργασίας» των οποίων οι φιλοδοξίες κατάκτησης συνεχώς επαναλαμβάνονται στο σχεδιασμό των εμπορικών πρακτικών και των εμπορικών ανταλλαγών. Η οικονομική ανάπτυξη εξασφαλίζεται μέσω της στρατιωτικοποίησης και του έλεγχου των κυβερνήσεων και θυσιάζονται ολόκληρες κοινωνίες και τεράστιοι πόροι για να εξασφαλιστεί ο έλεγχος στις περισσότερες περιοχές του πλανήτη προικισμένες με στρατηγικά πλούτη, ώστε να εδραιωθούν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας. (1)

Θα το έχετε καταλάβει, ο έλεγχος των όλο και πιο σπάνιων πρώτων υλών θα δημιουργήσει οξύτερες εντάσεις. Ωστόσο, η κατάσταση δεν είναι η ίδια με αυτήν που επικρατούσε μετά την πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας πριν από είκοσι χρόνια. Ας θυμηθούμε την εποχή εκείνη, ο Τζορτζ Μπους πατέρας είχε ανακοινώσει μια νέα τάξη. Η αυτοκρατορία δεν είχε κανέναν απέναντι της.

Ο Ιμπέρ Βεντρίν, Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών, μίλαγε για υπερδύναμη.

Σήμερα μαθαίνουμε ότι οι Κινέζοι δεν είναι ευχαριστημένοι για την τύχη του Πακιστάν που βομβαρδίστηκε και έχασε 26 στρατιώτες. Επιπλέον, βλέπουν με πολύ κακό μάτι την επιχειρούμενη περικύκλωση τους από την ανάπτυξη 2.500 πεζοναυτών στην Αυστραλία. Σύμφωνα με τηλεγράφημα του Γαλλικού Πρακτορείου AFP, ο Κινέζος πρόεδρος Χου Ζιντάο κάλεσε την Τρίτη 6 Δεκέμβρη το Πολεμικό Ναυτικό να προετοιμαστεί για στρατιωτικές μάχες, εν μέσω των αυξανόμενων περιφερειακών εντάσεων για διαφορές στη θάλασσα και της εκστρατείας των ΗΠΑ να επιβληθεί στον Ειρηνικού. Απευθυνόμενος προς την ισχυρή Κεντρική Στρατιωτική Επιτροπή ο Χου δήλωσε: «Το κύριο έργο μας είναι η εθνική μας άμυνα και η ανάπτυξη νέων στρατιωτικών κατασκευών». Το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Xinhua ανέφερε ότι ο πρόεδρος δήλωσε ότι το κινεζικό πολεμικό ναυτικό θα πρέπει να «προετοιμαστεί για έναν μακρύ πόλεμο» (2)

«Ο Κινέζος Πρωθυπουργός Γουέν Τζιαμπάο έστειλε μήνυμα τον περασμένο μήνα κατά της παρέμβασης των «εξωτερικών δυνάμεων» στις περιφερειακές εδαφικές διαφορές, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων στην Νότια Θάλασσα της Κίνας.

Ενώ η Χίλαρι Κλίντον έφτασε στο Μιανμάρ (Βιρμανία) στις 30 Νοεμβρίου για μια διήμερη επίσκεψη, η Κίνα ήδη πήρε το προβάδισμα.

Ο Κινέζος Αντιπρόεδρος Xi Jinping δέχτηκε στο Πεκίνο τη Δευτέρα τον επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων της Βιρμανίας Min Aug Hlaing, και του υπενθύμισε ότι η Κίνα επιθυμεί να συμβάλει προς μια «στρατηγική εταιρική σχέση» με το Μιανμάρ, αναφέρει η South China Morning Post. Η εφημερίδα του Χονγκ Κονγκ, διευκρινίζει ότι «η πρόθεση της Βιρμανίας είναι να μη επιτρέψει να χαλάσουν οι σχέσεις της με την Κίνα και ότι προσπαθεί πάντα να εξισορροπήσει τα συμφέροντα της ανάμεσα στο Ανατολικό και Δυτικό στρατόπεδο».

Ο κινεζικός στρατός πραγματοποίησε μεγάλες στρατιωτικές ασκήσεις κοντά στο Πακιστάν μετά την εγκατάσταση των αμερικανικών στρατευμάτων στην περιοχή.

Σε απάντηση της ανόδου της Δυτικής επιθετικότητας εναντίον του Ιράν, ο Υποστράτηγος Zhang Zhaozhong παρατήρησε ότι «η Κίνα δεν θα διστάσει να προστατεύσει το Ιράν ακόμη και αν αυτό θα πυροδοτήσει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο», σχόλια που δημιούργησαν μεγάλη συζήτηση στην ίδια την Κίνα.

Ο Κινέζος πρεσβευτής στον ΟΗΕ προειδοποίησε τον διευθυντή της Διεθνούς Επιτροπής Πυρηνικής Ενεργείας (ΙΑΕΑ) Yukiya Amano, ότι δεν μπορεί να παράγει «αβάσιμες αποδείξεις» (evidence baseless) ώστε να δικαιολογήσει μια επίθεση στο Ιράν, με το πρόσχημα του αμφιλεγόμενου πυρηνικού του προγράμματος».(2)

Από τη ρωσική πλευρά, η ίδια ανησυχία οδηγεί και εκεί σε κινητοποίηση, όπως μεταξύ άλλων η ανάπτυξη της πυραυλικής ασπίδας στην Ευρώπη. Ο Ρώσος Στρατηγός Νικολάι Makarov δήλωσε την περασμένη εβδομάδα: «Δεν αποκλείω τοπικές και περιφερειακές ένοπλες συγκρούσεις με εξέλιξη ενός πόλεμου μεγάλης κλίμακας, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης πυρηνικών όπλων».

Οι παγκόσμιες εντάσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης εξερράγησαν κατά το τελευταίο δεκαπενθήμερο, όταν ο Ρώσος πρεσβευτής Βλαντιμίρ Titorenko και δύο από τους βοηθούς του προερχομένους από τη Συρία έπεσαν θύματα από μια βίαιη επίθεση από τις δυνάμεις ασφαλείας του Κατάρ που υποστηρίζονται από τη CIA και από πράκτορες της βρετανική MI6. Οι τελευταίοι επεχείρησαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε έναν διπλωματικό σάκο που περιείχε πληροφορίες των συριακών υπηρεσιών πληροφοριών σχετικά με την εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Συρίας και στο Ιράν.

Ένας Αμερικανός δημοσιογράφος, ο Greg Hunter, εξηγεί γιατί «ο κόσμος είναι εκτός ελέγχου». Αποκαλύπτει ότι το σύνολο της Δυτικής οικονομίας καταρρέει υπό το βάρος του πάνω από 100.000 δισ. Δολάρια που δεν είναι σε θέση να αποπληρώσει: «Ποτέ στην ιστορία ο κόσμος δεν ήταν τόσο κοντά σε ένα συνολικό οικονομικό χάος και στον πυρηνικό πόλεμο ταυτόχρονα».(3)

Τέλος, ένα ενημερωτικό δελτίο του Υπουργείου Άμυνας που εκδόθηκε σήμερα από τον πρωθυπουργό Πούτιν αναφέρει ότι ο Πρόεδρος Μεντβέντεφ και ο Πρόεδρος Χου έχουν συνάψει μια «κατ 'αρχήν συμφωνία» θεωρώντας ότι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η επιθετικότητα της Δύσης με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι «μια στρατιωτική και άμεση δράση».

Παράλληλα ο Κινέζος ηγέτης διέταξε το Πολεμικό Ναυτικό να «προετοιμαστεί για πόλεμο».(4)

Η Claude Jacqueline Herdhuin συνοψίζει καλά τον συνεχή πειρασμό της αυτοκρατορίας γράφοντας ότι ο πραγματικός πόλεμος είναι οικονομικής φύσης:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να παραμείνουν ο φύλακας σκύλος του κόσμου, ακόμα και εάν αυτός ο σκύλος είναι σήμερα ψωριάρης και τυφλός και δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Μερικές φορές, η σοφία και η ευφυΐα επιβάλουν την υποχώρηση, αλλά η κυβέρνηση των ΗΠΑ, υπό τον έλεγχο των οικονομικών και στρατιωτικών βιομηχανιών, συνεχίζει να διεκδικεί την κυριαρχία του πλανήτη. Φτάνει όμως λίγη μικρή διορατικότητα και κοινή λογική για να παρατηρήσουμε ότι αυτή η καταρρέουσα δύναμη δεν είναι πια σε θέση να συγκλονίσει τον κόσμο».(5)

Ο συνασπισμός της Κίνας και της Ρωσίας

«Μετά την αποκεφάλιση και το γονάτισμα της Λιβύης, προκειμένου να αποδυναμώσουν την περιοχή και να απομονώσουν το Ιράν, είναι σαφές ότι η Δύση βρίσκεται σε πολύ άσχημη θέση.

Οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ πιάστηκαν στο λαιμό. [...] Η αμερικανική οικονομία πάει άσχημα, η Ευρώπη «κρατά ακόμα» κάτω από την ηγεσία της Ανγκελα Μέρκελ και του Νικολά Σαρκοζί, αλλά το ψωραλέο σκυλί δεν παραδέχεται την ήττα του και απειλεί να δαγκώσει.

Η ένοπλη επέμβαση σίγουρα χρησιμοποιείται, αλλά ο πραγματικός πόλεμος παίζεται έξω στον κόσμο της χρηματοπιστωτικής οικονομίας. Η απειλή της Standard & Poors είναι μια απτή απόδειξη. Και οι λαοί είναι οι όμηροι και τα θύματα αυτού του πολέμου.

Μετά τη Λιβύη, το ΝΑΤΟ έβαλε στο μάτι τη Συρία. Αυτό θα του επιτρέψει να απομονώσει περαιτέρω το Ιράν. Όμως, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι ένας πολύ πιο δύσκολος στόχος. Επιτιθέμενη στο Ιράν η Δύση θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις χώρες του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ, SCO), που ιδρύθηκε το 2001 από τους προέδρους πέντε ευρασιατικών χωρών: Ρωσία, Κίνα, Καζακστάν, Κιργιζία, Τατζικιστάν και στις οποίες προστέθηκε το Ιράν το 2005. Ο ΟΣΣ αντιπροσωπεύει σαφώς την βούληση αυτών των χωρών να ενωθούν εναντίον της Δύσης. Μπορεί να ερμηνευθεί ως ένα νέο Ανατολικό Μπλοκ, και δηλώνει σαφώς την επιστροφή σε μια ισορροπία που υπήρχε πριν την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ που επέτρεψε την παγκόσμια «δικτατορία» των Ηνωμένων Πολιτειών.

Για άλλη μια φορά, οι κυρίαρχες χώρες εφαρμόζουν την πολιτική του «ένα μέτρο δυο σταθμά»: το Ισραήλ (που υποστηρίζεται από την Ουάσιγκτον) έχει το δικαίωμα να απειλήσει το Ιράν με τα πυρηνικά όπλα του, αλλά η Τεχεράνη δεν έχει κανένα δικαίωμα με το πρόσχημα ότι θα ήταν μια απειλή για την ασφάλεια του Ισραήλ και του λεγομένου πολιτισμένου κόσμου».(5)

Κατά τον Μπάνι Σαντρ, πρώην Πρόεδρος του Ιράν, η Δύση υποστηρίζει ότι το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα θέτει πρόβλημα, διότι εμπεριείχε μια στρατιωτική διάσταση. Αλλά γνωρίζετε ότι τα WikiLeaks έχουν δημοσιεύσει μυστικές εκθέσεις. Μερικές από αυτές τις εκθέσεις αφορούν αυτόν τον Κύριο Yukika Amano, τον Ιάπωνα επικεφαλής του ΔΟΑΕ: σύμφωνα με αυτές τις εκθέσεις, οι Αμερικανοί υποστήριξαν τον διορισμό του στην διεύθυνση του ΔΟΑΕ, επειδή ο ίδιος δεσμεύτηκε να δράσει προς την κατεύθυνση της Στρατηγικής των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό που δεν θέλουν να δηλώσουν οι Δυτικοί αξιωματούχοι, είναι ότι το βασικό ζήτημα γι 'αυτούς είναι να ελέγχουν ολόκληρη την περιοχή.

Ο κ. Μπους είχε επιφορτιστεί με το έργο, να φέρει τη Δημοκρατία στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή. Αυτήν την Ευρύτερη Μέση Ανατολή - από την Βόρεια Αφρική μέχρι το Πακιστάν -σκοπεύουν στην πραγματικότητα να θέσουν υπό τον έλεγχό τους οι Ηνωμένες Πολιτείες .

Παρενέβησαν στη Λιβύη, κατέστρεψαν μια χώρα για να θεσπιστεί η δημοκρατία, αλλά κανείς δεν βλέπει δημοκρατία. Αυτό που βλέπουμε είναι μεγαλύτερη ανασφάλεια και μεγαλύτερη φτώχεια. Επιδιώκουν, στην πραγματικότητα, να καταστρέψουν για να ανοικοδομήσουν, πληρώντας ακριβά τις δυτικές εταιρείες που θα πάνε εκεί για την ανοικοδόμηση .

«Δεν πιστεύω ότι οι ΗΠΑ έχουν τα μέσα για να επιβάλουν την ηγεμονία τους στην Κίνα, ή ακόμη στις μικρότερες χώρες του Ειρηνικού ή στην Ινδία. Και αυτό επειδή, κατά τη γνώμη μου, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πλέον μια υπερδύναμη, γίνονται όλο και περισσότερο μια χώρα όπως όλες οι άλλες». (6)

«Η Ιαπωνία μαζί με τις άλλες ασιατικές χώρες, είναι πιο σημαντικές σήμερα από όλο το σύνολο της Δύσης. (...)

Αυτό που επιδιώκουν όμως, είναι ο έλεγχος του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Πιστεύουν ότι με τον έλεγχο των δύο κέντρων της Κεντρικής Ασίας και του Περσικού Κόλπου, θα μπορέσουν να μιλήσουν ως ίσοι ή ακόμη και να επιβάλουν μια οριακή υπεροχή στην Ασία. Αυτό που θέλουν είναι να ελέγχουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Η αιτιολόγησή τους: μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Ιράκ, το Ιράν θα γίνει η ηγεμονική δύναμη της περιοχής, λόγω της διάσημης πράσινης ζώνης του σιιτισμού. Η αλλαγή καθεστώτος στη Συρία με την αποκατάσταση ενός σουνιτικού καθεστώτος σημαίνει την απομόνωση του Ιράν από τον Λίβανο»(6)

Κλείνοντας την συνέντευξή του, Ο Bani Σαντρ χρησιμοποιεί τα ίδια επιχειρήματα με τον Πρέσβη Kishore Mahboubani: «Υπάρχουν αρκετοί σημαντικοί λόγοι για την κρίση της Δύσης που πανικοβάλλεται στην προοπτική να χάσει την ηγεμονία της σε όφελος των νέων κέντρων εξουσίας της Ασίας ή της Ευρασίας, όπως η Κίνα, η Ινδία, και καταρχήν το χαμήλωμα του επίπεδου διαβίωσης των λαών. (...)

Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα: η Δύση έχει παραδώσει τον έλεγχο της οικονομίας της στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα χρήματα που επενδύθηκαν στις χρηματοπιστωτικές αγορές και όχι στην πραγματική οικονομία είναι δυσανάλογα και ανέρχονται σε μια αναλογία 7 προς 1».(6)

Ο Kishore Mahbubani περιγράφει επίσης την πτώση της Δύσης με την απώλεια των δικών της αξιών. Κατά τον ίδιο, «ήρθε η ώρα για την αναδιάρθρωση της παγκόσμιας τάξης, η Δύση είναι ανίκανη να διατηρήσει, να σεβαστεί, και ακόμη λιγότερο να ενισχύσει τους θεσμούς που δημιούργησε. Ο αμοραλισμός υπονομεύει ακόμα περισσότερο τις δομές και το πνεύμα της παγκόσμιας διακυβέρνησης και εμφανίζεται ανίκανη να ασκήσει εξουσία, καθιστώντας την σήμερα περισσότερο το πρόβλημα παρά τη λύση.

«Οι πολιτισμοί, έλεγε ο Arnold Toynbee, δεν φονεύονται, αυτοκτονούν».

Η αμερικανική αυτοκρατορία υπέστη την ίδια πτώση όπως η βρετανική προκάτοχός της. (...)

Θα κατανοήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες αυτό το μάθημα; Ή θα επιδιώξουν να διατηρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία μόνο με την στρατιωτική δύναμη, δημιουργώντας έτσι όλο και περισσότερη αναταραχές, συγκρούσεις και βαρβαρότητα;»

Μετά από καιρό, θα διαπιστώσουμε ότι τα κενά συνθήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα που είναι αποκλειστικά αυτά του λευκού άνθρωπου της Δύσης - αν και θα πρέπει να σημειωθεί ότι ακόμη και σε αυτές τις κοινωνίες η ρήξη μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι πλήρης - θα καταπατηθούν προοδευτικά με τη εξαφάνιση της υλικής ευημερίας.

«A Beastly Century», «Ένας κτηνώδης αιώνας», είναι ο όρος που χρησιμοποιεί ο Margaret Drabble, για να περιγράψει τον εικοστό αιώνα. (7)

Αν ξεσπάσει ο πόλεμος, η πρώτη κίνηση του Ιράν θα ήταν να κλείσει τα στενά του Ορμούζ. Το 40% του παγκοσμίου πετρελαίου περνά μέσα από αυτό.

Μεταξύ του πολέμου και των κυρώσεων, οι τιμές του πετρελαίου θα ανεβούν στα

ύψη, ίσως 300 δολάρια και θα ωθήσουν στην άβυσσο την δυτική οικονομία η οποία βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.

Ο πυρηνικός πόλεμος θα πάψει να είναι αποκύημα της φαντασίας, φέρνοντας στην μνήμη μας την ρήση του Αϊνστάιν: «Δεν ξέρω τι θα συμβεί μετά τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά είμαι βέβαιος ότι ο τέταρτος θα γίνει με πέτρες, τόξα και βέλη».

Μας προειδοποίησε.

Σημειώσεις

1. Pr Jules Dufour http://www.mondialisation.ca/index.p...xt=va&aid=5314

2. Joseph Watson et Yi Han: L'armée chinoise, programme de grosses manoeuvres militaires près du Pakistan. Mondialisation.ca, le 2 décembre 2011

3. http://gold-up.blogspot.com/2011/12/...-solution.html

4.http://www.google.com/hostednews/afp...010c93e843b.2a

5.Claude Jacqueline Herdhuin: Les Etats-Unis: le chien de garde du monde

http://www.mondialisation.ca/index.p...t=va&aid=28101 8 12 2011

6. http://www.solidariteetprogres.org/A...e-l-Iran_08363

7. C.E. Chitour http://www.legrandsoir.info/Declin-d...nce-le-dilemme

Pr Chems Eddine Chitour

Ακόμα και στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι κοινωνικές ανισότητες ήταν μικρότερες απ' ότι στην Αμερική του σήμερα

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τελικά κατέρρευσε, αφήνοντας χάος και Μεσαίωνα. Η σημερινή κοινωνία τι θα αφήσει;

Αν πάντως οι εργάτες δεν οργανωθούν, με σκοπό να ανατρέψουν την άρχουσα τάξη, τότε αυτή μας οδηγεί σε εντελώς "μαύρες" εποχές - εδώ θα παρουσιάσουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για μια σύγκριση των ανισοτήτων ανάμεσα στην Ρωμαϊκή κοινωνία και την κοινωνία των ΗΠΑ (ως τη #1 δύναμη του πλανήτη, έως τώρα τουλάχιστον).

Το άρθρο το βρήκαμε εδώ, και το μεταφράσαμε στα ελληνικά, μιας και η μελέτη των ιστορικών Walter Scheidel και Steven Friesen που παρουσιάζει μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι...η σημερινή κατάσταση είναι χειρότερη ακόμα και από την αρχαία Ρώμη!

Συγκεκριμένα, το ανώτερο 1% του πληθυσμού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατείχε το 16% του πλούτου, ενώ σήμερα στην Αμερική το ανώτερο 1% του πληθυσμού κατέχει...το 40% του πλούτου.

***

Η εισοδηματική ανισότητα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων, ο πλούτος στις Ηνωμένες Πολιτείες συγκεντρώνεται σταθερά στα χέρια των ανώτερων τάξεων. Ενώ το ανώτερο 1% του πληθυσμού έλεγχε λίγο πάνω από το 30% του πλούτου, τώρα ελέγχουν το 40%. Είναι μια τάση που για δεκαετίες την κρύβαμε κάτω από το χαλάκι, αλλά τώρα είναι στο επίκεντρο της συζήτησης και στις άκρες των γλωσσών όλου του κόσμου.

Καθώς η "υπερβολική ανισότητα" μπορεί να υποδαυλίσει εξέγερση και αστάθεια, η CIA τακτικά δημοσιεύει στατιστικά στοιχεία σχετικά με την κατανομή του εισοδήματος για τις χώρες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ. Μεταξύ του 1997 και του 2007, η ανισότητα στις ΗΠΑ αυξήθηκε κατά σχεδόν 10%, γεγονός που καθιστά την Αμερική πιο άνιση από τη Ρωσία, η οποία είναι πασίγνωστη για τους ισχυρούς ολιγάρχες της. Οι ΗΠΑ δεν τα πηγαίνουν καλά ούτε από ιστορικής άποψης. Ακόμη και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μια κοινωνία που βασιζόταν στην κατάκτηση και τη σκλαβιά, είχε μια πιο δίκαιη κατανομή του εισοδήματος.

Για να προσδιορίσουν το μέγεθος της ρωμαϊκής οικονομίας και την κατανομή του εισοδήματος, οι ιστορικοί Walter Schiedel και Steven Friesen μελέτησανβιβλία από παπύρους, τις προηγούμενα ακαδημαϊκές εκτιμήσεις, τα αυτοκρατορικά διατάγματα, και τα βιβλικά χωρία [που γράφτηκαν επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας]. Στόχος τους ήταν να υπολογίσουν την κατάσταση της οικονομίας, όταν η αυτοκρατορία βρισκόταν στο ζενίθ του πληθυσμού της, γύρω στο 150 μΧ. Οι Schiedel και Friesen εκτιμούν ότι το 1% της ρωμαϊκής κοινωνίας έλεγχε το 16% του πλούτου, δηλαδή ούτε το μισό από αυτό που ελέγχει το ανώτερο 1% του πληθυσμού της Αμερικής σήμερα.

Για να καταλήξουν σε αυτόν τον αριθμό, χώρισαν την Ρωμαϊκή κοινωνία στα επίσημες και τις ανεπίσημες τάξεις της. Για να υπολογίσουν το εισόδημα για την πλειονότητα των πληβείων, εκτίμησαν την ποσότητα του σιταριού που κατανάλωναν. Από εκεί, θα μπορούσαν να υπολογίσουν τον καθημερινό τους μισθό, με βάση το κόστος του σιταριού (οι περισσότεροι πληβείοι δεν είχαν, ή και καθόλου, χρηματικό εισόδημα). Ακολούθως, υπολόγισαν το εισόδημα των "μεσαίων" τάξεων, πολλαπλασιάζοντας τους μισθούς του της κατώτερης τάξης με ένα συντελεστή που υπολογίστηκε από μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας. Οι λίγοι "μεσαίοι" Ρωμαίοι απολαμβάνουν έναν άνετο, αλλά όχι πλούσιο, τρόπο ζωής.

Πάνω από τους πληβείους ήταν οι Ρωμαϊκές ελίτ. Αυτές οι καλά καθορισμένες τάξεις έλεγχαν ουσιαστικά την πολιτική και το εμπόριο. Οι ανώτεροι πατρίκιοι βρίσκονταν στην κορυδή, αν και ο αριθμός τους είναι πιθανόν πολύ μικρός για να εξεταστούν. Κάτω από αυτούς ήταν οι γερουσιαστές. Ο αριθμός τους είναι γνωστός - ανέρχονταν σε 600 το 150 μΧ, αλλά και την εκτίμηση του πλούτου τους ήταν δύσκολη. Όπως και οι περισσότεροι πολιτικοί σήμερα, ήταν πλούσιοι. Για να γίνει γερουσιαστής, ένας άνθρωπος θα έπρεπε να αξίζει τουλάχιστον 1 εκατομμύριο σηστερτίους (ένα Ρωμαϊκό νόμισμα, συντομογραφία HS). Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι διέθεταν ακόμη μεγαλύτερη περιουσία. Οι Schiedel και Friesen εκτιμούν ότι ο μέσος γερουσιαστής κατείχε πάνω από 5.000.000 HS και είχε ετήσια εισοδήματα άνω των 300.000 HS.

Μετά τους γερουσιαστές ήταν οι ιππείς. Αρχικά αποτελούσαν το ιππικό του ρωμαϊκού στρατού, που εξελίχθηκε σε μια εμπορική τάξη όταν οι γερουσιαστές απαγορεύτηκε να συμμετέχουν σε επιχειρηματικές συμφωνίες το 218 π.Χ. Η περιουσία ενός ιππέα ήταν κατά μέσο όρο περίπου 600.000 HS, και κέρδισε κατά μέσο όρο 40.000 HS ετησίως. Οι συμβουλάτορες ήταν η επόμενη τάξη κάτω από τους ιππείς. Αυτοί κέρδιζαν περίπου 9,000 HS ετησίως και κατείχαν περιουσιακά στοιχεία ύψους 150.000 HS. Διάφοροι άλλοι πλούσιοι άνθρωποι επίσης κατείχαν εισοδήματα και περιουσίες περίπου όσο και οι συμβουλάτορες.

Συνολικά, οι Schiedel και Friesen υπολόγισαν ότι η πολιτική ελίτ και οι άλλοι πλούσιοι αποτελούσαν περίπου το 1,5% από τα 70.000.000 κατοίκους της αυτοκρατορίας στο αποκορύφωμά της. Συνολικά, έλεγχαν περίπου το 20% του πλούτου.

Αυτοί οι αριθμοί δίνουν μια εικόνα δύο διαφορετικών πόλεων, μιας Ρώμης σημαντικού, αν όχι τεράστιου πλούτου, και μιας άλλης Ρώμης των πενιχρών αμοιβών, ίσα-ίσα για να επιβιώσει κανείς σε καθημερινή βάση, αλλά όχι αρκετά για να ευημερήσει. Οι πλούσιοι ήταν επίσης σε μεγάλο βαθμό συγκεντρωμένοι στις πόλεις. Δεν είναι σε αντίθεση με την εικόνα των ΗΠΑ σήμερα. Μάλιστα, με βάση ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο μέτρο της ανισότητας του εισοδήματος, τον συντελεστής Gini, η αυτοκρατορική Ρώμη ήταν ελαφρώς πιο ίση από τις ΗΠΑ

Οι Schiedel και Friesen υπολόγισαν το συντελεστή Gini στο 0,42 έως 0,44 για τη Ρώμη. Συγκριτικά, ο συντελεστής Gini στις ΗΠΑ το 2007 ήταν 0.45 (σ.σ. η κλίμακα για το συντελεστή αυτόν είναι από το 0 ως το 1, και προφανώς όσο μεγαλύτερο είναι το νούμερο, τόσο πιο άνιση είναι μια κοινωνία).

Οι Schiedel και Friesen δεν εκφέρουν άποψη σχετικά με τους αρχαίους Ρωμαίους, ούτε για τη σημερινή Αμερική. Κάνουν απλά μια ακαδημαϊκή μελέτη, που χρησιμοποιείται για να μάθουμε περισσότερα για έναν από τους μεγάλους αρχαίους πολιτισμούς. Αλλά θαμμένο στο τέλος της μελέτης τους, έχουν ένα σημείο που είναι δύσκολο να το αναλύσουμε, αλλά αποτελεί πρόκληση. Επισημαίνουν ότι η πλειοψηφία των σωζόμενων ρωμαϊκών ερείπιων προέκυψαν από τις οικονομικές δραστηριότητες του ανώτερου 10% του πληθυσμού. Όπως λένε και οι ίδιοι: "Ωστόσο, το ότι εμείς μπορούμε να δούμε μόνο τα έργα του ανώτερου 10% δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε την τεράστια, αλλά για εμάς δυσδιάκριτη πλειοψηφία που απέτυχε να μοιραστεί, έστω και με ένα μέτριο τρόπο, την οικονομική ανάπτυξη που συνδέεται με μεγάλης κλίμακας συσσώρευση πλούτου στην αρχαία Μεσόγειο και την ενδοχώρα της".

Με άλλα λόγια, αυτό που βλέπουμε ως τη δόξα της Ρώμης είναι στην πραγματικότητα ότι απέμεινε από τα ερείπια των πλουσίων, που χτίστηκαν στις πλάτες των φτωχών αγροτών και εργατών, τα ίχνη των οποίων έχουν εξαφανιστεί.Είναι σαν το κατώτερο κομμάτι του πληθυσμού της Ρώμης να μην υπήρχε. Κάτι που με κάνει να αναρωτιέμαι, τι θα σκέφτονται οι μελλοντικοί πολιτισμοί για τον δικό μας πολιτισμό;

Ελληνική και Γερμανική Οικονομία: Μια μελέτη για κάποια χαρακτηριστικά και σύγκριση τους

Μέσω του leninroloaded, βρήκαμε και αναδημοσιεύουμε ενα αποσπασμα από μια πολύ καλή επιστημονική μελέτη του Θ. Μαριόλη για ορισμένα χαρακτηριστικά της Ελληνικής και της Γερμανικής Οικονομίας από το 2010 που αξίζει το χρόνο και τη μελέτη σας:

[...] Από την επεξεργασία των Πινάκων του 2005 διαπιστώνουμε τα ακόλουθα:

(Χ1). Ο λόγος των συνολικών ακαθάριστων (προ φόρων-επιδοτήσεων) κερδών προς τους συνολικούς μισθούς ισούται με 134%. Στη Γερμανία ισούται με 54% και, άρα, στην Ελλάδα είναι υπερδιπλάσιος. Ως γνωστόν, αυτός ο λόγος αποτελεί δείκτη του μαρξικού «ποσοστού εκμετάλλευσης της εργασιακής δύναμης», και είναι τόσο υψηλότερος όσο είναι (i) υψηλότερη η μέση παραγωγικότητα της εργασίας, και (ii) μικρότερος ο μέσος μισθός ανά εργαζόμενο.

(Χ2). Η μέση παραγωγικότητα της εργασίας στη Γερμανία είναι 1.24 φορές υψηλότερη από αυτήν της Ελλάδας, ενώ ο μέσος μισθός ανά εργαζόμενο είναι σχεδόν διπλάσιος, δηλ. 1.88 φορές υψηλότερος (συγκεκριμένα, στη Γερμανία είναι 2427 ευρώ ανά μήνα και στην Ελλάδα είναι 1290 ευρώ ανά μήνα).[3] Συνεπώς, το «ποσοστό εκμετάλλευσης» στην Ελλάδα δεν είναι υπερδιπλάσιο επειδή η μέση παραγωγικότητα είναι υψηλή, αλλά επειδή ο μέσος μισθός είναι χαμηλός. Εάν στη Γερμανία ίσχυε ο μέσος ελληνικός μισθός, τότε το «ποσοστό εκμετάλλευσης» θα ήταν 190%.

(Χ3). Στη Γερμανία, το μερίδιο των μισθών στο καθαρό προϊόν, το οποίο ισούται με το λόγο του μέσου μισθού ανά εργαζόμενο προς την παραγωγικότητα της εργασίας (γνωστό και ως «κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος»), είναι περίπου 1.5 φορές υψηλότερο από αυτό της Ελλάδας, δηλ. 65% έναντι 45%.

(Χ4). Στην Ελλάδα, οι συνολικοί μισθοί αποτελούν το 50% των καταναλωτικών δαπανών του συνόλου των νοικοκυριών. Στη Γερμανία αποτελούν, περίπου, το 100% και, άρα, τα ακαθάριστα κέρδη είναι περίπου ίσα με το άθροισμα των κρατικών καταναλωτικών δαπανών, των καθαρών επενδύσεων και των καθαρών εξαγωγών (εξαγωγές μείον εισαγωγές). Συνεπώς, σε αντίθεση με τη Γερμανία, στην Ελλάδα το ήμισυ της ιδιωτικής κατανάλωσης δεν προέρχεται από τους μισθούς, και θα πρέπει να προέρχεται κυρίως από τα κέρδη παρά από τις μεταβιβαστικές πληρωμές του δημοσίου για κοινωνική ασφάλιση και πρόνοια (αλλά απαιτείται πρόσθετη έρευνα για να διαπιστωθεί αυτό). Τέλος, στην Ελλάδα οι κρατικές καταναλωτικές δαπάνες αποτελούν το 20% του συνόλου των καταναλωτικών δαπανών (και το 21% του καθαρού προϊόντος), ενώ στη Γερμανία αποτελούν το 26% (και το 24% του καθαρού προϊόντος).[4]


Δεδομένων αυτών των τεσσάρων χαρακτηριστικών μπορούμε να αντλήσουμε τρία βασικά συμπεράσματα για την ελληνική οικονομία:

(Σ1). Η κατανομή του εισοδήματος είναι έντονα υπέρ των κερδών και, άρα, εις βάρος των μισθών. Με αυτό δεν εννοώ, βέβαια, ότι υπάρχει «ανισοκατανομή» (έννοια που στερείται, κατά την άποψή μου, νοήματος), αλλά ότι το «ποσοστό εκμετάλλευσης» είναι σημαντικά υψηλότερο σε σχέση με τη Γερμανία (τα στοιχεία του 1997-1998, στα οποία αναφέρθηκα στην αρχή του παρόντος κειμένου, δείχνουν ότι αυτό ισχύει και σε σχέση με την Ισπανία και την Φινλανδία).

(Σ2). Η Ελλάδα δεν μπορεί να σταθεροποιήσει τη θέση της στο διεθνή ανταγωνισμό βάσει της παραγωγικότητάς της, επειδή είναι συγκριτικά χαμηλή. Και ούτε το μπορεί, φυσικά, βάσει νομισματικής, συναλλαγματικής, δημοσιονομικής ή εμπορικής πολιτικής, ακριβώς επειδή είναι ενταγμένη την ΕΕ. Συνεπώς, το επιχειρεί βάσει μονομερούς εισοδηματικής πολιτικής, δηλ. εις βάρος των μισθών. Ωστόσο, δεν το κατορθώνει, όπως δείχνουν τα εμπειρικά δεδομένα: σύμφωνα με την τελευταία Έκθεση της Τράπεζα της Ελλάδος για τη Νομισματική Πολιτική (βλ. Τράπεζα της Ελλάδος, 2010, σσ. 137-138), όλοι οι διαθέσιμοι δείκτες πραγματικής σταθμισμένης συναλλαγματικής ισοτιμίας καταγράφουν, από το 1987-1988, συνεχή μείωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας (εξαιρείται μόνον η περίοδος 1998-2000, όπου η υποτίμηση της δραχμής δεν έπαιξε ασήμαντο ρόλο στην αντιστροφή της τάσης, όπως εξάλλου είχε υποστηριχθεί ante factum στο Μαριόλης et al., 1996). Και στην ίδια ακριβώς κατάσταση με την Ελλάδα βρίσκονται η Σλοβακία, η Ισπανία και η Ιρλανδία. Να τονισθεί εδώ ότι, σε αντίθεση με ό,τι έχει υποστηριχθεί από ορισμένους, η Γερμανία δεν στηρίζει τη θέση της στο διεθνή ανταγωνισμό σε μειώσεις μισθών: ένα κλάσμα, εν προκειμένω ο λόγος του μέσου μισθού ανά εργαζόμενο προς την παραγωγικότητα της εργασίας, δηλ. το «κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος» (το οποίο αποτελεί, ιδίως σε μία ζώνη ενιαίου νομίσματος, σημαντικό δείκτη της διεθνούς ανταγωνιστικότητας), είναι δυνατόν να μειώνεται ακόμα κι όταν αυξάνονται και ο αριθμητής και ο παρανομαστής, αρκεί ο πρώτος να αυξάνεται ποσοστιαία λιγότερο από ό,τι αυξάνεται ο δεύτερος. Και, αυτό ακριβώς συνέβη, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ,[5] στη Γερμανία κατά την περίοδο 2005-2008, όπου οι μισθοί ανά εργαζόμενο δεν μειώθηκαν σε καμία υποπερίοδο, ενώ το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος μειώθηκε σε ορισμένες υποπεριόδους. Εν κατακλείδι, η Ελλάδα επιχειρεί να στηριχθεί, κυρίως, στους χαμηλούς μισθούς, και δεν το κατορθώνει, ενώ η Γερμανία στηρίζεται, κυρίως, στην υψηλή παραγωγικότητά της, και το κατορθώνει. Τέλος, έχει επίσης υποστηριχθεί ότι τα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της ελληνικής οικονομίας εκφράζουν, τρόπον τινά, το δυναμισμό της. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι εξωτερικό έλλειμμα δεν σημαίνει κατανάγκην χαμηλή ανταγωνιστικότητα: η διαχρονική εξέλιξη του εν λόγω ελλείμματος εξαρτάται από τους ρυθμούς μεγέθυνσης της ημεδαπής και της αλλοδαπής, τις αντίστοιχες ροπές προς εισαγωγές, τις αντίστοιχες συνθέσεις των ΑΕΠ, την πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία και, τέλος, την ελαστικότητα των εισαγωγών-εξαγωγών σε μεταβολές της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Όλοι όσοι, όμως, επιμένουμε να θεωρούμε τα ελλείμματα του ελληνικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών ως το θεμελιώδες ζήτημα επικαλούμαστε, κυρίως, (i) τους προαναφερθέντες δείκτες πραγματικής σταθμισμένης συναλλαγματικής ισοτιμίας, και (ii) το γεγονός ότι η όποια ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας βασίζεται, όπως δείχνουν τα στοιχεία, σε τομείς που είναι προστατευμένοι από το διεθνή ανταγωνισμό ή/και χαμηλής έντασης κεφαλαίου και τεχνολογίας (εμπόριο, κατασκευές, αγροτικός τομέας και είδη τροφίμων, εκπαιδευτικές και υγειονομικές υπηρεσίες – βλ. Τράπεζα της Ελλάδος, 2010, σσ. 140-142, και εφημερίδα Νέα, 24-25/10/2009, σσ. 40-41). Έτσι, δεν προκαλεί καθόλου έκπληξη η εκτίμηση ορισμένων μελετητών (και του ΔΝΤ) ότι η συμπίεση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (ως ποσοστού του ΑΕΠ) από τα σημερινά επίπεδα του 15% στο επίπεδο του 3.8%, το οποίο θεωρείται (ή, καλύτερα, υποτίθεται) διατηρήσιμο, προαπαιτεί υποτίμηση σε πραγματικούς όρους της τάξης του 45%, η οποία, εφόσον υπάρχει ενιαίο νόμισμα και ελευθερία στην κίνηση των χρηματικών κεφαλαίων (άρα, τάση εξίσωσης του επιτοκίου), και εφόσον η οικονομία υστερεί σε παραγωγικότητα, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον με συμπίεση του μισθού ανά εργαζόμενο.

(Σ3). Οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου δεν είναι συγκριτικά υψηλές.

Τώρα, ας περάσουμε σε ορισμένους υποθετικούς (και στατικούς) υπολογισμούς. Ας υποθέσουμε, δηλαδή, ότι, σταθερών όλων των άλλων, το σύνολο των καθαρών κερδών της ελληνικής οικονομίας εθνικοποιείται και, εν συνεχεία, αναδιανέμεται προς κατανάλωση στο σύνολο του πληθυσμού ηλικίας 15 ετών και άνω (85.6% του συνολικού πληθυσμού ή 9.486.834 άτομα) υπό μορφή μηνιαίου εισοδήματος ίσου με τον ισχύοντα μέσο μηνιαίο μισθό, δηλ. 1290 ευρώ. Είναι εφικτό αυτό; Όχι, δεν είναι, υπό την έννοια ότι προϋποθέτει τη μείωση της κρατικής κατανάλωσης κατά 34% ή τη μείωση των καθαρών επενδύσεων κατά 78% ή την αύξηση του ελλείμματος του εξωτερικού ισοζυγίου κατά 43%. Στην τελευταία περίπτωση επιβαρύνεται το εξωτερικό έλλειμμα (και χρέος) κατά 11 δισ. ευρώ. Εάν η ανακατανομή συνοδεύεται από το μηδενισμό του εξωτερικού ελλείμματος, τότε δεν είναι εφικτή ακόμα κι αν μηδενισθεί η κρατική κατανάλωση ή καθίσταται εφικτή, εάν οι καθαρές επενδύσεις μειωθούν κατά 260%, δηλ. γίνουν σημαντικά αρνητικές, ή, αλλιώς, οι ακαθάριστες επενδύσεις μειωθούν κατά 98%.[6] Ούτε στη Γερμανία αποδεικνύεται εφικτή η αντίστοιχη αναδιανομή, δηλ. των 2427 ευρώ ανά μήνα σε 70.538.226 άτομα (ή 85.5% του συνολικού πληθυσμού). Ωστόσο, με βάση τον ελληνικό μέσο μισθό όχι μόνον είναι εφικτή, αλλά εμφανίζεται και ένα πλεόνασμα της τάξης των 34 δισ. ευρώ, παρόλο που το εξωτερικό ισοζύγιο της οικονομίας είναι πλεονασματικό. Εάν δε το εξωτερικό ισοζύγιο ισοσκελισθεί, τότε το πλεόνασμα ανέρχεται στα 185 δισ. ευρώ, δηλ. καθίσταται περίπου ίσο με το 95% του ΑΕΠ της Ελλάδας (το 2005 ήταν, σύμφωνα με την ΕΣΥΕ, περίπου 195 δισ.
ευρώ).

Έτσι μπορούμε να συμπεράνουμε ότι:

(Σ4). Στην ελληνική οικονομία, η οποία αγωνίζεται να ανταπεξέλθει στο διεθνή ανταγωνισμό, και χαρακτηρίζεται από υψηλά ελλείμματα του δημοσίου τομέα και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (δηλ. από υψηλά «δίδυμα ελλείμματα», των οποίων το άθροισμα υπερβαίνει, το 2009, το 24% του ΑΕΠ, και είναι το υψηλότερο στη Ζώνη του Ευρώ, ενώ ακολουθούν οι υπόλοιπες χώρες του «Νότου», ήτοι Πορτογαλία (18.2%), Ισπανία (16.6%) και Ιρλανδία (15.6%)) καθώς επίσης και από αρνητικές καθαρές αποταμιεύσεις,[7] τα αντικειμενικά όρια πολιτικών ανακατανομής του εισοδήματος (και γενικά κεϋνσιανών πολιτικών) είναι εξαιρετικά στενά, για να μην πω «ανύπαρκτα». Και δεν θα πρέπει να παραβλέπεται ότι οι προηγούμενοι υπολογισμοί έγιναν σε χρηματικούς όρους, και όχι σε υλικούς-φυσικούς όρους, πράγμα που σημαίνει ότι παρακάμπτουν το ζήτημα του κατά πόσον τα ζητούμενα από τους μη κεφαλαιοκράτες εμπορεύματα όντως υφίστανται ή δύνανται να παραχθούν. Όπως σημείωνε ο Marx (1864, §484), «η πολυτέλεια είναι μία απόλυτη αναγκαιότητα για έναν τρόπο παραγωγής, ο οποίος παράγει πλούτο για τους μη παραγωγούς, και επομένως πρέπει να του δώσει εκείνες τις αναγκαίες μορφές, στις οποίες αυτός μπορεί να είναι ιδιοποιήσιμος από εκείνους που απολαμβάνουν τον πλούτο.». Παράδειγμα: όσον αφορά στη χώρα προέλευσης των ιδιοκτητών σκαφών πολυτελείας, η Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη θέση, μετά τη Ρωσία και τη Σαουδική Αραβία. Παράλληλα, πριν το ξέσπασμα της κρίσης, κάτω από το λεγόμενο «όριο της φτώχειας» βρίσκονταν το 20% των ελληνικών νοικοκυριών, το 13% των εργαζομένων, το 25% των συνταξιούχων, το 33% των ανέργων και το 41% των μονογονεϊκών οικογενειών με ένα τουλάχιστον εξαρτώμενο παιδί (βλ. Τράπεζα της Ελλάδος, 2008, σελ. 49).

Τέλος, ας στραφούμε σε ορισμένους πιο ρεαλιστικούς (και δυναμικούς) υπολογισμούς. Η αναλυτική μελέτη της διαχρονικής εξέλιξης του ελληνικού δημοσίου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ δείχνει ότι η μείωση ή, έστω, η μακροχρόνια σταθεροποίησή του δεν θα πρέπει να αναμένεται, κυρίως επειδή απαιτούνται εξωπραγματικοί ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ ή/και πρωτογενή πλεονάσματα, των οποίων το ύψος ενδέχεται να έχει ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις τόσο στην ενεργό ζήτηση όσο και στην κοινωνική συνοχή. Για παράδειγμα, με πραγματικό επιτόκιο δανεισμού 3% και πρωτογενές δημόσιο έλλειμμα 3%, η μακροχρόνια σταθεροποίηση του δημοσίου χρέους στο επίπεδο του κριτηρίου του Μάαστριχτ, δηλ. στο 60%, απαιτεί συνεχή μεγέθυνση του ΑΕΠ με ετήσιο ρυθμό 8.4%.[8] Βέβαια, η νομισματική χρηματοδότηση των δημοσίων ελλειμμάτων θα υποβοηθούσε την κατάσταση, τονώνοντας την ενεργό ζήτηση και μειώνοντας το πραγματικό επιτόκιο, αλλά αυτή απαγορεύεται, ως γνωστόν, εντός της ΕΕ (Άρθρο 101 της «Συνθήκης του Μάαστριχτ»). Από την άλλη πλευρά, μπορεί να αποδειχθεί ότι η συνεχώς μειούμενη διεθνής ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας οδηγεί στη μείωση της ενεργού ζήτησης για τα ημεδαπά εμπορεύματα και, άρα, στη διεύρυνση των ελλειμμάτων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και του δημοσίου (δηλ. στη δημιουργία «διδύμων ελλειμμάτων») και, τελικά, στη διόγκωση του δημοσίου χρέους και του συνολικού (δημοσίου και ιδιωτικού) εξωτερικού χρέους (για όλα αυτά, βλ. Μαριόλης και Παπουλής, 2010). Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι από το 2004 έως το 2009 το συνολικό, δημόσιο και ιδιωτικό, ακαθάριστο εξωτερικό χρέος διπλασιάστηκε και ανέρχεται στο 171% του ΑΕΠ, ενώ το 55.1% αυτού του χρέους, δηλ. το 94.2% του ΑΕΠ, είναι δημόσιο χρέος (βλ. Τράπεζα της Ελλάδος, 2010, σελ. 66). Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι:

(Σ5). Εντός ΕΕ, η άσκηση συσταλτικής δημοσιονομικής και εισοδηματικής πολιτικής στην Ελλάδα είναι το μόνο διαθέσιμο μείγμα οικονομικής πολιτικής (σ.σ. διότι το μοναδικό άλλο όπλο που έχει η άρχουσα τάξη προκειμένου να "αυξήσει την ανταγωνιστικότητα", η υποτίμηση του νομίσματος ώστε να μειώσει με έμμεσο τρόπο το μισθό του εργάτη αντί για άμεσο, απαγορεύεται, μιας και το ευρώ ελέγχεται από την ΕΚΤ). Ωστόσο, ακόμα κι αν αντιπαρέλθουμε τις κοινωνικές επιπτώσεις και τα επιμέρους ταξικά συμφέροντα, δεν είναι διόλου βέβαιο ότι αυτό το μείγμα οικονομικής πολιτικής θα αποδειχθεί αποτελεσματικό. Κυρίως επειδή, πρώτον, οδηγεί σε μείωση της ενεργού ζήτησης, άρα, σε μείωση του ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ και, κατ’ επέκταση, σε αύξηση του λόγου του δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ, και, δεύτερον, η συμπίεση των μισθών θα έχει οριακές επιπτώσεις στη διεθνή ανταγωνιστικότητα. Εξάλλου, όπως έχουμε ήδη επισημάνει, το «ποσοστό εκμετάλλευσης της εργασιακής δύναμης» στην ελληνική οικονομία είναι ήδη συγκριτικά υψηλό, χωρίς αυτό να έχει σταθεροποιήσει τη θέση της στη διεθνή αγορά (σ.σ. εννοεί ότι ακόμα και να πετσκόψουμε τους μισθούς, αυτό δεν θα πολυβοηθήσει, διότι οι μισθοί είναι ήδη χαμηλοί. Και μάλιστα η μείωση τους θα μειώσει την κατανάλωση, διογκώνοντας την κρίση. Στην πραγματικότητα βέβαια, το κεφάλαιο τα ξέρει αυτά τα πράγματα, απλά ΔΕΝ έχει σκοπό να "ανακάμψει η Ελλάδα" - έχει σκοπό να ρημάξει τους μισθούς μέχρι αηδίας, προκαλώντας μια τεράστια εξόντωση και εξαθλίωση πληθυσμού, ώστε μακροπρόθεσμα όσοι επιβιώσουν να εργάζονται σε εντελώς άθλιες συνθήκες, που βέβαια εξασφαλίζουν τα μέγιστα δυνατά κέρδη για τον κεφαλαιοκράτη)

3. Τελικό Συμπέρασμα

Με την ένταξή της στη ΕΕ, η ελληνική οικονομία (όπως και όλος ο ευρωπαϊκός «Νότος») ανταγωνίζεται σε όλο και πιο άμεσους-απόλυτους όρους παραγωγικότητας (σ.σ. μιας και πχ δεν υπάρχει η επιλογή της υποτίμησης, ή των δασμών, κτλ), και εν απουσία εναλλακτικών μέσων οικονομικής πολιτικής, εθνικές οικονομίες, οι οποίες είναι πολύ περισσότερο προηγμένες από την ίδια. Αυτό είχε ως συνέπεια τη στροφή της παραγωγής σε διεθνώς μη εμπορεύσιμα εμπορεύματα και σε κλάδους έντασης φυσικών πρώτων υλών και ανειδίκευτης εργασίας και, έτσι, την αύξηση της ροπής προς εισαγωγές και τη μείωση της ελαστικότητας των καθαρών εξαγωγών ως προς το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος. Σε μία πλήρως διεθνοποιημένη αγορά (δηλ. σε μία αγορά ενιαίου νομίσματος και ελεύθερης μετακίνησης χρηματικών κεφαλαίων και εργατικού δυναμικού), κάθε εθνική οικονομία που δεν είναι σε θέση να παράγει σημαντικά για αυτήν την αγορά, αλλά αντιθέτως εισάγει σημαντικά από αυτήν για να καταναλώσει και για να παράξει ό,τι παράγει, θα βρεθεί, αργά ή γρήγορα, σε δεινή θέση. Η πάντοτε αρεστή σε αριστερο-κεϋνσιανούς οικονομολόγους πρόταση περί αναδιανομής του εισοδήματος προς όφελος των μισθών, προκειμένου να αντιμετωπισθούν υφέσεις και κρίσεις, έχει, όπως διδάσκει η οικονομική επιστήμη, δύο βασικές, αναγκαίες προϋποθέσεις, δηλ. την ύπαρξη (i) υποαπασχολούμενου κεφαλαίου, και (ii) καθέτως ολοκληρωμένου τομέα («vertically integrated sector») παραγωγής αξιόλογου μέρους των εμπορευμάτων που καταναλώνουν οι μισθωτοί, δηλ. σημαντικής εθνικής παραγωγικής βάσης.[9] Αλλά ακόμα και υπό αυτές τις προϋποθέσεις δεν οδηγεί κατανάγκην σε αύξηση του ρυθμού μεγέθυνσης της οικονομίας, ήτοι σε διέξοδο από την ύφεση-κρίση.[10] Σε τελική ανάλυση, λοιπόν, δεν είμαι σε θέση να δω, στη βάση των σημερινών και αυριανών δεδομένων, τη διέξοδο από τον φαύλο κύκλο, στον οποίο έχει παγιδευτεί η ελληνική οικονομία. Εκτός εάν μπορούσα να δεχθώ ότι, από «την ισχυρή Ελλάδα μέσα σε μία ισχυρή Ευρώπη», περνάμε σε ένα «σχέδιο της σωτηρίας», όπως το ονόμασε ο Καθηγητής Ι. Στουρνάρας (2010), το οποίο συνίσταται «στην αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας [η οποία] μπορεί να δημιουργήσει «πόλους» επενδύσεων σε τομείς όπου η χώρα διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα: τουριστική κατοικία για εύπορους «baby boomers» που επιθυμούν να ζήσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα στον Ευρωπαϊκό Νότο, πράσινη ενέργεια κτλ». Δηλαδή, δύο δεκαετίες μετά το λεγόμενο «όραμα του Μάαστριχτ» και μία δεκαετία μετά την ένταξη της χώρας σε ζώνη ενιαίου νομίσματος, γίνεται παραδεκτό ότι δεν έχουν ακόμα αναπτυχθεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματά της και ότι αυτά είναι η τουριστική κατοικία για εύπορους, η πράσινη ενέργεια και τα «κτλ»; Εάν αντιπαρέλθω ότι, εδώ και αρκετό καιρό, το ζήτημα είναι η ανάπτυξη των απολύτων (παρά των συγκριτικών) πλεονεκτημάτων,[11] τότε δεν νομίζω ότι δύναται να υπάρξει καλύτερη απόδοση του αδιεξόδου, στο οποίο βρίσκεται η ελληνική οικονομία.

Ο Σπύρος Μαρκέτος τα λέει "χύμα και τσουβαλάτα"

Αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα ομιλίας του πανεπιστημαικού Σπύρου Μαρκέτου για το "που πάνε τα πράγματα":

[...] Βιώνουµε την τερµατική κρίση του καπιταλισµού, µας βεβαιώνει ένας µεγάλος ιστορικός κοινωνιολόγος, ο Ιµµάνουελ Βαλλερστάιν, τέως πρόεδρος της Παγκόσµιας Κοινωνιολογικής Εταιρείας. Ακόµη και αν κατορθώσει ο καπιταλισµός ν’ ανοίξει, µέσα από ανείπωτες καταστροφές, έναν νέο κύκλο συσσώρευσης, ο ισχυρός πόλος του µάλλον θα είναι η Κίνα, µας προειδοποιεί ο σοφός κοινωνικός γεωγράφος Ντέηβιντ Χάρβεϋ. Έστω και αν δεν ξέρουµε τι θα διαδεχτεί τον καπιταλισµό, αν δηλαδή φτιάχνουµε τώρα έναν κόσµο πολύ χειρότερο ή πολύ καλύτερο, ξέρουµε πάντως ότι ο καπιταλισµός τελειώνει.

Τα τέρατα που νέµονται τούτο τον κόσµο θέλουν να µας γυρίσουν πίσω στην εποχή πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Οι αµερικανοί πρακτικά επανανοµιµοποίησαν τα βασανιστήρια, που στη Γαλλία είχε καταργήσει ήδη το Παλιό Καθεστώς. Τα lettres de cachet ωχρούν µπροστά στην άδεια που έχει επίσηµα πλέον ο Πρόεδρος των Ηνωµένων Πολιτειών, να καθαρίζει όποιον δεν του γουστάρει. Οι διπλωµάτες της υπερπόντιας δηµοκρατίας έχουν µετατραπεί σε κοινούς ρουφιάνους, αναλαµβάνοντας να συλλέγουν DNA ξένων συναδέλφων τους, ώστε να µπορούν να τους εκβιάζουν κατά βούληση. Ο επικεφαλής του Wikileaks, που αποκάλυψε αυτό το τελευταίο αίσχος, διώκεται σαν κοινός εγκληµατίας. Ο κόσµος του θεάµατος δεν χαρίζεται στους αντιπάλους του.

Άλλο τόσο θεαµατικές προόδους καταγράφει ο έτερος πόλος του καπιταλιστικού συστήµατος, στη νοτιοανατολική Ασία. Το ιαπωνικό κράτος, ένα από τα ισχυρότερα του κόσµου, αποδεικνύεται πως είχε αφήσει τους πολίτες του ολότελα ανυπεράσπιστους απέναντι στον κίνδυνο, ή µάλλον τη βεβαιότητα, ενός πυρηνικού ατυχήµατος. Κανείς δεν τιµωρήθηκε για την καταστροφή της Φουκουσίµα, πέρα από τους εργάτες που στάλθηκαν απροστάτευτοι στα ερείπιά της· αντίθετα, το κράτος, µπερδεύοντας την ασφάλεια µε το θέαµα της ασφάλειας, άφησε την ίδια την εταιρεία που χορογράφησε την καταστροφή να ελέγξει την ανοικοδόµηση, προασπίζοντας τα δικά της συµφέροντα µάλλον παρά την υγεία του πληθυσµού. Όταν αυτά συµβαίνουν στα πιο οργανωµένα και τεχνολογικά προηγµένα κράτη, εύκολα φανταζόµαστε τι γίνεται στα υπόλοιπα. Όπως η Κίνα, για την οποία καλύτερα να µη µιλήσουµε καθόλου.

Ο τρίτος πόλος, πάλι, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοστατεί σ’ έναν άλλο τοµέα της οπισθοδρόµησης. Η πρώτη νίκη της Γαλλικής Επανάστασης ήταν όταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος αναγνώρισε, στις 23 Ιουνίου του 1789, το δικαίωµα των Γενικών Τάξεων να εγκρίνουν την επιβολή φόρων και τη σύναψη δανείων. Σήµερα ο ελληνικός λαός, και οι άλλοι λαοί της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αύριο βέβαια και ο γαλλικός λαός, έχουν στερηθεί αυτήν ακριβώς την ελευθερία. Οι τραπεζίτες αλώνουν µε πραξικοπήµατα, µια προς µία, τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και παγιδεύουν τους λαούς σ’ έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και υπερφορολόγησης, που οδηγεί µε µαθηµατική ακρίβεια στην πτώχευση. Και στην εξέγερση, θα έλεγε ο στρατηγός µας. Η Βαλκυρία, ο γελωτοποιός της και οι στρατιές των γκρίζων αυλοκολάκων τους αγωνίζονται κατεξοχήν να µη χάσουν καµιά δεκάρα οι τράπεζες, οι ίδιες που βρίσκονταν στην αφετηρία της τωρινής κρίσης. Ματαιοπονούν. Θέλουν να σώσουν τις τράπεζες· όλες οι τράπεζες είναι σήµερα χρεωκοπηµένες. Θέλουν να σώσουν τις µετοχές· όλα τα χρηµατιστήρια έχουν πλέον φουντάρει. Θέλουν να σώσουν το ευρώ, και µε κάθε τους κίνηση το ξεχαρβαλώνουν. Θέλουν να τσακίσουν τους λαούς τους· οι λαοί εξεγείρονται ο ένας µετά τον άλλο. Αύριο βέβαια και ο γαλλικός, που σήµερα τηρεί µια ασυνήθιστη σιγή. Όπως τηρούσε και ο ελληνικός, ως προχτές.
[...]
Οι πραγµατικοί υπεύθυνοι, δηλαδή οι τραπεζίτες και το πολιτικό τους προσωπικό, µένουν στο απυρόβλητο. Στο µεταξύ, η ευρωπαϊκή περιφέρεια πλήττεται από µια πρωτοφανή κρίση χρέους, ανάλογη µε κείνες που ανέταµε στον Τρίτο Κόσµο ο καθηγητής Ερίκ Τουσσαίν, πρόεδρος της Comité pour l'annulation de la dette dutiers monde . Πρώτο της θύµα, η Ελλάδα. Αφορµή κι εργαλείο για την καταστροφή, το χρέος. Προς τράπεζες οι οποίες, αν πιστέψουµε τα βιβλία τους, κατέχουν σε χρηµατική µορφή πολλές φορές τον συνολικό παγκόσµιο πλούτο, προφανώς έχοντας από τώρα καπαρώσει και τον πλούτο που φαντάζονται ότι θα παράγουν οι ερχόµενες γενιές.
[...]
κάθε παιδί που γεννιέται σήµερα στην Ελλάδα είναι φορτωµένο µε χρέος σχεδόν σαράντα χιλιάδων ευρώ, και θα πρέπει να δουλεύει µέχρι θανάτου για να το ξεπληρώσει.
[...]
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει µηχανισµούς για ν’ απαλλάξει από αυτή την ανυπόφορη δουλεία τους πληθυσµούς της. Αντίθετα, κάνει τα πάντα για να ολοκληρώσει την καταστροφή και την υποδούλωσή τους. Πολιτικοί που έδωσαν όρκο πίστης στη δηµοκρατία σήµερα προωθούν τη Χρεοκρατία, όπως ονοµάζεται το γνωστό εκπληκτικό ντοκυµανταίρ, και τώρα ξαναφτιάχνουν χωρίς καµιά δηµοκρατική νοµιµοποίηση την Ένωση µέσα από την Καταστρόικα, όπως πολύ πετυχηµένα ονοµάζεται το µικρότερο αδερφάκι του. Για την ώρα, µόνο στην Ισλανδία πήραν την απάντηση που τους αρµόζει, και παραπέµφθηκαν σε δίκη. Αλλά σε καµιά χώρα δεν έχουν κοινωνική στήριξη, πέρα από ελάχιστες µερίδες καπιταλιστών και κάποια ποσοστά ηλίθιων που εµπιστεύονται τα τηλεοπτικά παπαγαλάκια.

Έρχεται λοιπόν η ώρα της επανάστασης. Δεν εκπλήσσει τον ιστορικό κάτι τέτοιο. Βάλτε στη σειρά τις χρονολογίες: 1789-1812, 1848, 1905-1922, 1968. Σχεδόν µισός αιώνας πέρασε από το τελευταίο επαναστατικό κύµα στην Ευρώπη. Είναι πολύς.

Λίγο πριν από την τελική σύγκρουση στη βιομηχανία της ενημέρωσης

Οι εργοδότες πήραν το όπλο τους. Και αυτό το όπλο ενάντια στη μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων στο χώρο της ενημέρωσης δεν είναι άλλο από τους υποτακτικούς τους. Τους «Εφιάλτες» που χωρίς αιδώ, χωρίς καν ανταμοιβή, όπως έδειξε η ιστορία, ανοίγουν την τελευταία πόρτα αντίστασης και αντίδρασης. Για να περάσει ο οδοστρωτήρας των επιθετικών σχεδίων της εργοδοσίας.

Η επίθεση των αφεντικών στα Media κλιμακώθηκε αυτές τις μέρες. Σε όλα τα Μέσα, μικρά και μεγάλα, παραδοσιακά ή ψηφιακά, ταυτόχρονα ξέσπασε η θύελλα. Νέες ανακοινώσεις για μειώσεις αμοιβών, απολύσεις σε όσες εφημερίδες αντιστέκονται στην υπογραφή ατομικών συμβάσεων, τρομοκρατία, αγωγές και έφοδοι εισαγγελέα και αστυνομίας. Το κράτος με τους μηχανισμούς του πάει χέρι - χέρι με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, ακόμη κι αν αυτοί εμφανίζονται ως «χρεώστες», «κυνηγημένοι» για χρέη στο Δημόσιο. Η ένταση της επίθεσης κλιμακώθηκε μόλις διαπιστώθηκε πως η αντίσταση των εργαζομένων αρχίζει να παίρνει συλλογικές μορφές και να γίνεται μαζική. Αυτή τη φορά οι δημοσιογράφοι, χωμένοι και χαμένοι στην αναξιοπιστία του επαγγέλματός τους, στριμωγμένοι από την κοινωνία, ξεζουμισμένοι από την υπερεντατικοποίηση και τις περικοπές της προηγούμενης χρονιάς, ψέλλισαν ή φώναξαν τα πρώτα τους «όχι» στην εργοδοσία.

Στον ΔΟΛ προειδοποίησαν με απεργία διαρκείας, αν ο Σταύρος Ψυχάρης επιμείνει στις μειώσεις 20%. Στον Σκάι αποφάσισαν να μη βάλουν την υπογραφή τους για δεύτερη φορά σε νέες μειώσεις μισθών. Στο Κέρδος οι απλήρωτοι αντιστέκονται συλλογικά στις ατομικές συμβάσεις και απειλούνται με απολύσεις, ενώ βρίσκονται από την Πέμπτη το απόγευμα σε απεργία. Στο Alter οι απλήρωτοι εργαζόμενοι παραμένουν στο κτίριο απαιτώντας τα δεδουλευμένα τους, βγάζοντας κάρτες στον αέρα του καναλιού που δεν εκπέμπει πρόγραμμα. Στον Αδέσμευτο προαπαίτησαν μετά από μήνες τα χρωστούμενα. Στην ΕΡΤ προχώρησαν ουσιαστικά σε απεργίες διαρκείας ενάντια στην επιβολή της συρρίκνωσης και του ενιαίου «φτωχολόγιου».

Σε αντίθεση με άλλες περιόδους το σωματείο τους, η ΕΣ Η Ε Α, με εκλεγμένο προεδρείο πλέον και με τους εκπροσώπους των αριστερών παρατάξεων και μόνο να βρίσκονται συνεχώς στο δρόμο και δίπλα στους εργαζόμενους των Μέσων, κηρύχθηκαν απεργίες, διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι τις τελευταίες μέρες, δίπλα στους αγώνες της Χαλυβουργίας, των γιατρών, των κινημάτων για το χαράτσι, ακούγονται και επικοινωνούνται -σε χώρους δουλειάς και όχι σε χώρους τηλεοπτικής πραγματικότητας- οι αγώνες της Ελευθεροτυπίας ή του Alter. Τα μηνύματα τα έπιασαν πρώτα από όλους οι εργοδότες. Και χτύπησαν ακαριαία με όλα τους τα όπλα. Με την κυβέρνηση υποτακτικών που μέσω της διοίκησης της ΕΡΤ έστειλε την απεργία διαρκείας στα δικαστήρια. Με τους εργοδοτικούς δημοσιογράφους που ανέλαβαν καθήκοντα να συνετίσουν τους αντιδρούντες δημοσιογράφους.

 Στην κορυφή της επίθεσης βρέθηκε ο Σκάι, προπύργιο της τροϊκανής ενημέρωσης. Η ιδιοκτησία και κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα κατά της απεργίας και έβαλε τους απεργοσπάστες στον αέρα. Μέχρι που τους υποσχέθηκε πως αν διαγραφούν από την ΕΣΗΕΑ θα τους καλύψει τις ιατροφαρμακευτικές δαπάνες.
Στο Νέο φάληρο αλλά και Τα Νέα του ΔΟΛ οι απεργοσπάστες είναι πολλοί. Αποδείχθηκε στον αέρα, αποδείχθηκε από τις πράξεις. Στα μικρόφωνα του Σκάι βγήκαν έως και εκλεγμένοι συνδικαλιστές να ψελλίσουν για τα προβλήματα των ΜΜΕ, βγήκαν παρουσιαστές που ανακαλύπτουν μυξοκλαίγοντας την ήττα του λάιφ στάιλ τους.
Στα Νέα ο Σταύρος Ψυχάρης «έπεισε» την 3μελή επιχειρησιακή επιτροπή δημοσιογράφων πως η μείωση 20% στους μισθούς τους είναι για το συμφέρον των συντακτών της εφημερίδας... Στη φωτιά του πολέμου που άναψε στα ΜΜΕ φτάνει η στιγμή της κορύφωσης. Όχι τόσο για το αν θα μειωθούν οι μισθοί ή για το αν θα γίνουν νέες περικοπές, φθάνει η στιγμή για τους δημοσιογράφους να διαλέξουν με ποια πλευρά θα είναι: Με τη δημοσιογραφία και τις αρχές της ενημέρωσης για την κοινωνία ή θα συμφωνήσουν στην ένταξή τους σε ένα νέο επάγγελμα που γεννιέται και που δεν είναι άλλο από αυτό του πληροφοριοδότη των εργοδοτών προς την κοινωνία. Το δεύτερο δεν έχει καμία απολύτως ελπίδα επιβίωσης στα ΜΜΕ που τώρα διαμορφώνονται.

 __________________

 Αγαπητοί σύντροφοι. Με αφορμή την σημερινή κινητοποίηση του κλάδου μου θέλω να γράψω κάποιες σκέψεις, οι οποίες δεν μου δημιουργήθηκαν πρόσφατα αλλά μου είναι παγιωμένες από τον πρώτο καιρό που βρέθηκα σ’ αυτό το χώρο.

Δεν θα μιλήσω για το «διευθυντικό δικαίωμα» που στέλνει εργαζόμενους 30-35 χρονών να παίρνουν τσιγάρα στον αρχισυντάκτη. Ούτε θα αναφερθώ στην εργοδοτική αυθαιρεσία που φτάνει στο σημείο να εξευτελίζει νέες κοπέλες που έχουν όνειρο να γίνουν «λειτουργοί της ενημέρωσης». Ούτε θα μιλήσω επίσης για το «χαρτζιλίκι» που παίρνουμε αντί για μισθό, τις εργασιακές συνθήκες γαλέρας που επικρατούν στο επάγγελμά μας, το αβάσταχτο άγχος της δουλειάς, κ.λπ. Όλα αυτά είναι γνωστά όπως γνωστό είναι ότι σήμερα οι μεγαλοϊδιοκτήτες των ΜΜΕ εκμεταλλεύονται την καπιταλιστική κρίση με στόχο την παραπέρα συρρίκνωση των όποιων δικαιωμάτων και κεκτημένων της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων στα ΜΜΕ.

Εγώ θέλω να επικεντρωθώ αλλού. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς που διαδηλώσαμε σήμερα είμαστε συνένοχοι στο «έγκλημα» που διαπράττετε εδώ και χρόνια σε βάρος της δημοσιογραφίας.

Μήπως τόσα χρόνια στο σινάφι μας δεν γνωρίζουμε ποιοι είναι οι «συνάδελφοι» που τσεπώνουν «τα μαύρα» για να εκτελούν διατεταγμένοι υπηρεσία;

Μήπως δεν ξέρουμε τους «τρόφιμους» του υπουργείου Εσωτερικών όπως και του Προστασίας του Πολίτη που τσεπώνουν τα «μυστικά κονδύλια»;

Ολοι μας δεν γνωρίζουμε ποιοι είναι αυτοί οι δημοσιογράφοι που χρησιμοποιούν την πένα και τα μικρόφωνα τους για να εκτελούν, με το αζημίωτο, «διατεταγμένη υπηρεσία»;

Γιατί ποτέ δεν βγήκαμε να τα αποκαλύψουμε αυτά; Μήπως και εμείς την «βρίσκαμε» με την «δόξα» του γυαλιού, και την «επωνυμία» της υπογραφής; Ή έστω μας παραμύθιαζαν οι εργοδότες μας για «τις προοπτικές που έχουμε» και κάναμε «γαργάρα» όσα βλέπαμε να συμβαίνουν γύρω μας;

Δεν γνωρίζουμε όλοι μας ότι όλα τα σημαντικά ΜΜΕ, με δυνατότητα παρέμβασης στην κοινή γνώμη έχουν συγκεντρωθεί στα χέρια 5-6 καπιταλιστών που χρησιμοποιούν την δημοσιογραφία ως «επιχειρηματική δραστηριότητα» που αποσκοπεί στο κέρδος; Ότι χρησιμοποιούν τα τηλεοπτικά κανάλια μέσω των οποίων ασκείται η «πίεση» στους κυβερνώντες για την ανάληψη δημοσίων έργων και προμηθειών; Μήπως δεν ξέρουμε ότι τα περισσότερα ΜΜΕ έχουν μεταβληθεί οχήματα πίεσης, εκβιασμών και απειλών για να εξυπηρετούνται οι μπίζνες των ιδιοκτητών τους; Γιατί ποτέ δεν μιλήσαμε για τα παραπάνω;

Γνωρίζω ότι η αντίληψη περί «συλλογικής ευθύνης» είναι ναζιστική αρχή και δεν θέλω να τσουβαλιάσω όλους τους δημοσιογράφους. Αλλά ας μου απαντήσουν οι συνάδελφοι: Πότε αντισταθήκαμε όταν ο αρχισυντάκτης έκοβε και έραβε τα κείμενα μας για να προσαρμόζονται στην «γραμμή» του ΜΜΕ που εργαζόμαστε; Μήπως είναι ψέματα ότι όλοι μας έχουμε φτάσει στο σημείο να αυτολογοκρινόμαστε σ’ αυτά που γράφουμε και λέμε γιατί διαφορετικά ο κίνδυνος της απόλυσης είναι πάνω απ’ τα κεφάλια μας;
Εμείς λοιπόν που κάθε εργατική διεκδίκηση την προβοκάραμε συνειδητά, για να είμαστε αρεστοί στα αφεντικά μας πώς τώρα έχουμε απαίτηση ο λαός να μας συμπαρασταθεί τώρα που η οικονομική κρίση άγγιξε και τον κλάδο μας;

Ενας δημοσιογράφος με μπλοκάκι.